Κάλεσμα σε Κλιμάκωση των Δράσεων Αλληλεγγύης
με την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών
Κάλεσμα στη Διαδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς
Κάλεσμα στην Πορεία Αλληλεγγύης με τα Προσφυγικά στις 16 Μάη
Με την έναρξη της απεργίας πείνας είχα γράψει ένα μικρό, αλλά θεωρώ περιεκτικό γράμμα υπό τον τίτλο «Μήνυμα προς την κοινωνία, την οικογένεια μου, τις φίλες και τους φίλους μου», με σκοπό την καλύτερη κατανόηση της απεργίας πείνας που ξεκίνησα στις 5/2/2026. Πριν περάσω στο κυρίως θέμα, οφείλω να πω ότι από την έναρξη της απεργίας πείνας μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, με προσέγγισαν υποκείμενα των τριών αυτών κατηγοριών που τους απευθύνθηκα μέσω του μηνύματός μου -και αναλόγως το θάρρος ή ακόμα και το θράσος κάποιων ή την οικειότητα που έχουν μαζί μου, άλλοι με ευθύτητα, άλλοι/ες πλαγίως- με σκοπό να με μεταπείσουν για την απόφαση μου. Είναι κάτι που το γνώριζα ήδη προτού ξεκινήσω την απεργία πείνας ότι θα αντιμετωπίσω αυτή την κατάσταση τόσο εγώ προσωπικά, όσο και η Κοινότητα και ειδικά τα υπόλοιπα πολιτικά μέλη αυτής. Επίσης, γνωρίζω ότι όσο η κατάσταση της υγείας μου θα επιδεινώνεται, τόσο θα αυξάνονται οι παραινέσεις για διακοπή της απεργίας πείνας. Δεν τους αδικώ μέχρι τώρα, αρκεί να μη φτάσουν στα όρια της εχθρότητας ως προς ό,τι εγώ αντιπροσωπεύω ως πολιτικό μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, που αυτό σημαίνει να μην αρχίσουν να σχολιάζουν σε στενούς ή ευρύτερους κύκλους, να μην επιτίθενται ευθέως ή πλαγίως στην Κοινότητα ή τα υπόλοιπα μέλη αυτής. Όποιος λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, ακόμα και επειδή δεν μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματα ή τις παρορμήσεις του, ρίχνει εμμέσως νερό στον μύλο της καταστολής όχι απλά στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, αλλά γενικότερα στον κόσμο των Κοινοτήτων, της Αυτοοργάνωσης, της Αλληλεγγύης, των Κοινωνικών Αντιστάσεων αλλά και στο ίδιο το μέσο αγώνα της Απεργίας Πείνας. Οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρακτορολογώ και δεν έχω καμία πρόθεση να κατηγορήσω κανέναν ως «εχθρικό» από όσους/ες με προσέγγισαν ούτε απέναντι σε εμένα, ούτε στην Κοινότητα ή γενικά στο ανταγωνιστικό κίνημα. Τουναντίον, αντιλαμβάνομαι ότι το έκαναν με τις καλύτερες των προθέσεων και με αγάπη προς τη ζωή μου και το άτομο μου και όλοι τους στέκονται αλληλέγγυοι, με κάποιους από αυτούς να κάνουν ακόμα και υπερβάσεις. Θα ήθελα όμως να εστιάσω στο πώς οι κατασταλτικοί μηχανισμοί εκμεταλλεύονται τα ένστικτα, τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις σε τέτοιο βαθμό που σε κάποιες περιπτώσεις είναι ικανοί να κατευθύνουν όχι απλά άτομα ή οργανώσεις, αλλά και μεγάλα κοινωνικά σύνολα.
Ειδικός Πόλεμος για τη χειραγώγηση των κοινωνιών και των κινημάτων
Δεν θα αναφερθώ γενικά στις διάφορες μεθόδους που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρων από τους κρατικούς μηχανισμούς για να κάμψουν απεργίες πείνας πολιτικών κρατουμένων σε Τουρκία, Βόρειο Κουρδιστάν, Παλαιστίνη, ΗΠΑ και αλλού, αλλά θα εστιάσω κυρίως στην εμπειρία της Βόρειας Ιρλανδίας με αυτό που οι Βρετανοί αξιωματούχοι ονόμαζαν “capitulation” (μτφ. συνθηκολόγηση). Σύμφωνα με αρχεία που κυκλοφόρησαν την προηγούμενη δεκαετία από το Εθνικό Αρχείο της Βόρειας Ιρλανδίας υπάρχουν αναφορές για το πώς μια από τις μεθόδους για την καταστολή των απεργιών πείνας ήταν η συνθηκολόγηση του απεργού, χειραγωγώντας ή απλά χρησιμοποιώντας την αγωνία των οικογενειών τους σε συνεργασία με καθολικούς ιερείς για να πείσουν τον απεργό να σπάσει την απεργία πείνας. Αν και ο στόχος της «συνθηκολόγησης» δεν είχε μεγάλη επιτυχία εκτός μερικών περιπτώσεων, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι οι οικογένειες των απεργών έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πίεση που άσκησαν στον IRA για τη διακοπή των απεργιών, καθώς και ότι με τη συγκατάθεση των οικογενειών, όποιος απεργός έπεφτε σε κώμα σταματούσε την απεργία πείνας. Εδώ δεν κρίνω αν ήταν σωστή η απόφαση ή όχι, απλά παραθέτω την ιστορική πραγματικότητα.
Η συναισθηματική χειραγώγηση δεν είναι απλώς μια τακτική, αλλά ένα από τα κύρια όπλα για τη χειραγώγηση των κοινωνιών και την καταστολή των κινημάτων επειδή τα ένστικτα, το συναίσθημα και οι παρορμήσεις, αποτελούν το αρχέγονο σύστημα επιβίωσης που συχνά λειτουργεί ανεξάρτητα από τη λογική. Τα βασικά ένστικτα για την επιβίωση και την αυτοσυντήρηση, όπως η πείνα, η δίψα, η αναπαραγωγή, ενεργοποιούν γρηγορότερα την περιοχή της αμυγδαλής, το συναισθηματικό κέντρο του εγκεφάλου, με τρόπο που απενεργοποιείται ο προμετωπιαίος φλοιός, ειδικά κάτω από συνθήκες όπως ο φόβος και το άγχος.
Κάποια στιγμή, κατά τις πρώτες εβδομάδες έναρξης της απεργίας κι ενώ βρισκόμουν στην τέντα για τη συλλογή υπογραφών επί της Λ. Αλεξάνδρας με προσέγγισε ένας άγνωστος που μου συστήθηκε ως υγειονομικός που εργάζεται στην ευρύτερη περιοχή, αριστερών πεποιθήσεων, ο οποίος άρχισε να με παροτρύνει να σταματήσω την απεργία πείνας γιατί θα έχω ανεπανόρθωτες βλάβες για την υγεία μου, ότι δεν αξίζει τον κόπο να καταστρέφω εγώ τον εαυτό μου, ενώ όλοι οι υπόλοιποι εδώ καλοτρώνε και δείχνοντας δύο πολύ νεαρά συντρόφια που μοίραζαν κείμενα τα κατηγόρησε ότι δήθεν είναι αλληλέγγυοι και με χορτάτο στομάχι μοιράζουν κείμενα. Από τη στιγμή της προσέγγισης του μέχρι και την παρότρυνση μου να συνεχίσει το δρόμο του άμεσα, δεδομένης της χυδαιότητας του να υποτιμήσει μια ολόκληρη Κοινότητα και πολύ περισσότερο να παίξει με τα συναισθήματα των νεαρών συντροφιών που ήταν παρόντα, το ύφος του είχε χαρακτηριστικά που προσπαθούσαν να εμφυσήσουν τον πανικό, τον φόβο και την αμφιβολία στους αποδέκτες των λεγόμενών του. Αν και η συγκεκριμένη περίπτωση είχε περίσσιο θράσος, έχω να πω ότι όλο αυτό το διάστημα με έχουν προσεγγίσει κάμποσοι οι οποίοι μου θέτουν το ερώτημα αν αξίζει τον κόπο αυτή η απεργία πείνας. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι/ες απ’ αυτούς είχαν τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά ούτως ή άλλως στόχος μου εδώ δεν είναι να κρίνω τις προθέσεις. Επίσης, οφείλω να επαναλάβω ότι δεν φωτογραφίζω κανέναν σαν πράκτορα της ασφάλειας, χωρίς βέβαια να αποκλείω ότι δεν θα μπορούσε κάποιος από τις δεκάδες περαστικών που με έχουν προσεγγίσει να είναι. Ασχέτως όμως προθέσεων, η πρακτική διασποράς αμφιβολιών, καχυποψίας, δυσφήμισης χρησιμοποιείται διαχρονικά από τις δυνάμεις της αντεπανάστασης με σκοπό τη διάσπαση των κινημάτων ή την αλληλοεξόντωση στελεχών εντός της ίδιας οργάνωσης ή μεταξύ διαφορετικών οργανώσεων. Το FBI εφάρμοσε τις παραπάνω τεχνικές με τη μέθοδο “Bad-Jacketing” στο COINTELPRO για την καταπολέμηση του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων. Τα κράτη και ο ιμπεριαλισμός όχι μόνο δεν εγκαταλείπουν τις αποτελεσματικές μεθόδους για την κάμψη των αντιστάσεων, αλλά ανταλλάσσουν, μεταλαμπαδεύουν κι εξελίσσουν την εμπειρία τους. Την εποχή της τεχνολογίας, των AI, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η χειραγώγηση των ενστίκτων, των συναισθημάτων και των παρορμήσεων από την κυριαρχία μπορεί να γίνεται μαζικά, στοχευμένα, ταχύτατα και άμεσα. Ίσως φανεί κάπως αστείο, αλλά οφείλω να καταθέσω την εμπειρία ότι σε κάποια από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιώ, ξεκίνησαν να μου εμφανίζονται συχνά πυκνά βίντεο με δελεαστικά γεύματα πλούσια σε τριγλυκερίδια που σερβίρονται ή καταναλώνονται επιδεικτικά απολαυστικά. Φυσικά αυτά τα βίντεο υπάρχουν διάχυτα μέσα στο διαδίκτυο για λόγους διαφήμισης και δεν δημιουργήθηκαν για εμένα, αλλά ότι εμφανίζονται στον λογαριασμό μου χωρίς να έχω επιδείξει κάποιο ενδιαφέρον ως προς αυτά, είναι κάπως παράξενο. Πέρα όμως από την κατάθεση της συγκεκριμένης εμπειρίας που μπορεί απλά να είναι ένα τυχαίο γεγονός, θα ήθελα να εστιάσω σε κάτι άλλο που θεωρώ πραγματικά σημαντικό. Υπάρχουν αμέτρητοι λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα λεγόμενα trolls και bots που με σχόλια, απαντήσεις και αναρτήσεις υποβαθμίζουν καταστάσεις, απαξιώνουν αγώνες, δολοφονούν προσωπικότητες, υποδαυλίζουν έριδες, αμαυρώνουν χαρακτήρες, συλλογικότητες ή τάσεις εντός του χώρου κ.ο.κ. Συνήθως τους απαξιώνουμε, τους μπλοκάρουμε ή τους προσπερνάμε χωρίς να κάνουμε ένα σχόλιο ή να μπούμε στον κόπο να απαντήσουμε, αλλά αυτοί συνεχίζουν να υπάρχουν στον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ικανοί να επηρεάσουν τις συνειδήσεις της κοινής γνώμης ενεργοποιώντας αντανακλαστικά, συναισθήματα φόβου, φθόνου κ.α., ή το ένστικτο της ερωτικής επιθυμίας, διάφορων κοινωνικών ομάδων. Δυστυχώς, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνουν ανυπολόγιστη ζημιά διαρρηγνύοντας τον κοινωνικό ιστό προάγοντας μαζικά και στοχευμένα τον σεξισμό, την αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος, τον μισογυνισμό, την κουλτούρα του βιασμού, τον φθόνο, άπιαστα όνειρα, πλαστές πραγματικότητες, fake news κ.ο.κ. χρησιμοποιώντας πάντα τα ένστικτα, το συναίσθημα και τις παρορμήσεις. Παρ’ όλα αυτά, εφόσον χρησιμοποιούνται μαζικά από το σύνολο του πληθυσμού, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε και σε αυτά τα μέσα, παράλληλα με τις υπόλοιπες μορφές προσέγγισης της κοινωνίας και την προπαγάνδα.
Ήδη, υπάρχει η συλλογική εμπειρία για τη λάσπη που έριξαν στον Πάνο Ρούτσι όταν έκανε απεργία πείνας, για να αναφερθώ σε ένα πρόσφατο παράδειγμα χωρίς τα συνήθη χαρακτηριστικά του κλασικού έγκλειστου για «έκνομες» ενέργειες απεργού πείνας, αλλά και για το τι λάσπη ρίχνουν τα διάφορα trolls στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρομοίως και στη δική μου περίπτωση, έχω δει πολλά σχόλια που αμφισβητούν την απεργία πείνας επιχειρηματολογώντας αυθαίρετα σε μια βάση του ότι ήδη έχω ξεπεράσει το όριο της αντοχής του ανθρώπινου οργανισμού στην ασιτία, φέρνοντας ως παράδειγμα τον Bobby Sands και γενικά επιχειρούν να υποβαθμίσουν, υποτιμήσουν, να γελοιοποιήσουν τον αγώνα. Όσο τα μεγάλα ΜΜΕ σιωπούν και όσο δεν ασκούνται οι κατάλληλες πιέσεις για την ανάδειξη του ζητήματος στον βαθμό που του αναλογεί, οι μηχανισμοί προπαγάνδας επηρεάζουν ήδη την κοινή γνώμη, ώστε να της έχουν διαμορφώσει αντίληψη, τη στιγμή που η υγεία του απεργού θα έχει φτάσει ήδη σε οριακό σημείο, με σκοπό την άσκηση ψυχολογικής πίεσης και εξάντλησης τόσο του απεργού, όσο και του κινήματος αλληλεγγύης.
Πολιτικοποιώντας τα συναισθήματα
Οι έχοντες αγνές προθέσεις που προσπαθούν να με μεταπείσουν, το κάνουν σαφώς ορμώμενοι/ες από κάποιο συναίσθημα. Είτε αυτό είναι λύπη στη σκέψη του ότι θα πάθω ανεπανόρθωτη βλάβη ή ότι θα χάσω τη ζωή μου, είτε είναι θυμός ή απέχθεια στη σκέψη ότι η Κοινότητα μου μπορεί να με εκμεταλλεύεται και δεν με παροτρύνει να σταματήσω. Γνωρίζουμε ότι ο συνδυασμός συναισθημάτων φέρνει σύνθετα συναισθήματα όπως το άγχος, η οργή, η αγωνία, η απελπισία. Συναισθήματα ικανά να επηρεάσουν τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου, να τον κάνουν να αναλάβει δράση για να αποτρέψει μία κακή κατάσταση που του γεννάει αυτά τα συναισθήματα ή και να παραιτηθεί. Παρενθετικά μόνο θα αγγίξω ότι το χειρότερο στον αγώνα είναι η απελπισία, δηλαδή η έλλειψη πίστης στη σωστή διεξαγωγή του αγώνα, στη νίκη, το χάσιμο της ελπίδας. Χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει καμία εγγύηση για έστω και μία προοπτική ομαλότητας, όσο άσχημα και να είναι τα πράγματα όσο υπάρχει ελπίδα υπάρχει κινητήριος δύναμη, το χάσιμο της ελπίδας φέρνει αδράνεια. Ακόμα ένα πιο σύνθετο κοινωνικό συναίσθημα είναι η υποτίμηση, είτε αυτή είναι προς την Κοινότητα και τα αιτήματα της , είτε προς το άτομό μου. Το ανώτερο των σύνθετων συναισθημάτων φυσικά, όπου θα ήθελα να σταθώ για λίγο, είναι η αγάπη. Είμαστε σίγουροι ότι αυτό που ερμηνεύουμε ως αγάπη είναι πάντα κάτι θετικό; Είμαστε σίγουροι ότι δεν ενέχει επιρροές από τον κόσμο της κυριαρχίας με αποτέλεσμα να τον αναπαράγει; Άλλωστε οι ίδιες μας οι προσωπικότητες, δεν έχουν διαφορετικές τάσεις κι ένα σωρό αντιφάσεις ως αποτέλεσμα του ότι εκπαιδευτήκαμε από το σύστημα της πατριαρχίας, του κράτους, του καπιταλισμού και της εξατομίκευσης; Μπορεί κάποιος να αγαπάει χωρίς να σέβεται τις επιλογές του ανθρώπου που αγαπάει; Δεν θα αναφερθώ διεξοδικά σε μια σειρά τοξικών συναισθημάτων και συμπεριφορών που οδηγούν ακόμα και σε εγκληματικές πράξεις με επίκληση στην αγάπη.
Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι σε όλα αυτά με σκοπό να δαιμονοποιήσω ένστικτα, συναισθήματα και παρορμήσεις που είναι τόσο χρήσιμα στην επιβίωση, την έκφραση, την εκδηλωτικότητα. Είναι σημαντικό όμως πρωτίστως ως κοινωνικά όντα, πόσο δε μάλλον ως επαναστατικές δυνάμεις να μάθουμε να ελέγχουμε τις συμπεριφορές που μας οδηγούν αυτά, ειδικά όταν γνωρίζουμε ότι οι δυνάμεις της αντεπανάστασης τα χρησιμοποιούν για τον έλεγχο των πληθυσμών. Τα συναισθήματα εν πολλοίς, είναι κατασκευασμένα από τις κοινωνίες που μεγαλώσαμε, από κανόνες, αξίες και ιδεολογίες, ενώ κάποια από αυτά καταπιέζονται ή περιορίζονται από τις εκάστοτε εξουσίες. Σε κάθε περίπτωση τα συναισθήματα ορίζουν την ταυτότητα μας. Όσο καλύτερα γνωρίζουμε τον εαυτό μας, ξέρουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε και ποιοι είναι οι στόχοι μας, τόσο είμαστε πιο ικανοί στο να ελέγχουμε τις παρορμήσεις μας βάσει των σκοπών μας, της πολιτικής μας ταυτότητας, της ηθικής που αναπτύσσουμε εντός των συλλογικών μας διαδικασιών, των κοινοτήτων μας, των κοινωνιών μας.
Ανέκαθεν η κυριαρχία -πολύ περισσότερο κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας και ύστερα- χρησιμοποίησε μεθόδους για να κατασκευάσει την εικόνα των αποικημένων ή των προς αποίκιση λαών που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της, για να αλλοιώσει την πολιτιστική τους ταυτότητα, να μπορέσει να τους επιβληθεί και τελικά να τους αποικήσει. Οι δηλώσεις μετανοίας στην Ελλάδα, τα χρηματοδοτούμενα πειράματα από τη CIA για τις θεραπείες σοκ σε ψυχικά ασθενείς που ύστερα εφαρμόστηκαν σε πολιτικούς κρατούμενους, αιχμαλώτους πολέμου και συνεχίζουν να εφαρμόζονται σε ολόκληρες κοινωνίες ανά τον κόσμο, τα κλασικά βασανιστήρια, μέχρι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την εξάπλωση των ναρκωτικών, τη μόδα, τη μουσική και τον κινηματογράφο, είναι ή μετατρέπονται σε εργαλεία και μεθόδους ώστε τα άτομα και οι κοινωνίες να χάσουν την ταυτότητα τους. Το χτίσιμο κοινωνικών δεσμών, δομών αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης, συλλογικοποίησης που επιτρέπει στο άτομο να παίρνει ενεργό ρόλο στις κοινές υποθέσεις, και στις κοινωνίες να αυτοθεσμίζονται βάσει των κοινά αναγνωρισμένων υλικών και πνευματικών αναγκών τους, είναι η πραγματική αυτοάμυνα των κοινωνιών απέναντι στην αλλοτρίωση τους από το κράτος και τον καπιταλισμό. Έτσι θα έχουμε αυτογνωσία και θα είμαστε ικανοί/ες να χαράζουμε την κατεύθυνση μας ως κοινωνίες, χωρίς να αλλοτριώνεται η ταυτότητα μας από τον πολιτισμό της κυριαρχίας. Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών σε αυτή τη διαρκή πορεία δόμησης της συλλογικής της ταυτότητας, όταν της τέθηκε το δίλημμα συλλογική ταυτότητα και αυτοάμυνα ή εξατομίκευση, μπόρεσε να απαντήσει νηφάλια επειδή είχε κατακτήσει έστω και τον ελάχιστο απαραίτητο βαθμό αυτοθέσμισής της. Μέσα σε αυτό το σύνολο ειλικρινών κοινωνικών σχέσεων, ηθικών κανόνων, ανεκτικότητας και συμπεριληπτικότητας γίνονται όλες οι κατάλληλες διεργασίες που η προσωπικότητα του ατόμου ενδυναμώνεται εντός της συλλογικής κοινωνικής ταυτότητας. Η κοινοτίστικη κουλτούρα είναι ο καταλύτης που ωθεί το κάθε «εγώ» να πάρει την απόφαση να υπερασπιστεί το «εμείς». Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, πήραμε την απόφαση να ενώσουμε τα χέρια μας για να υπερασπιστούμε τη συλλογική μας ταυτότητα, ακόμα κι αν είναι για να χορέψουμε τον χορό του Ζαλόγκου.
Αυτό που διακρίνει την πρωτοβουλία από το αντανακλαστικό, είναι η δράση από την αντίδραση
Η ατομική πρωτοβουλία δεν είναι μια αναλαμπή ή ένα αντανακλαστικό σε μια κατάσταση πανικού υπό καθεστώς πίεσης. Εν τέλει, δεν είναι και τόσο ατομική, αλλά είναι προϊόν ενός συνόλου καταστάσεων και διεργασιών που έχουν επενεργήσει υπό συγκεκριμένες συνθήκες στο άτομο που της πραγματώνει. Για παράδειγμα, ποιος νοήμων άνθρωπος θα έπαιρνε το ρίσκο μιας πρωτοβουλίας αν δεν ήταν σίγουρος ότι υπάρχουν όλες οι κατάλληλες συνθήκες για την ενίσχυση και την καλή έκβαση της πρωτοβουλίας. Το κίνητρο, το ηθικό πλαίσιο της πρωτοβουλίας και το αποτέλεσμα είναι τελικά αυτά που καθορίζουν για το αν η πρωτοβουλία ήταν σωστή.
Την ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς θα διανύω την 86η ημέρα απεργίας πείνας και μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι σειρές, η Περιφέρεια Αττικής, ο Δήμος Αθηναίων, κράτος και κυβέρνηση, καθώς και τα ελεγχόμενα από αυτούς μεγάλα ΜΜΕ, έχουνε επιδείξει χαρακτηριστική αδιαφορία ως προς τα αιτήματα της Κοινότητας, τον δίκαιο αγώνα μας, την κατάσταση της υγείας μου. Μπροστά στην κλιμάκωση της καταστολής ή την αποσιώπηση του ζητήματος είχαμε δηλώσει από τις πρώτες μέρες ότι η πρωτοβουλία της απεργίας πείνας μέχρι θανάτου θα ενισχύεται και από άλλα μέλη της Κοινότητας. Την 1η του Μάη, δύο απεργοί πείνας θα ενώσουμε τα χέρια μας και θα σύρουμε πρώτοι τον χορό βροντοφωνάζοντας τα λόγια του August Spies “ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΣΙΩΠΗ ΜΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΖΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ”.
Μια οφειλόμενη απάντηση σε όσους και όσες θέλουν να μεταπείσουν την απόφαση μου
Πώς είναι δυνατόν να με μεταπείσετε, είτε είστε η Κοινότητα μου, είτε οι φίλοι και σύντροφοι μου, είτε η οικογένεια μου, είτε αλληλέγγυοι εφόσον όχι απλά ήταν η απόφαση ενός ανθρώπου που είναι δεσμευμένος στα κοινωνικά κινήματα ως αναρχικός, εν πλήρη συνειδήσει του σκοπού, του μέσου, των επιδίκων, ζυγίζοντας το κόστος και το κέρδος, έχοντας βαθιά πίστη στη συλλογική μας ταυτότητα ως παρούσα κατάσταση υπό τις συνθήκες που διαμορφώθηκε, ως εξελικτική δυναμική και ως προοπτική πρόταση απέναντι στον κόσμο της εξατομίκευσης; Πώς είναι δυνατόν μια πρωτοβουλία που στο σύνολο της, αλλά και σαν αποτύπωμα που επιδιώκει να αφήσει, εμπεριέχει τη συλλογική ταυτότητα του κοινοτίστικου τρόπου ζωής να σπάσει από την εξατομικευμένη λύση της απόδρασης;
Δεν μπορώ να το πω πιο ξεκάθαρα παρά το ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πάρθηκε η απόφαση για τη συγκεκριμένη απεργία πείνας είναι οι επικείμενοι θάνατοι, στρατόπεδα συγκέντρωσης, επαναπροωθήσεις, δικογραφίες, ξεριζωμός ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, παιδιών και οικογενειών, ως αποτέλεσμα του σχεδίου «ανάπλασης», καταστολής και εκκένωσης των Προσφυγικών. Ένας επικείμενος Γολγοθάς για ένα σύνολο ανθρώπων διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών υποβάθρων που λόγω της κατάστασης που θα βιώνει ο καθένας χωριστά δεν θα έχουν ούτε καν τη δυνατότητα της μεταξύ τους αλληλοϋποστήριξης που θα είχαν υπό κανονικές συνθήκες. Η μεγάλη πλειοψηφία εξ’ αυτών, όντας άγνωστοι εντός του κινήματος αλληλεγγύης δεν θα αναζητήσει κανείς την τύχη τους.
Αναλογιζόμαστε, τι κόστος θα έχει η διακοπή μιας απεργίας πείνας που δεν έχει φτάσει στο απόγειο της και τι κόστος έχει η διακοπή οποιουδήποτε αγώνα που δεν έχει φτάσει στο απόγειο του. Εν τέλει, ποιο είναι το απόγειο ενός αγώνα αν δεν είναι η νίκη ή έστω η εξάντληση όλων των προσπαθειών για τον σκοπό της νίκης ή έστω κάποιων επιμέρους ικανοποιητικών ως προς τον σκοπό κατακτήσεων; Τι συνέπειες θα έχει για τις επόμενες απεργίες πείνας; Με τι σκεπτικισμό θα τις αντιλαμβάνεται η κοινωνία εάν περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο ότι το μέσο αγώνα που χρησιμοποιείται ως το ύστατο, απονοηματοδοτείται από αυτόν που το επέλεξε ως μέσο αγώνα; Τι επιχειρηματολογία και μεθοδολογία θα προσφέρει στην κατασταλτική φαρέτρα ένα τέτοιο προηγούμενο; Τι παρακαταθήκη θα αφήσουμε για τους επόμενους αγώνες και τις επόμενες γενιές όταν σταματάμε τους αγώνες μας, όταν δεν διεκδικούμε, όταν οι αγώνες μας δεν φτάνουν στο απόγειο τους, όταν λειτουργούμε αντανακλαστικά στις κινήσεις του κράτους, όταν δε ξέρουμε να αναγνωρίζουμε την κατάλληλη στιγμή για να αναλάβουμε πρωτοβουλίες;
Πώς φανταζόμαστε ότι οι 200 της Καισαριανής βαδίσανε με αυτήν την αποφασιστικότητα και με υψωμένες γροθιές, με αξιοπρέπεια μπροστά στα τουφέκια του εχθρού αν δεν είχαν αυτό το συλλογικό πνεύμα, τις οργανωτικές τους διαδικασίες μέσα στο Χαϊδάρι, την πεποίθηση ότι η κοινή τους στάση θα αποτυπωθεί για πάντα στο μυαλό του εχθρού, στον φακό που αντίκριζαν να τους εστιάζει σαν τρόπαιο σε συλλογή; Αυτές οι φωτογραφίες ήρθαν στο φως της δημοσιότητας την πιο κατάλληλη στιγμή για να δείξουν σε όλους μας, ότι όσοι αντιστέκονται μπορούν να βαδίζουν όρθιοι και περήφανοι στον θάνατο με τη σιγουριά της νίκης που έρχεται, κι ας ξέρουν ότι δεν θα τη ζήσουνε ποτέ.
Η διακοπή της απεργίας πείνας από μεριάς μου θα έδειχνε ότι δεν συντρέχουν σοβαροί λόγοι και θα υποτιμούσε τα αιτήματα της απεργίας, ενώ ήδη έχουμε περιγράψει ότι αυτό που επίκειται είναι η καταστροφή ενός κοινωνικού συνόλου, ενός κοινωνικού εγχειρήματος. Θα υποτιμούσε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και θα απονοηματοδοτούσε το ίδιο το μέσο της απεργίας πείνας αφήνοντας μια κακή παρακαταθήκη για όποια επόμενη απεργία πείνας, συνολικά για τους μελλοντικούς αγώνες και τις επόμενες γενιές.
«Οι ιδέες δεν εκκενώνονται»
Δυστυχώς οι ήττες του παρελθόντος, μας έχουν οδηγήσει στο να δίνουμε αγώνες χωρίς να προσβλέπουμε στη νικηφόρα έκβαση τους, να παραιτούμαστε πριν καν ξεκινήσουμε, να μη διεκδικούμε, να δίνουμε αγώνες με το ελάχιστο δυνατό κόστος ακόμα και όταν χάνουμε κεκτημένα που έχουν κερδηθεί με ποταμούς αίματος.
Εδώ και πολλά χρόνια, ύστερα από κάθε εκκένωση καταληψιακών και αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων έχει υιοθετηθεί το σύνθημα «οι ιδέες δεν εκκενώνονται», και πράγματι έτσι είναι, έτσι πρέπει να είναι και αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Το να υπερασπίζεσαι την «ιδέα» σημαίνει ότι δεν την προδίδεις, δεν σκύβεις το κεφάλι, συνεχίζεις τον αγώνα. Για παράδειγμα, σε κάθε δικαστήριο που ένας αγωνιστής/ρια υπερασπίζεται τις «ιδέες» του χωρίς να λογαριάζει το κόστος, παράλληλα χτίζει ένα υλικό έδαφος. Θωρακίζει τις «ιδέες» απέναντι στους διωκτικούς μηχανισμούς, εμψυχώνει το κίνημα αλληλεγγύης, διαδίδει τις «ιδέες», εμπνέει νέους αγωνιστές. Τέτοια παρακαταθήκη άφησαν οι συντρόφισσες αναρχικές Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζαραφέτα στη δίκη της υπόθεσης των Αμπελοκήπων που υπερασπίστηκαν την πολιτική τους ταυτότητα, υπερασπίστηκαν την πολιτική ταυτότητα του αναρχικού μάρτυρα Κυριάκου Ξυμητήρη, υπερασπίστηκαν την αναρχία, υπερασπίστηκαν την «ιδέα».
Μπορεί όμως να συνεχίσει να υπάρχει η «ιδέα» χωρίς το υλικό υποκείμενο που τη φέρει, χωρίς το υλικό έδαφος που γειώνεται; Αντιλαμβανόμαστε τη διαλεκτική σχέση εδάφους και «ιδέας»; Για πόσο μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει η «ιδέα» όσο δεν γειώνεται σε ένα έδαφος; Όταν λέμε ότι οι «ιδέες δεν εκκενώνονται» ή όταν υπερασπιζόμαστε τις «ιδέες» μας, σαφώς εννοούμε τη συλλογική μας ταυτότητα, τα πιστεύω μας, τις ηθικές αρχές, τις αξίες μας κ.ο.κ. Τελικά όλα αυτά θα είχαν κάποιο νόημα αν δεν υπάρχει το υλικό έδαφος για να εκδηλωθούν; Ιστορικά, πολλές από τις φυλές που ξεριζώθηκαν από την αποικιοκρατία έχασαν και τις «ιδέες» τους, τα πιστεύω τους, τη συλλογική τους ταυτότητα. Παρομοίως ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής εκτοπίζοντας τον παραδοσιακό τρόπο ζωής της υπαίθρου, παράλληλα εκτόπισε και την κοινοτίστικη κουλτούρα ως συλλογική ταυτότητα. Οι «ιδέες» καλούνται να πραγματώσουν μια συλλογική ανάγκη, αναπτύσσεται μια συλλογική ταυτότητα, γίνεται κουλτούρα, θεσμός, πολιτισμός. Εσωτερικοί μετανάστες που έχασαν την επαφή με τον τόπο τους, οι ανάγκες τους διαμορφώθηκαν βάσει των νέων συνθηκών της ζωής στην πόλη και η ταυτότητα τους προσαρμόστηκε επίσης βάσει αυτών των νέων συνθηκών. Δηλαδή από εκεί που στον τρόπο ζωής της υπαίθρου η συλλογική εργασία είναι μια υλική ανάγκη, η αλληλοβοήθεια επιβεβλημένη από την αντιξοότητα των συνθηκών και η κοινωνικότητα επιβάλετε από τη χωροταξία, ο τρόπος ζωής στην πόλη είναι δομημένος με τρόπο που προάγει την εξατομίκευση, την απομόνωση και την αποξένωση. Αγωνιστές/ριες που υπερασπίστηκαν τις «ιδέες» τους, την ταυτότητα, τα πιστεύω, τις αξίες τους, στις αίθουσες των δικαστηρίων, συνέχισαν την αγωνιστική τους πορεία και εντός και εκτός των τειχών. Στην περίπτωση των Προσφυγικών, η «ιδέα» της Κοινότητας δεν φορέθηκε στο έδαφος, ακόμα κι αν υπήρχε ο κοινοτισμός στο φαντασιακό κάποιων εκ’ των καταληψιών. Αυτό που τελικά συνετέλεσε στη δημιουργία της Κοινότητας ήταν και ο ίδιος ο χώρος και οι υλικές και πνευματικές ανάγκες σε δεδομένες συνθήκες. Στη βάση αυτών των αναγκών δημιουργήθηκαν οι επιμέρους δομές, η οργανωτική δομή και λειτουργία, ο τρόπος λήψης των αποφάσεων, το καταστατικό πλαίσιο αρχών και λειτουργίας κ.ο.κ. Όλα αυτά εξελίσσονται και ανατροφοδοτούνται σε μια διαλεκτική σχέση εδάφους, υλικών και πνευματικών αναγκών, συλλογικής ταυτότητας – κουλτούρας, αυτοθέσμισης, κριτικής ανανέωσης και αλλαγής.
Θα μπορούσε η «ιδέα» της Kοινότητας να συνεχίσει να υπάρχει σε μια περίπτωση που θα χαθεί το έδαφος, που δεν θα καταφέρει να υπερασπιστεί συλλογικά τα πιο ευάλωτα από τα μέλη της, που θα υπάρξει φυσική απομάκρυνση και εκτοπισμός, αποσύνδεση και διασκορπισμός των μελών της; Πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει η «ιδέα» όταν θα έχει επέλθει η πλήρης ρευστοποίηση της υλικής πραγμάτωσης της «ιδέας»;
Ένας ακραίος θετικιστής θα μπορούσε να πει ότι αυτό που έχει σημασία, είναι ότι το πείραμα πέτυχε άρα η θεωρία είναι εφαρμόσιμη, αλλά εκτός του ότι δεν βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν πειραματόζωα, στις κοινότητες αναπτύσσονται ανθρώπινες σχέσεις και όχι σχέσεις υποκειμένου – αντικειμένου.
Όσο εκχωρούμε έδαφος στην κυριαρχία, παραχωρούμε κεκτημένα, δεν αντιστεκόμαστε, τελικά χάνουμε ή προσαρμόζουμε τις «ιδέες» μας στις νέες συνθήκες. Είναι πολλά τα ιστορικά παραδείγματα που τη φυσική ήττα τη διαδέχτηκε και η ιδεολογική, οι συνέπειες των λαθών του παρελθόντος στοιχειώνουν τους αγώνες του σήμερα.
Το μέσο της απεργίας πείνας ως το ύστατο μέσο
για την ανάδειξη δίκαιων και εμπεριστατωμένων αιτημάτων, ενός δίκαιου αγώνα
Η απεργία πείνας είναι ένα μέσο αγώνα στην οποία ο απεργός παίρνει την απόφαση να θέσει την υγεία του και την ίδια του τη ζωή σε κίνδυνο για την ανάδειξη ενός θέματος που είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Για να μην θεωρηθεί ότι καταχράζεται το μέσο αγώνα ή εκβιάζει παράλογα με τη ζωή του αυτούς που απευθύνεται είτε είναι η κοινή γνώμη, είτε ένα κίνημα αλληλεγγύης που θέλει να συσπειρώσει γύρω του, δεν αρκεί απλά γενικά και αόριστα να έχει δίκαια αιτήματα, αλλά να συντελείται και μια κατάφορη αδικία από τους θεσμούς.
Στην πιθανή εκκένωση των Προσφυγικών παραβιάζεται μια σειρά ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πληθώρα διατάξεων και άρθρων της ελληνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς νομοθεσίας, καθώς και ευρωπαϊκών και διεθνών συμβάσεων, όπως:
α) παραβίαση του δικαιώματος σε επαρκή στέγαση, β) παραβίαση κατά του απαραβίαστου της οικίας, γ) παραβίαση κατά του δικαιώματος σε δικαστική και δίκαιη δίκη, δ) παραβίαση της αρχής της ισότητας και της μη – διάκρισης, ε) παραβίαση του δικαιώματος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την προσωπική ανάπτυξη, στ) παραβίαση της προστασίας της οικογένειας και των παιδιών.
Επιπροσθέτως, οι παρεμβάσεις που προτείνει η μελέτη της Περιφέρειας αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία των κτιρίων, τα οποία είναι χαρακτηρισμένα από το Υπουργείο Πολιτισμού και το ΣτΕ ως διατηρητέα μνημεία νεότερης ιστορίας και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Υπό τέτοιες συνθήκες η απεργία πείνας είναι ένας μοχλός πίεσης που προσπαθεί να αποτρέψει την αδικία, θέτοντας ευθέως στους θεσμούς το δίλημμα να άρουν την αδικία ή να αναλάβουν την ευθύνη του κόστους της άμεσης απώλειας της ανθρώπινης ζωής. Φυσικά όταν μιλάμε για θεσμούς δεν αναφερόμαστε σε κάτι αφηρημένο και αποκομμένο από το κεντρικό σύστημα του πολιτισμού της εξουσίας, αλλά για πολύ συγκεκριμένους οργανισμούς που δημιουργήθηκαν καθ’ εικόνα και ομοίωση του πατριάρχη των θεσμών το κράτος, δομικό στοιχείο ύπαρξης του οποίου, είναι η αδικία. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι το κράτος θα κάνει τ’ αδύνατα δυνατά ώστε να μην κάνει καμία παραχώρηση και να φέρει τον απεργό σε μια κατάσταση παραίτησης. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα των τελευταίων χρόνων όπου το ελληνικό κράτος έχει φτάσει απεργούς πείνας σε πραγματικά οριακό σημείο με κίνδυνο ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία ή και τον θάνατο του απεργού. Ρισκάρει και παίζει με τη ζωή του απεργού παρά τις αντιδράσεις του κινήματος αλληλεγγύης, που σε κάποιες περιπτώσεις ήταν αρκετά διευρυμένο. Το κράτος είναι ξεκάθαρο: δεν οπισθοχωρεί, δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς, δεν παρακάμπτει τις απαραίτητες θεσμικές διαδικασίες, δεν καταργεί τους θεσμούς, επιρρίπτει την ευθύνη στον ίδιο τον απεργό, εγκαλεί τον απεργό να σταματήσει την απεργία και τα υπόλοιπα είναι στη δικαιοδοσία των γιατρών και των νοσοκομειακών.
Το ζήτημα του κόστους έρχεται ως προς το αν συμφέρει το κράτος και αν είναι σε θέση να διαχειριστεί την ένταση και την αστάθεια που δύναται να φέρει ένας επικείμενος θάνατος από απεργία πείνας, όταν μάλιστα τα αιτήματα της απεργίας πατάνε πάνω σε διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Καθοριστικό ρόλο για μια πιθανή αναδίπλωση των κρατικών θεσμών, θα παίξει η ευαισθητοποίηση μιας αξιοπρόσεκτης μερίδας της κοινωνίας μπροστά στην αναλγησία ενός επερχόμενου θανάτου.
Στην περίπτωση της συγκεκριμένης απεργίας πείνας, αν και υπάρχουν όλοι αυτοί οι παράγοντες που μπορούν να ευαισθητοποιήσουν τη συλλογική συνείδηση ακόμα και της μερίδας της μετριοπαθούς συντήρησης, το θέμα δεν έχει φτάσει στα αυτιά της κοινής γνώμης παρά το γεγονός ότι η απεργία συνεχίζεται για διάστημα μεγαλύτερο των 2 μηνών.
Είναι γεγονός ότι από την έναρξη της μέχρι και σήμερα, η απεργία πείνας πλαισιώθηκε από ένα ευρύ φάσμα αλληλέγγυου κόσμου. Ήδη μέχρι στιγμής έχουν εξαντληθεί τα βασικά μέσα προπαγάνδισης, όπως οι 3 πορείες με τη συμμετοχή χιλιάδων αλληλέγγυων απ’ όλο το φάσμα του ανταγωνιστικού χώρου, παρεμβάσεις σε περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια, και στον προαύλιο χώρο της βουλής κατά τη συνεδρίαση των πολιτικών αρχηγών με θέμα το κράτος δικαίου, επερωτήσεις στη βουλή από δημοσιογράφο και πολιτικά κόμματα, παρεμβάσεις και συνεντεύξεις σε διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης και εφημερίδες, παρεμβάσεις σε ελληνικές πρεσβείες, καθώς και δράσεις αλληλεγγύης στο εξωτερικό, δηλώσεις κι επισκέψεις στη γειτονιά των Προσφυγικών από καλλιτέχνες ευρείας αναγνωρισιμότητας, δηλώσεις αλληλεγγύης από το εξωτερικό, από τους Ζαπατίστας μέχρι τη Ροζάβα και από τις ΗΠΑ μέχρι τη Σιγκαπούρη, παρεμβάσεις σε χώρους όπου διεξάγονται συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Καθώς για την υποστήριξη των αιτημάτων της Κοινότητας, χιλιάδες υπογραφές έχουν ήδη συλλεχθεί, ενώ η εκστρατεία στήριξης των αιτημάτων συνεχίζεται με καθημερινή παρουσία στην πλατεία του Συντάγματος και στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Σε πανελλαδικό επίπεδο το ανταγωνιστικό κίνημα δίνει μια συνεχή παρουσία με κείμενα, πανό και δράσεις αλληλεγγύης, ενώ στην Αθήνα πολλές σταθερές ή μη συνελεύσεις έχουν μεταφερθεί στο Κοινωνικό Κέντρο των Προσφυγικών. Παράλληλα, πλήθος εκδηλώσεων λαμβάνουν χώρα στα Προσφυγικά σε ένδειξη αλληλεγγύης και πρακτικής υποστήριξης εκ μέρους των διοργανωτών τους, ενώ σχεδόν σε καθημερινή βάση διεξάγονται πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις.
Στην Ελλάδα πέρα από τις απεργίες πείνας των 11 πολιτικών κρατουμένων από την Τουρκία, είναι η μόνη απεργία που έχει ξεπεράσει τις 80 ημέρες. Συνήθως κοντά στις 50 ημέρες παρατεταμένης νηστείας, και σε πολλές περιπτώσεις αρκετά νωρίτερα, η υγεία του απεργού κλονίζεται αισθητά με αποτέλεσμα η έκδηλη κρισιμότητα της κατάστασης να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τη συχνότητα, τη συμμετοχικότητα, την εφευρετικότητα και την ένταση συνελεύσεων, παρεμβάσεων και δράσεων αλληλεγγύης.
Η στρατηγική της συγκεκριμένης απεργίας πείνας δίνει βαρύτητα στη διάρκεια, με τη χορήγηση ηλεκτρολυτών ώστε να υπάρχει ο χρόνος να επικοινωνηθούν τα αιτήματα της απεργίας στο κίνημα αλληλεγγύης και κατ’ επέκταση στην κοινή γνώμη. Παράλληλα, στόχος είναι να υπάρχει ο χρόνος για μια κλιμάκωση ώστε να ασκηθούν οι κατάλληλες πιέσεις προς τους αρμόδιους φορείς, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ο χρόνος αυτός είναι δεδομένος ή ότι υπάρχει κάποιου είδους εγγύηση ότι η υγεία του απεργού δεν θα κλονιστεί από μέρα σε μέρα. Ο απεργός πείνας ρισκάρει τη ζωή του κάθε μέρα που περνάει.
Στην περίπτωση μου, σύμφωνα με τις τελευταίες πρόσφατες μετρήσεις συνεχίζω με σωματική απώλεια βάρους πάνω από 20 κιλά, δηλαδή το 30% του αρχικού σωματικού μου βάρους και μυϊκή ατροφία, συχνές ζαλάδες, συνεχή μουδιάσματα των κάτω άκρων, αιματολογικές εξετάσεις που δείχνουν άμεσα σημάδια σχετιζόμενα με ασιτία και δεν παύουν να ενέχουν τον κίνδυνο για αιφνίδια επεισόδια. Επίσης συνεχίζουν καθημερινά η ορθοστατική υπόταση με ταχυκαρδία κατά την έγερση και οι διαταραχές ύπνου. Εμφανείς κρίσεις πέρα από τα καθημερινά μου συμπτώματα ήταν ένα λιποθυμικό επεισόδιο, ένα σοβαρό υπογλυκαιμικό επεισόδιο και επικίνδυνες αρρυθμίες σχετιζόμενες με ηλεκτρολυτικές διαταραχές.
Κατά τα λεγόμενα των γιατρών όλα τα παραπάνω ενέχουν κινδύνους για άμεσες επιπλοκές ακόμα κι αν δεν έχω χάσει προς το παρών τη λειτουργικότητα μου. Αυτή η μέθοδος απεργίας πείνας όσο πρωτόγνωρη είναι για την πλειοψηφία του ελλαδικού χώρου άλλο τόσο είναι και για εμένα, άρα το μόνο που μπορώ να αναφέρω είναι η βιωματική μου εμπειρία και ιστορικά παραδείγματα.
Υπάρχει η συλλογική εμπειρία κυρίως από επαναστάτες/ριες από την Τουρκία ότι με αυτή τη στρατηγική μπορούν και παραμένουν στη ζωή για πολύ παραπάνω διάστημα απ’ ότι με τις στεγνές απεργίες πείνας. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι απεργοί που ακολουθούν αυτή τη στρατηγική έχουν ανεπανόρθωτες βλάβες στα ζωτικά τους όργανα, με πολλούς εξ’ αυτών να πέφτουν σε κώμα, να παραλύουν (σύνδρομο Wernicke-Korsakoff) ή και να καταλήγουν μετά από ένα μαραθώνιο ασιτίας. Δεν υπάρχει ούτε συγκεκριμένο όριο, ούτε εύρος διαστήματος σε αυτές τις περιπτώσεις. Παράγοντες όπως η πρότερη υγεία και το ιατρικό ιστορικό, το αρχικό σωματικό βάρος, η κράση κάθε ανθρώπου, η καλή συντήρηση δυνάμεων, η ισορροπημένη κατανάλωση νερού και ηλεκτρολυτών, αλλά και μια σωρεία αστάθμητων παραγόντων όπως είναι οι πιθανές λοιμώξεις, ιώσεις, αρρυθμίες κ.ο.κ. μπορεί να καταβάλουν την υγεία του απεργού άμεσα.
Η πρώτη μου επαφή με μια τέτοιου είδους απεργία πείνας ήταν το 2020 όταν τα μέλη του μουσικού συγκροτήματος Group Yorum προχώρησαν σε απεργία πείνας ενάντια στις μαζικές συλλήψεις των μελών τους με την κατηγορία περί τρομοκρατίας, στις επιθέσεις στα πολιτιστικά τους κέντρα, στην απαγόρευση των συναυλιών τους και απαιτώντας δίκαιες δίκες. Πρώτη κατέληξε η Helin Bolek στις 3 του Απρίλη του 2020 η οποία είχε συνεχίσει την απεργία πείνας και αφότου αποφυλακίστηκε. Η ιστορία της με συγκλόνισε και με σημάδεψε, και είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο μόνος. Θυμάμαι, εκείνες τις μέρες μιλάγαμε με μια συντρόφισσα και μου είπε ότι φαντάζεται την Helin Bolek δεμένη στον Καύκασο κι επί 288 ημέρες έναν αετό να της τρώει τα σωθικά. Η φλόγα της Helin Bolek δεν έχει σβήσει, συνεχίζει να φωτίζει την ανθρωπότητα σε κάθε αγώνα ενάντια στην αδικία, σε κάθε μεριά της γης.
Προς τιμήν της θα ήθελα να αφιερώσω στη μνήμη όλων των μαρτύρων του Group Yorum, των 200ων της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1947, του Τάσου Τούση που έπεσε στις 9 Μαΐου του 1936 και όλων των μαρτύρων της εξέγερσης του Μαΐου 1936 στη Θεσσαλονίκη, των αναρχικών μαρτύρων του Σικάγο του 1886 και όλων όσων έπεσαν για την πανανθρώπινη λευτεριά, τους στοίχους του Αισχύλου από την τραγωδία Προμηθέας Δεσμώτης:
«Τα ‘ξερα τούτα τα μηνύματα
που αυτός μου φέρνει και τιμή μου το βρίσκω
να με παιδεύουν ως εχθρό οι εχθροί μου.
Εμπρός! Πάνω μου ας πέσει της φωτιάς
η δίστομη πλεξούδα, κι ο αιθέρας
ας ταραχθεί με τις βροντές και τον σπασμό
άγριων ανέμων κι η ορμή τους
τη γη ας τραντάξει ριζοθέμελα
και το θαλάσσιο κύμα με βουητά
ας κλείσει τις ουράνιες τις διαβάσεις
των αστεριών κι ας ρίξει το κορμί μου
στα μαύρα Τάρταρα, μέσα στη δίνη
μιας αδυσώπητης ανάγκης!
Δεν θα με θανατώσει ό,τι κι αν κάνει!»
«Ω σεβαστή μητέρα μου κι αιθέρα,
εσύ φως που τα πάντα περιζώνεις,
με βλέπεις πόσο άδικα υποφέρω;»
Τρέχουσα συγκυρία και αναδυόμενες ευκαιρίες
Όσο βαθαίνει η κρίση του συστήματος με τις ειδικές εκφάνσεις της σε τοπικό επίπεδο, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι πέραν των αιτημάτων, αυτή η απεργία πείνας διεξάγεται σε μια συγκυρία που πέρα της κρισιμότητάς της παρουσιάζει και αναδυόμενες ευκαιρίες.
Η ανάδειξη της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών ως ένα μοντέλο κοινωνικής αυτοδιαχείρισης των από τα κάτω, θα πρέπει να είναι ένα ακόμα ζητούμενο και αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για την υποστήριξη και διατήρησή της. Για να μην νομίζετε ότι πάσχω από μεγαλοϊδεατισμό, πιστεύω ότι κάθε επίθεση του εχθρού πρέπει να μετατρέπεται σε ευκαιρία για αντεπίθεση. Επίσης, δεν ξεχωρίζω την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών από τις υπόλοιπες δομές κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, τους απελευθερωμένους χώρους αγώνα, τις καταλήψεις, τους αγώνες ενάντια στους πλειστηριασμούς, τα σωματεία βάσης, τους αδιαμεσολάβητους και ακηδεμόνευτους αγώνες της κοινωνικής βάσης κ.ο.κ. Πολύ περισσότερο δεν αποκόπτω όλα τα προηγούμενα από την κοινοτίστικη κουλτούρα που έχουμε βαθιά περασμένη στο DNΑ μας από την εποχή της «φυσικής κοινωνίας» και είναι έκδηλη σε κάθε κοινωνική μας συναναστροφή, σε κάθε ένστικτο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, σε κάθε πράξη που το «ΕΓΩ» υπερασπίζεται το «ΕΜΕΙΣ». Αυτή η κουλτούρα, αυτές οι οργανωτικές δομές, είναι οι κομμούνες μας, είναι ο κόσμος που έχουμε να προτείνουμε, άμεσα, με τα εργαλεία που έχουμε και από το σημείο που βρισκόμαστε. Στόχος μας πρέπει να είναι η οργανική τους σύνδεση, ο συντονισμός, η κοινή τους στρατηγική και η εξάπλωσή τους.
Για να το πω με τα λόγια του Issak Puente, η μπροσούρα του οποίου αποτέλεσε τη βάση των θέσεων της CNT για τον ελευθεριακό κομμουνισμό, στο συνέδριο της Σαραγόσα τον Μάιο του 1936 “Η νέα κοινωνία βγαίνει απ’ το κέλυφος της παλιάς. Τα στοιχεία της μελλοντικής κοινωνίας είναι ήδη εμφυτευμένα μέσα στο υπάρχον καθεστώς. Είναι τα συνδικάτα και οι ελεύθερες κομμούνες, παλιοί, βαθιά ριζωμένοι και δυναμικοί λαϊκοί θεσμοί που οργανώνουν αυθόρμητα και αγκαλιάζουν όλες τις πόλεις και τα χωριά στις αστικές και αγροτικές περιοχές.”
Τι έχουμε να προτείνουμε στις κοινωνίες μας που έχουν χάσει εντελώς την πίστη τους σε οποιοδήποτε εναλλακτικό μοντέλο, αν δεν είναι η κοινωνική αυτοδιαχείριση; Τι έχουμε να προτείνουμε στην ελλαδική κοινωνία όταν θα ξαναβγεί μαζικά στις πλατείες και στους δρόμους αν δεν αποτιμήσουμε κριτικά την εμπειρία του παρελθόντος; Το κίνημα των Τεμπών έδειξε ότι αρκεί να οργανωθεί ένας σύλλογος οικογενειών των «ΜΑΡΤΥΡΩΝ» του κρατικο-καπιταλιστικού εγκλήματος και με κεντρικό σύνθημα “ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ” να κινητοποιήσει και να συσπειρώσει κοινωνικές δυνάμεις αλλά και δυναμικές. Που βρίσκεται τελικά η κοινωνική δυναμική που θα αντισταθεί και θα φέρει την ανατροπή, αν δεν μπορούμε να τη δούμε στους σύγχρονους αγώνες της μεταψυχροπολεμικής περιόδου και ιδιαίτερα αυτούς που άνθισαν με την αυγή του 21ου αιώνα; Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την κοινωνική δυναμική στους αγώνες των κατοίκων ενάντια στη λεηλασία του τόπου τους απ’ το κεφάλαιο, στις πλατείες, στα πάρκα, στους αγώνες για την προστασία της φύσης, στα καταληψιακά εγχειρήματα κι ακόμα στις διεθνιστικές προσπάθειες που ζυμώθηκαν στο Σιάτλ, τη Γένοβα, τη Θεσσαλονίκη, στα indymedia, στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, τους αντιφασιστικούς αγώνες, στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη; Και εν τέλει, πώς όλη αυτή η εμπειρία θα μετουσιωθεί σε ριζοσπαστική πρόταση αν δεν σταθούμε αυτοκριτικά στην περιχαράκωση, τη μη σύνδεση των αγώνων, τον ελιτισμό, την ανάθεση, τον ηγεμονισμό;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ολοκληρώνεται ως κοινότητα – κράτος με τον διακαή πόθο της αμυντικής αυτονομίας και ήδη από το 2020 το ΝΑΤΟ έχει προγραμματίσει έναν δεκαετή αγώνα δρόμου πολεμικής προετοιμασίας μπρος στην απειλή της Ρωσίας και της Κίνας. Μέσα σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, με την παλιά τεχνολογία πολέμου να διοχετεύεται στην Ουκρανία και νέοι εξοπλισμοί να παίρνουν τη θέση της, με την αναδιάρθρωση του μοντέλου στράτευσης, την επιταχυνόμενη στρατιωτικοποίηση της ελλαδικής κοινωνίας, την εμπλοκή του ελληνικού κράτους όλο και πιο ενεργά στις πολεμικές συρράξεις των ιμπεριαλιστών για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των πετρελαιοπαραγωγών, αλλά και την συνακόλουθη εκπαίδευση αξιωματικών του ελληνικού στρατού σε εμπόλεμο πεδίο και τον συντονισμό της επιχείρησης «ΑΣΠΙΔΕΣ», διαφαίνεται ότι η άμεση στρατιωτική εμπλοκή δεν είναι μια μακρινή απειλή.
Το ελληνικό κράτος έχει μετατρέψει τη χώρα σε μια απέραντη στρατιωτική βάση, στρατόπεδα συγκέντρωσης για την ελεγχόμενη εισροή εργατικού δυναμικού προς την Ευρώπη βάσει της ζήτησης εργατικού δυναμικού, νεκροταφείο στα θαλάσσια και χερσαία σύνορα, μπαταρία και ενεργειακό κόμβο για την φθηνή τροφοδότηση της Ευρώπης με κόστος την καταστροφή της υπαίθρου, σταυροδρόμι των δύο αντιμαχόμενων οικονομικών διαδρόμων (One Belt One Road & IMEEC), βιομηχανία τουρισμού, ενώ ό,τι έχει απομείνει από την καταστροφή που προξένησε η ΚΑΠ στους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς λόγω της εξάρτησης τους στις φαρμακοβιομηχανίες, τη μονοκαλλιέργεια και τέλος την καταστροφή τους με την τάχα μου πράσινη μετάβαση, επιχειρεί να το αποτελειώσει η συμφωνία με τις χώρες της Mercosur.
Με την οικονομική κρίση να βαθαίνει λόγω των συρράξεων ήδη το ΔΝΤ έχει αρχίσει να παρεμβαίνει στα εσωτερικά των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων και της Ελλάδας, τη στιγμή που η χώρα είναι σε τροχιά πλήρους μετάβασης στο νεο-φιλελεύθερο μοντέλο ξεπουλώντας κυριολεκτικά γη, ύδωρ και ό,τι έχει απομείνει από την τάχα μου πάλαι ποτέ κοινωνική παροχή κι έννοια δημοσίου, προστίθεται ο ποινικός κώδικας Φλωρίδη και οι 8 νέες φυλακές που θα τιθασεύσουν τον πληθυσμό στη νέα δυστοπία.
Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό και με σωρεία σκανδάλων και καταγγελιών να βαραίνουν την κυβέρνηση, η χώρα οδεύει για εκλογές. Οι μέχρι τώρα συσχετισμοί των δυνάμεων και των πιθανών συνδυασμών για συγκυβέρνηση δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες η επόμενη περίοδος να είναι μια περίοδος κυβερνητικής αστάθειας όπου κανένα εκ των αστικών – κοινοβουλευτικών κομμάτων δε θα μπορέσει να δώσει ούτε την κλασική ψευδαίσθηση σταθερότητας. Το σίγουρο είναι ότι σύσσωμο το πολιτικό σύστημα το μόνο που έχει να προτείνει είναι φτώχεια, σκάνδαλα, διαφθορά, καταστολή, υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής και περισσότερη εμπλοκή στην πολεμική μηχανή του ιμπεριαλισμού.
Όπως διαφαίνεται η ελλαδική κοινωνία θα περάσει ακόμα ένα ισχυρό σοκ την επόμενη περίοδο, ενώ οι δυνάμεις της αντίδρασης ενδυόμενες τον αντισυστημικό μανδύα, ήδη από την προηγούμενη περίοδο έχουν δείξει τις προθέσεις τους να βγουν οργανωμένα και να μαζικοποιηθούν ως κίνημα.
Όσο κι αν φαίνεται ότι προς το παρόν η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδιώκει μια σταθερότητα και μια ομαλή πορεία προς τις κάλπες, μέσα σε μια τέτοια ρευστότητα και βαθιά πολυεπίπεδη κρίση, η ολομέτωπη επίθεση απέναντι στα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα και το ανταγωνιστικό κίνημα είναι προ των πυλών. Με τη μέχρι τώρα διαρροή ψηφοφόρων προς το κέντρο, η ακραία καταστολή είναι ένα καλό χαρτί για την προσέλκυση και συσπείρωση ενός ακροδεξιού και ενός συντηρητικού ακροατηρίου ψηφοφόρων για την κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας.
Οι δυνάμεις του ανταγωνιστικού κινήματος έχουμε χρέος να αντισταθούμε στην καταστολή και να αποτελέσουμε ενεργό κομμάτι εντός του κοινωνικού ιστού με όρους υπαρξιακούς για την υπεράσπιση της πολιτικής μας ταυτότητας και πρότασης, για την υπεράσπιση της ίδιας της κοινωνίας στον πυρήνα της ως έννοια.
Όσο τα αστικά κόμματα προετοιμάζονται για την εκλογική τους αναμέτρηση, να ζυμωθούμε από κοινού στο δρόμο, στις αντιστάσεις, στις διαδικασίες και να χαράξουμε την εναλλακτική πρόταση της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης απέναντι στον κόσμο της ανάθεσης. Ο αγώνας των Προσφυγικών και η απεργία πείνας στη δεδομένη χρονική συνθήκη, μπορούν να αποτελέσουν σημείο συνάντησης διαφορετικών αγώνων και αντιστάσεων, αφορμή συσπείρωσης και συντονισμού των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων.
Με βαθιά πίστη στα κοινωνικά αντανακλαστικά, το κίνημα αλληλεγγύης και το δίκαιο του αγώνα μπορούμε να νικήσουμε και να αποθέσουμε μια παρακαταθήκη στη φαρέτρα των αγώνων που έρχονται.
Οι οργανωμένες δυνάμεις και το κίνημα αλληλεγγύης είναι αυτά που πρωτίστως θα εξαναγκάσουν το κράτος να αναδιπλωθεί μπροστά στο κόστος που θα φέρει ο θάνατος ενός απεργού πείνας. Εκτός κι αν έχουμε περάσει σε μια νέα φάση όμοια με καθεστώς τύπου Ερντογάν, οπότε το κράτος με όχημα την «ανάπλαση» της γειτονιάς και την επίθεση στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών προετοιμάζει την κοινή γνώμη για το τι περιμένει όποιον αντιστέκεται στη νέα δυστοπία, έτοιμο να αντιμετωπίσει με περίσσια και ακραία καταστολή οποιοδήποτε κύμα οργής προκαλέσει ο θάνατος ενός απεργού πείνας.
Σε μία τέτοια περίπτωση, απλά θα είμαι στο πρώτο από τα φέρετρα που όσοι μείνουν πίσω θα σηκώσουν στους ώμους τους. Χωρίς να υποτιμάω τη ζωή μου, τις δυνατότητες μου ως ένας άνθρωπος αφιερωμένος και με πίστη στο κοινωνικό σύνολο, προτιμώ να είμαι ο πρώτος στη σειρά ως ένας άνθρωπος που έχω ζήσει περισσότερα από τα παιδιά των Προσφυγικών, από τα νεότερα από τα μέλη της Κοινότητας, δίχως υποχρεώσεις, με όλα τα προνόμια που έχει ένας άντρας, δυτικός, στον τόπο του. Αλλά πολύ περισσότερο με τη βεβαιότητα ότι κάθε μου σκοπός, κάθε μου όνειρο, κάθε στιγμή που θα ήθελα να ζήσω θα συνεχιστεί μέσα απ’ τους αγώνες των συλλογικών οργάνων που είμαι δεσμευμένος – την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και την Πλατφόρμα Συνομοσπονδιακής Ένωσης. Στην τελική, θα συνεχίσει μέσα σε κάθε κομμούνα, δομή, απελευθερωμένο χώρο από το κράτος, τον καπιταλισμό και την πατριαρχία. Αν είναι να είμαι ο πρώτος που θα πεθάνω, μπορώ εκ’ των προτέρων και με θράσος να πω: ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΛΙΠΑΣΜΑ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ!
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
ΑΠΕΥΘΥΝΩ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗΣ ΣΕ :
ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
ΠΛΑΙΣΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ
ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ. ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ
ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΣΚΑΦΟΣ KYRIAKOS X ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΣΤΟΛΟ ΤΟΥ GLOBAL SUMUD FLOTILLA ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ. ΟΙ ΠΥΞΙΔΕΣ ΣΑΣ, ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΓΓΟΥ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
Ο ΠΑΝΤΑ ΕΝΩΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ, ΠΑΡΩΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑ
Τα αιτήματα αυτής της απεργίας πείνας είναι:
- ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
- ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
- ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
Αριστοτέλης Χαντζής
Μέλος και κάτοικος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας
Απεργός Πείνας από 5/2/26
30/4/26
FOR THE UNYIELDING CONTINUATION OF THE HUNGER STRIKE UNTIL DEATH IN DEFENSE OF LIFE
Call for Escalation of Acts of Solidarity with the Community of Squatted Prosfygika
Call for participation in the International Worker’s Day, May 1st demo
Call for participation in the Solidarity with Prosfygika Demo on the 16th of May
Beginning this hunger strike, I wrote a short — though I believe concise and comprehensive — letter titled “Message to society, to my family and to my friends”i, aiming to help others better understand the hunger strike I began on 5 February 2026. Before moving to the main subject, I must say that from the start of the hunger strike, until the moment these lines are being written, I have been approached by people from all three of the groups that I addressed in my message — and depending on the courage or even the audacity of some, or on the familiarity they have with me, some directly and others indirectly — aiming to persuade me to change my decision.
This was something I was aware of before even beginning the hunger strike: that both I personally and the Community itself— especially its other political members — would face this situation. I also know that as my health deteriorates, the appeals to end the hunger strike will multiply. Up to this point I do not blame those who do so, so long as they do not cross into hostility toward what I represent as a political member of the Community of Squatted Prosfygika— meaning that they do not criticize and badmouth the struggle within close or wider circles, nor attack directly or indirectly the Community or its other members. Anyone who acts in this way, be it due to their inability to control their emotions or impulses, indirectly plays into the hands of state repression — not only against the Community of Squatted Prosfygika, but in general against the world of communities, self-organization, solidarity, social resistance and even against the very method of struggle that is the hunger strike itself.
I must clarify that I am not engaging in conspiracy accusations, nor do I have any intention of accusing anyone who approached me of being “hostile,” whether toward me, the Community or the broader resistance movement. On the contrary, I understand that this was done with the best of intentions and out of love for my life and my person and all of them stand in solidarity, with some even going beyond their limits in doing so. However, I would like to focus on how repressive mechanisms exploit instincts, emotions and impulses, to such a degree that in some cases they can control not merely individuals or organizations, but entire social groups on a large scale.
Special warfare for the manipulation of societies and movements
I will not report in general the various methods extensively used by state mechanisms to break hunger strikes of political prisoners in Turkey, Northern Kurdistan, Palestine, the United States and elsewhere. Instead, I will focus mainly on the experience of Northern Ireland with what British officials called “capitulation”. According to documents released during the previous decade by the National Archives of Northern Ireland, there are references to how one of the methods used to suppress hunger strikes was the “capitulation” of the striker, by manipulating — or simply exploiting— the anguish of their families, in cooperation with Catholic priests, in order to persuade the striker to end the hunger strike. Although the goal of “capitulation” was not met in great success except for a few cases, we cannot ignore that the families of the strikers played a significant role in the pressure exerted on the IRA to end the hunger strikes, nor that, with the consent of the families, any striker who fell into a coma would have the hunger strike terminated. Here I am not judging whether that decision was right or wrong; I am simply presenting the historical reality.
Emotional manipulation is not merely a tactic, but one of the principal weapons used to manipulate societies and suppress movements, because instincts, emotions and impulses constitute the primordial survival system that often operates independently of reason. Basic instincts for survival and self-preservation — such as hunger, thirst, and reproduction — activate the amygdala, the emotional center of the brain, faster in a way that the prefrontal cortex is effectively deactivated, especially under conditions such as fear and anxiety.
At some point, during the first weeks of the hunger strike, while I was at the tent collecting signatures on Alexandras Avenue, I was approached by a stranger who introduced himself as a healthcare worker employed in the surrounding area and as someone with left-wing beliefs. He began urging me to stop the hunger strike because I would suffer irreversible damage to my health, claiming that it was not worth it to destroy myself while everyone else here was eating well, and pointing to two very young comrades distributing pamphlets, accused them of pretending to be supportive while handing out leaflets on full stomachs. From the moment he approached me until I firmly urged him to continue on his way immediately — given the vulgarity of degrading an entire Community and, even more so, of toying with the emotions of the young comrades who were present — his demeanor carried characteristics intended to instill panic, fear and doubt in the recipients of his words. Although this particular case displayed excessive audacity, I must say that during this period multiple people have approached me questioning whether this hunger strike is worth it. I am certain that some of them had the best intentions, but in any case, my aim here is not to judge intentions. I must also repeat that I am not accusing anyone of being a state security agent, although of course I cannot exclude the possibility that among the dozens of passersby who approached me there may have been some. Regardless of intentions, however, the practice of spreading doubt, suspicion and defamation has historically been used by the forces of counterrevolution in order to divide movements or provoke mutual destruction among cadres within the same organization or between different organizations. The FBI applied these techniques through the method of “bad-jacketing” in COINTELPRO against the Black Panther Party.
State and imperialism not only do not abandon effective methods for breaking resistance, but exchange, transmit and develop their experience. In the age of technology, AI and social media, manipulation of instincts, emotions and impulses by domination can occur massively, selectively, rapidly and directly. It may sound somewhat amusing, but I feel obliged to recount the experience that on some of the social media platforms I use, videos began appearing frequently featuring tempting meals rich in triglycerides, served or consumed in an ostentatiously pleasurable way. Of course, these videos already exist throughout the internet for advertising purposes and were not created specifically for me, but the fact that they appeared on my account without me having shown any interest in such content is somewhat strange. Beyond recounting this specific experience, which may simply be a coincidence, I would like to focus on something else that I consider truly important. There are countless social media accounts — the so-called trolls and bots — which through comments, replies and individual posts downplay situations, discredit struggles, commit character assassination, inflame conflicts, tarnish characters, collectives, or tendencies within political spaces and so on. Usually we dismiss them, block them, or scroll past them without commenting or bothering to respond, but they continue to exist in the world of social media, capable of influencing public consciousness by activating reflexes, emotions of fear, envy and so forth, or even the instinct of sexual desire among various social groups. Unfortunately, social media causes incalculable damage by disrupting the social fabric, massively and selectively promoting sexism, objectification of women’s bodies, misogyny, rape culture, envy, unattainable dreams, fabricated realities, fake news, and more — always by exploiting instincts, emotions and impulses. Nevertheless, since these media are used on a mass scale by the population as a whole, we are obliged to intervene within them as well, alongside other forms of social engagement and propaganda.
There is already the collective experience of the slander directed at Panos Routsis during his hunger strike — to mention a recent example outside the classic trope of the imprisoned for “illicit” acts hunger striker — as well as the smear campaigns of the various trolls on social media. Similarly, in my own case, I have seen many comments discrediting the hunger strike, arbitrarily arguing that I have already surpassed the human starvation endurance limits, citing Bobby Sands as an example, and generally attempting to diminish, belittle, or ridicule the struggle. While major mass media remain silent, and while there is no pushing to raise awareness of the issue to the degree it deserves, propaganda mechanisms are meanwhile already shaping public opinion so that by the time the striker’s health reaches a critical condition, society will already have been conditioned — with the aim of exerting psychological pressure and exhaustion both on the striker and on solidarity movements.
Politicizing emotions
Those with sincere intentions who attempt to change my mind regarding my decision on the hunger strike are clearly driven by emotions. Either this emotion is sadness at the thought that I may suffer irreversible harm or lose my life, or anger and disgust at the thought that my Community may be exploiting me and thus not urging me to stop. We know that combining emotions results in complex feelings such as anxiety, rage, anguish and despair — emotions capable of influencing a person’s behavior, pushing them either to act in order to prevent an unwanted situation that generates these feelings, or to give up altogether. As an aside, I will only briefly touch upon the fact that the worst thing in struggles is despair — that is, the loss of faith in the just conduct of the struggle, in the final victory, the loss of hope. Without hope there is no guarantee of even the slightest prospect of smooth sailing. No matter how bad things may be, as long as hope exists, there remains a driving force; the loss of hope brings stillness. Another even more complex social emotion is contempt, whether directed towards the Community and its demands, or towards me personally. The highest of complex emotions, of course — and the one I would like to dwell on for a moment — is love. Are we certain that what we interpret as love is always something positive? Are we certain that it does not contain influences from the world of authority, thereby mirroring it? After all, don’t our very personalities contain contradictory tendencies and countless inconsistencies as a result of having been shaped by the patriarchy, the state, capitalism and individualization? Can someone truly love while refusing to respect the choices of the person they love? I will not go into detail about the plethora of toxic emotions and behaviors that can even lead to criminal acts committed in the name of love.
In no way do I mention all this in order to demonize instincts, emotions and impulses that are so useful for survival, expression and emotional openness. However, it is important — first and foremost as social beings and even more so as revolutionary forces — that we learn to control the behaviors these emotions lead us toward, especially when we know that the forces of counterrevolution use them to control populations. Emotions are, to a large extent, constructed by the societies in which we were raised, by rules, values and ideologies, while some of them are suppressed or restricted by whichever authorities hold power. In any case, emotions define our identity. The better we know ourselves, understand how we want to live and what our goals are, the more capable we become of controlling our impulses according to our purposes, our political identity and the ethics we develop within our collective processes, our communities and our societies.
Authority has always — especially during and after the colonial era — employed strategies to construct images of colonized or soon-to-be-colonized peoples that served its interests, in order to distort their cultural identity, impose itself upon them and ultimately colonize them. The declarations of repentance in Greece, the CIA-funded shock therapy experiments on psychiatric patients that were later applied to political prisoners and hostages of war and continue to be applied to entire societies around the world, traditional torture methods, and, more recently, social media, the spread of narcotics, fashion, music and cinema — all of these are, or can become, tools and strategies through which individuals and societies lose their identity.
The building of social bonds, solidarity structures, self-organization and collectivization — allowing individuals to take an active role in common affairs and enabling societies to institute themselves according to their commonly recognized material and spiritual needs — is the true self-defense of societies against alienation by the state and capitalism. In this way, we achieve self-awareness and become capable of charting our direction as societies without our identity being alienated by the culture of domination.
The Community of Squatted Prosfygika, in this continuous process of constructing its collective identity, when faced with the dilemma of collective identity and self-defense versus individualization, was able to respond calmly because it had attained at least the minimum necessary degree of self-institution. Within this network of sincere social relations, moral principles, tolerance, and inclusiveness, all the necessary processes take place through which the individual personality is strengthened within the collective social identity. Communal culture is the catalyst that pushes every “I” to decide to defend the “we.” Under these conditions, we decided to join hands in defence of our collective identity — even if it means dancing the Dance of Zalongoiii.
What distinguishes initiative from reflex, is action versus reaction
Individual initiative is not a sudden impulse or a reflex of panic due to a pressing situation. Ultimately, it is not even individual, but rather the product of a set of situations and discourses that influence the individual carrying these acts out under specific conditions. For example, what sensible person would take the risk of an initiative, if they were not certain that all the appropriate conditions exist to support and ensure the success of the initiative? The motivation, the moral framework of the initiative and the outcome are ultimately what determine whether the initiative was sound. On International Worker’s Day, I will be on my 86th day of hunger strike, and as of the moment these lines are being written, the Region of Attica, the Municipality of Athens, the state and the government, as well as the major media outlets controlled by them, have shown characteristic indifference regarding the Community’s demands, our fair struggle and the state of my health. In the face of the escalation of repression or the silencing of the issue, we had declared from the very first days that the initiative of the hunger strike to the death would be supported by other members of the community. On May 1st, two hunger strikers will join our hands and lead the way, shouting the words of August Spies: “THE DAY WILL COME WHEN OUR SILENCE WILL BE MORE POWERFUL THAN THE VOICES YOU STRANGLE TODAY”.
A long-overdue response to those who wish to change my mind
How could you possibly change my mind, whether you are my community, my friends and comrades, or my family, or solidarians, since this was not just the decision of a person who is committed to social movements as an anarchist, fully conscious of the purpose, the means and the issues at stake, weighing the costs and benefits and having deep faith in our collective identity as a current reality under the conditions that have shaped it, as an evolutionary dynamic and as a proposal for the future in the face of a world of individualization? How is it possible that an initiative that, in its totality, but also as the imprint it seeks to leave, embodies the collective identity of the communal way of life, can break away from the individualized solution of escape?
I cannot state it more clearly, than to say that the conditions under which the decision was made regarding this specific hunger strike are the impending deaths, concentration camps, pushbacks, court cases and the uprooting of vulnerable social groups, children and families, as a result of the plan for the “redevelopment,” repression and evacuation of refugee camps. An impending Calvary for a group of people from diverse social and political backgrounds who, due to the situation each will face individually, will not even have the opportunity to support one another as they would under normal circumstances. The vast majority of them, being unknown within the solidarity movement, will not be sought out by anyone.
We consider what the cost of ending a hunger strike that has not yet reached its peak and what the cost is of ending any struggle that has not yet reached its peak will be. Ultimately, what is the climax of a struggle if not victory, or at least the exhaustion of all efforts toward the goal of victory, or at least some partial achievements satisfactory to that goal? What consequences will this have for future hunger strikes? With what skepticism will society view them, if it is imprinted in the collective subconscious that the means of struggle used as a last resort are devalued by the very person who chose them as a means of struggle? What arguments and methods will such a precedent arm the repressive arsenal with? What legacy will we leave for future struggles and future generations when we stop our struggles, when we do not make demands, when our struggles do not reach their peak, when we react reflexively to the state’s moves, when we do not know how to recognize the right moment to take the initiative?
How can we imagine that the 200 of Kaisarianiiv marched with such determination and raised fists, with dignity in the face of the enemy’s rifles, if they had not possessed that collective spirit, their organizational procedures within Haidari prison camp, the conviction that their united stance would be etched forever in the enemy’s mind, in the lens they saw focused on them, viewing them as a trophy in a collection? These photographs came to light at the most opportune moment to show all of us that those who resist can walk tall and proud toward death with the certainty of the victory to come, even though they know they will never live to see it.
Ending the hunger strike on my part would suggest that there are no serious reasons for it and would undermine the demands of the strike, while we have already described that what lies ahead is the destruction of a social whole, a social project. It would undermine the Community of Squatted Prosfygika and render the very means of the hunger strike meaningless, leaving a poor legacy for any future hunger strike and for future struggles and future generations as a whole.
“Ideas do not get evicted”
Unfortunately, the defeats of the past have led us to fight without expecting a victorious outcome, to give up before we even begin, to make no demands, to fight at the lowest possible cost even when we lose hard-won gains that were paid with rivers of blood.
For years, the chant and quote “ideas are not evicted” has been following every eviction of squats and self-organized projects and indeed this is true, this is how it must be and this is what we must continue to uphold, if we wish to continue to exist. Defending the “idea” means not betraying it, not bowing your head, continuing the struggle. For example, in every courtroom where an activistdefends their “ideas” without regard for the cost, they simultaneously build a material foundation. They shield their “ideas” from the mechanisms of repression, energize the solidarity movement, spread their “ideas” and inspire new militants. Such a legacy was left by our anarchist comrades Marianna Manoura and Dimitra Zarafeta during the Ampelokipi trialv, where they defended their political identity, defended the political identity of the anarchist martyr Kyriakos Ximitiris, defended anarchy, defended the “idea.”
But can the “idea” continue to exist without the material entity that carries it, without the material ground on which it is rooted? Do we understand the dialectical relationship between ground and “idea”? For how long can the “idea” continue to exist if it is not grounded in soil? When we say that “ideas are not empty” or when we defend our “ideas,” we clearly mean our collective identity, our beliefs, our moral principles, our values and so on. Ultimately, would any of this have any meaning if there were no material ground for them to manifest? Historically, many of the tribes uprooted by colonialism also lost their “ideas,” their beliefs and their collective identity. Similarly, the modern urban way of life, by displacing the traditional rural way of life, has also displaced communal culture as a collective identity. These “ideas” are called upon to fulfill a collective need; a collective identity develops, becoming culture, an institution, a civilization. Internal migrants who lost touch with their homeland saw their needs shaped by the new conditions of urban life and their identity adapting to these new conditions. In other words, whereas in rural life collective labor is a material necessity, mutual aid is dictated by harsh conditions and social interaction is shaped by the physical layout of the landscape, urban life is structured in a way that promotes individualism, isolation and alienation.
Militants who defended their “ideas,” their identity, their beliefs and their values in courtrooms continued their struggle both within and outside the city walls.
In the case of Prosfygika, the “idea” of a community did not bloom easily, even though a sense of community existed in the imagination of some of the squatters. What ultimately contributed to the creation of the Community was the space itself and the material and spiritual needs under the given circumstances. Based on these needs, the individual structures were created, along with the organizational structure and operation, the decision-making process, the statutory framework of principles and operation and so on. All of these evolve and feed back into a dialectical relationship between territory, material and spiritual needs, collective identity—culture, self-determination, critical renewal and change.
Could the “idea” of the Community continue to exist in a situation where its foundation is lost, where it fails to collectively defend its most vulnerable members and where there are natural drifts and displacements, disconnection and dispersal of its members? How could the “idea” continue to exist once the material realization of the “idea” has been completely liquidated?
An extreme positivist might say that what matters is that the experiment succeeded, and therefore the theory is applicable; but aside from the fact that we do not view ourselves as lab animals, human relationships develop within communities, not subject-object relationships.
The more ground we cede to authority, the more we surrender our hard-won gains; if we do not resist, we ultimately lose or adapt our “ideas” to the new conditions. There are many historical examples where physical defeat was followed by ideological defeat; the consequences of past mistakes haunt the struggles of today.
The hunger strike as a last resort to highlight just and well-founded demands, a just struggle
A hunger strike is a form of protest in which the striker decides to put their health and very life at risk to highlight an issue that is a matter of life and death. To avoid being seen as abusing this mean of struggle or unreasonably blackmailing those they are addressing—whether it be public opinion or a solidarity movement they wish to rally around them—it is not enough simply to have just demands in a general and vague sense; but there must also be a flagrant injustice being committed by the institutions.
The potential eviction of refugees violates a number of human rights and a multitude of provisions and articles of Greek, European and international law, as well as European and international conventions, such as: a) violation of the right to adequate housing, b) violation of the inviolability of the home, c) violation of the right to a fair trial, d) violation of the principle of equality and non-discrimination, e) violation of the right to human dignity and personal development, f) violation of the protection of the family and children. Furthermore, the interventions proposed by the Region of Athen’s study alter the character of the buildings themselves, which have been designated by the Ministry of Culture and the Council of State as preserved monuments of modern history and cultural heritage.
Under such circumstances, a hunger strike serves as a means of pressure aimed at preventing injustice, directly presenting the institutions with the dilemma of either rectifying the injustice or bearing the responsibility for the cost of the immediate loss of human life. Of course, when we speak of institutions, we are not referring to something abstract and detached from the central system of the culture of power, but to very specific organizations created in the image and likeness of the patriarch of institutions—the state— whose very foundation is injustice. The only certainty is that the state will do everything in its power to make no concessions and to drive the striker to the point of resignation. There are numerous examples in recent years where the Greek state has pushed hunger strikers to the absolute limit, risking irreparable damage to their health or even their death. The state takes risks and plays with the striker’s life despite the reactions of the solidarity movement, which in some cases was quite widespread. The state is clear: it does not back down, it does not yield to blackmail, it does not bypass the necessary institutional procedures, it does not abolish institutions, it places the blame on the striker themselves, it calls on the striker to end the strike, and the rest is in the hands of doctors and hospital staff.
The question of cost arises as to whether it is in the state’s interest and whether it is capable of managing the tension and instability that an impending death from a hunger strike might bring, especially when the demands of the strike are grounded in international human rights conventions. A decisive role in a potential reversal by state institutions will be played by the awareness of a significant segment of society in the face of the callousness surrounding an impending death.
In the case of this particular hunger strike, although there are all these factors that could raise the collective consciousness even among the moderate conservative segment, the issue has not reached the ears of the public, despite the fact that the strike has been ongoing for more than two months.
It is a fact that, from its inception to the present day, the hunger strike has been supported by a broad spectrum of people showing solidarity. So far, the main means of advocacy have already been exhausted, such as the three marches involving thousands of supporters from across the political spectrum, interventions in regional and municipal councils and in the courtyard of the Parliamentduring the meeting of political leaders on the rule of law, parliamentary questions from a journalist and political parties, interventions and interviews in online media and newspapers, protests at Greek embassies, as well as solidarity actions abroad, statements and visits to the Prosfygika neighborhood by widely recognized artists, statements of solidarity from abroad, ranging from the Zapatistas to Rojava and from the U.S. to Singapore and interventions at venues hosting concerts and theatrical performances. Meanwhile, in support of the Community’s demands, thousands of signatures have already been collected, while the campaign to support the demands continues with a daily presence in Syntagma Square and on Alexandras Avenue.
Nationwide, the protest movement maintains a constant presence through statements, banners and acts of solidarity, while in Athens, many regular and ad-hoc assemblies have moved their meeting point to the Prosfygika Social Center. At the same time, numerous events are taking place in Prosfygika as a sign of solidarity and practical support from their organizers, while cultural and political events are held almost daily.
In Greece, aside from the hunger strikes of the 11 political prisoners from Turkey, this is the only strike that has lasted more than 80 days. Usually, after about 50 days of prolonged fasting—and in many cases much sooner— the striker’s health is significantly compromised, with the result that the obvious critical nature of the situation is a decisive factor in the frequency, participation, creativity and intensity of assemblies, interventions and solidarity actions.
The strategy behind this hunger strike emphasizes duration, with the administration of electrolytes to allow time for the strike’s demands to be communicated to the solidarity movement and, by extension, to the general public. At the same time, the goal is to allow time for an escalation so that appropriate pressure can be exerted on the relevant authorities, though this does not mean that this time is guaranteed or that there is any assurance that the striker’s health will not deteriorate from day to day. The hunger striker risks his life with every passing day.
In my case, according to the latest measurements, I continue to lose over 20 kilograms of body weight—that is, 30% of my initial body weight—and am experiencing muscle atrophy, frequent dizziness, constant numbness in the lower extremities and blood tests showing immediate signs related to malnutrition, which continue to pose a risk of sudden episodes. I also continue to experience daily orthostatic hypotension with tachycardia upon standing and sleep disturbances. In addition to my daily symptoms, I experienced a fainting episode, a severe hypoglycemic episode and dangerous arrhythmias related to electrolyte imbalances.
According to the doctors, all of the above carry risks of immediate complications, even though I have not yet lost my ability to function. This method of hunger strike is as unfamiliar to the majority of people in Greece as it is to me, so all I can refer to is my own lived experience and historical examples.
There is collective experience, primarily from revolutionaries in Turkey, that with this strategy they can and do remain alive for much longer than with dry hunger strikes. In far too many cases, strikers who follow this strategy suffer irreparable damage to their vital organs, with many of them falling into a coma, becoming paralyzed (Wernicke-Korsakoff syndrome), or even dying after a prolonged period of starvation. There is neither a specific limit nor a range of time in these cases. Factors such as prior health and medical history, initial body weight, each person’s constitution, good physical conditioning, balanced intake of water and electrolytes, as well as a host of unpredictable factorssuch as potential infections, viruses, arrhythmias, and so on, can immediately compromise the hunger striker’s health.
My first encounter with a hunger strike of this kind was in 2020, when members of the band Group Yorum went on a hunger strike to protest the mass arrests of their members on terrorism charges, the raids on their cultural centers, the banning of their concerts and to demand fair trials. Helin Bolek was the first to die on April 3, 2020; she had continued her hunger strike even after her release from prison. Her story shook me and left a mark on me and I am sure I am not the only one. I remember, during those days, I was talking with a comrade and she told me that she imagined Helin Bolek tied to Mount Caucasus for 288 days while an eagle devoured her entrails. Helin Bolek’s flame has not been extinguished; it continues to illuminate humanity in every struggle against injustice, in every corner of the earth.
In her honor, I would like to dedicate to the memory of all the martyrs of Group Yorum, the 200 martyrs of Kaisariani on May Day 1944, Tassos Toussis, who fell on May 9, 1936 and all the martyrs of the May 1936 uprising in Thessaloniki, the anarchist martyrs of Chicago in 1886 and all those who fell for universal freedom, the lines of Aeschylus from the tragedy Prometheus Bound:
“I knew the message he has brought me;
and it is no disgrace for an enemy to suffer ill at the hands of enemies.
Therefore, let the two-edged curl of fire be hurled at me;
let the air be convulsed with thunder and the rack of savage winds;
let the hurricane shake the earth from its foundations, roots and all;
let it heap the sea-surge with its harsh whistling to choke the paths of the stars in heaven;
and let him snatch my body up and hurl it down to the blackness of Tartarus
in the cruel whirlpool of Necessity!
He cannot kill me, do what he will.”
“O mother mine,
O Sky that circles round the light that all enjoy,
you see how I suffer—and how unjustly?”
Current circumstances and emerging opportunities
As systemic crisis becomes deeper, with its specific manifestations at the local level, the more I realize that, beyond the demands themselves, this hunger strike is taking place at a time that, in addition to its direness, also presents emerging opportunities.
The highlighting of the Community of Squatted Prosfygika as a model of social self-management from the bottom up should be yet another goal and an integral part of the struggle to support and preserve it. To avoid the impression that I suffer from grandiosity, I believe that all enemy attacks must be turned into an opportunity for counterattacks. Furthermore, I do not distinguish the Community of Squatted Prosfygika from the rest of the structures of social self-organization and solidarity, the liberated spaces of struggle, the squats, the struggles against evictions, the grassroots unions, the unmediated and unauthorized struggles of the social base, and so on. Much less do I separate all of the above from the communal culture that is deeply ingrained in our DNA from the era of “natural society” and is evident in every social interaction, in every instinct of solidarity and mutual aid, in every act where the “I” defends the “WE”. This culture, these organizational structures, are our communes; they are the world we have to offer, immediately, using the tools wehave available and from where we stand. Our goal must be their organic connection, their coordination, their common strategy and their expansion.
To quote Issak Puente, whose brochure formed the basis of the CNT’s positions on libertarian communism at the Zaragoza Congress in May 1936: “The new society is emerging from the shell of the old. The elements of the future society are already embedded within the existing system. They are the unions and the free communes, old, deeply rooted, and dynamic popular institutions that organize spontaneously and embrace all the cities and villages in urban and rural areas.”
What do we have to propose to our societies, which have completely lost faith in any alternative model, if not social self-management? What do we have to propose to Greek society when it will come out massively into the squares and streets again, if we do not critically assess the experience of the past? The Tembi movementvi showed that it is enough to organize an association of families of the “MARTYRS” of state-capitalist crime and with the central slogan “JUSTICE,” to mobilize and rally social forces as well as dynamics. Where, ultimately, is the social dynamic that will resist and bring about the overthrow, if we cannot see it in the contemporary struggles of the post-Cold War period and especially those that flourished at the dawn of the 21st century? Can we recognize the social dynamic in the struggles of residents against the plundering of their land by capital, in the squares, in the parks, in the struggles to protect nature, in the squatter initiatives and even in the internationalist efforts that took shape in Seattle, Genoa, Thessaloniki, on indymedia, in anti-war rallies, anti-fascist struggles and in the struggles for social justice? And ultimately, how will all this experience be transformed into a radical proposal if we do not take a self-critical stance on fragmentation, the lack of connection between struggles, elitism, delegation, and hegemony?
The European Union is taking shape as a community-state with a burning desire for defensive autonomy and as early as 2020, NATO has planned a decade-long race toward military preparedness in the face of the threat from Russia and China. Amid an unstable geopolitical environment, with old military technology being funneled into Ukraine and new equipment taking its place, with the restructuring of the conscription model, the accelerating militarization of Greek society and the Greek state’s ever and more actively in the imperialists’ military conflicts for the interests of shipowners and oil producers, as well as the consequent training of Greek army on the battlefield and the coordination of Operation “ASPIDES,” it becomes clear that direct military involvement is not a distant threat.
The Greek state has turned the country into a vast military base, with concentration camps designed to control the flow of labor dynamic into Europe based on the requests of for labor dynamic, a graveyard at the sea and land borders, a battery and an energy hub to cheaply supply Europe at the cost of destroying the countryside, a crossroads of the two competing economic corridors (One Belt One Road & IMEEC), tourism industry, while whatever remains of the destruction caused by the CAP to small and medium-sized producers due to their dependence on pharmaceutical companies, monoculture and finally their destruction by the so-called green transition, the agreement with the Mercosur countries is attempting to finish them off.
With the economic crisis deepening due to the conflicts, the IMF has already begun to intervene in the internal affairs of the Western Balkan countries and Greece, at a time when the country is on a trajectory of full transition to the neoliberal model, literally selling off land, water and whatever remains of what was once supposedly social welfare and the concept of the public sector,compounded by the Floridis Penal Code and the 8 new prisons that will subjugate the population in the new dystopia.
Amidst such a landscape, with a slew of scandals and accusations weighing heavily on the government, the country is heading toward elections. The current balance of power and the possible combinations for a coalition government suggest that there is a high probability the coming period will be one of governmental instability, in which none of the bourgeois parliamentary parties will be able to offer even the classic illusion of stability. What is certain is that the political system as a whole has nothing to offer but poverty, scandals, corruption, repression, the devaluation of human life and greater entanglement in the war machine of imperialism.
It appears that Greek society is going to undergo yet another severe shock in the coming period, while the forces of reaction, cloaked in the anti-systemic guise, have already shown from the previous period their intention to emerge in an organized manner and grow into a mass movement. Even if it may seem that, for the time being, Mitsotakis government is seeking stability and a smooth path to the polls, amid such fluidity and a deep, multi-layered crisis, the all-out attack on the poorest social layers and the competitive movement is just around the corner. With the current flow of voters toward the centrist parties, extreme repression is a strong card for attracting and rallying a far-right and conservative voting base for the New Democracy government.
We, the forces of the protest movement, have a duty to resist repression and to play an active role within the social fabric, with existential terms, to defend our political identity and agenda and to defend society itself at its core, as a concept.
As the bourgeois parties prepare for their electoral battle, let us ferment together in the streets, in acts of resistance and inside the procedures and to curve an alternative path of social self-governance in opposition to the world of delegation. The struggle of Prosfygika and the hunger strike, under the current circumstances, can serve as a meeting point for different struggles and resistances, as an opportunity for the unification and coordination of self-organized projects.
With a deep faith in social reflexes, the solidarity movement, and the justice of our struggle, we can win and leave a legacy for the quiver of the struggles that lie ahead.
It is the organized forces and the solidarity movement that will primarily force the state to back down in the face of the cost that the death of a hunger striker will bring. Unless we have entered a new phase similar to an Erdogan-type regime, in which case the state, using the “regeneration” of the neighborhood and the attack on the Community of Squatted Prosfygika is preparing public opinion for what awaits anyone who resists the new dystopia, ready to confront with excessive and extreme repression any wave of anger provoked by the death of a hunger striker.
In such a case, I will simply be in the first of the coffins that those left behind will carry on their shoulders. Without underestimating my life or my potential as a person dedicated to and faithful to society as a whole, I prefer to be first in line as a person who has lived more than the children of Prosfygika, than the younger members of the Community, without obligations, with all the privileges a western man has in his homeland. But even more so with the certainty that every goal of mine, every dream of mine, every moment I would like to experience will continue through the struggles of the collective bodies to which I am committed —the Community of Squatted Prosfygika and the Platform of Confederalistic Union. In the end it will continue within every commune, structure and space liberated from the state, capitalism, and patriarchy. If I am to be the first to die, I can say in advance and with audacity:
THOSE WHO FELL FIRST ARE THE FERTILIZER OF FREEDOM!
TO THE WORLD OF SOLIDARITY
TO ALL OF US WHO HAVE STOOD TOGETHER IN THE STREETS
I ADDRESS THIS COMRADELY CORRESPONDENCE CALL FOR:
ESCALATION OF ACTIONS OF SOLIDARITY TOGETHER WITH THE COMMUNITY OF SQUATTED PROSFYGIKA
STRENGTHENING OF FUNCTIONAL PROCESSES AND SOLIDARITY ACTIONS TOGETHER OF THE COMMUNITY OF SQUATTED PROSFYGIKA AND THE HUNGER STRIKE
SUPPORT OF THE SIGNATURE DRIVES AND LEAFLETING THAT ARE SET DAILY AT SYNTAGMA SQUARE AND ON ALEXANDRA’S AVENUE
STRENGTH AND SOLIDARITY TO THE ANARCHIST COMRADES HELD HOSTAGES BY THE STATE, MARIANNA MANOURA AND DIMITRA ZARAFETA
STRENGTH AND SOLIDARITY TO THE COMMUNITY OF SQUATS IN KOUKAKI.
NOT EVEN A THOUGHT OF IMRPISONING THE SQUATTERS
I WISH FOR A GOOD AND SUCCESSFUL JOURNEY TO THE VESSEL KYRIAKOS X AND TO THE WHOLE GLOBAL SUMUD FLOTILLA FLEET THAT PAVES THE WAY OF THE FREE PEOPLE TO BREAK THE SIEGE OF PALESTINE.
YOUR COMPASSES SHOW US THE WAY OF THE RESISTANCE
VICTORY TO THE STRUGGLE FOR JUSTICE FOR VASILEIOS MAGGOS FALLEN UNDER STATE REPRESSION
THE EVER-UNIFYING COMRADE KYRIAKOS XIMITIRIS STAYS IMMORTAL, PRESENT IN EVERY STRUGGLE
The demands of this hunger strike are:
- IMMEDIATE CANCELLATION OF THE CONTRACT BY THE REGION OF ATTICA.
- ALL RESIDENTS OF PROSFYGIKA TO REMAIN IN THEIR HOMES, IN THE PLACE AND AREA WHERE THEY LIVE AND HAVE ESTABLISHED SOCIAL, CULTURAL, AND ORGANICAL TIES.
- CONCRETE GUARANTEES TO BE GIVEN FOR THE RESTORATION OF PROSFYGIKA BY THE NON-PROFIT COVIL LAW COMPANY KNOWN AS “RESIDENTS AND FRIENDS OF PROSFYGIKA ALEXANDRAS AV.” USING ITS OWN FUNDING! – NOT A SINGLE EURO OF PUBLIC MONEY FOR THE “REHABILITATION” OF PROSFYGIKA!
WE WILL WIN OR WE WILL WIN
Aristotelis Chantzis Member and resident of the Community of Squatted Prosfygika
On hunger strike since 5/2/26
30/4/26
[TR]
*Yoldaşımız Aristotelis Hantzis’in 5 Şubat 2026’da başlattığı ve bugün 96. gününe ulaşan açlık grevi sürecinde kaleme aldığı bu metni Türkçe olarak paylaşıyoruz. 30 Nisan’da Yunanca yayımlanan metnin ardından süreçte önemli gelişmeler yaşandı: 1 Mayıs geride kaldı, Suzon Doppagne yoldaşımız Yunanistan Parlamentosu önünde açlık grevine başladığını duyurdu ve Filistin ablukasını kırmayı hedefleyen filo girişimi yeni bir evreye girdi. Bu gelişmelere rağmen metin güncelliğini tamamen koruyor. Ortak mücadele ve dayanışma çağrısının Türkçe okurla buluşmasının önemli olduğunu düşünüyoruz.
YAŞAMIN SAVUNUSU İÇİN, ÖLÜME KADAR AÇLIK GREVİNİ SONUNA DEK SÜRDÜRMEK İÇİN
İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu ile Dayanışma Eylemlerinin Yükseltilmesine Çağrı
İşçi Bayramı 1 Mayıs Gösterisine Çağrı
16 Mayıs’taki Prosfygika Dayanışma Yürüyüşüne Çağrı
5 Şubat 2026’da başlattığım açlık grevinin daha iyi anlaşılması amacıyla; açlık grevine başlarken, “Topluma, aileme, arkadaşlarıma mesaj” başlığıyla kısa ama kapsamlı olduğunu düşündüğüm bir mektup yazmıştım. Asıl konuya geçmeden önce şunu belirtmeliyim: Açlık grevinin başlangıcından bu satırların yazıldığı ana kadar, mesajımla hitap ettiğim üç kategoriden kişiler bana yaklaştı – kimi cesaretle, kimi pervasızlıkla, kimi de bana olan yakınlıklarına dayanarak; kimisi doğrudan, kimisi dolaylı yollarla – kararımdan vazgeçirmeye çalıştı.
Açlık grevine başlamadan önce zaten biliyordum ki; hem ben kişisel olarak, hem Topluluk ve özellikle diğer politik üyeler bu durumla yüzleşmek zorunda kalacaktık. Ayrıca biliyorum ki; sağlık durumum kötüleştikçe, açlık grevini bırakmam yönündeki çağrılar da artacaktı. Şu ana kadar sınırı aşıp düşmanlığa dönüşmediği için bunları yalnızca not ediyorum. Bu sınır şu anlama gelir: İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu’nun politik bir üyesi olarak temsil ettiğim şeye karşı düşmanca tavır sergilememek; dar ya da geniş çevrelerde yorum yapmaya, Topluluğa ya da diğer üyelerine doğrudan ya da dolaylı saldırmaya başlamamak. Bu şekilde davranan biri – içgüdülerini ya da dürtülerini kontrol edemese bile – yalnızca İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu’nu değil, genel olarak topluluklar, öz örgütlenme, dayanışma, toplumsal direniş dünyasına ve açlık grevi mücadele aracının kendisine karşı dolaylı biçimde baskı değirmenine su taşımış olur.
Şunu açıkça belirtmeliyim: Bana yaklaşanların hiçbirini ne bana, ne Topluluğa, ne de genel olarak harekete karşı “düşman” olarak nitelendiriyorum. Tam tersine, bunu, bana ve kişiliğime duyulan sevgiden ve yaşamım için en iyi niyetlerle yaptıklarını anlıyorum. Bu kişilerin hepsi dayanışma gösteriyor; bir kısmı bunun da ötesine geçiyor. Bununla birlikte, baskı mekanizmalarının içgüdüleri, duyguları ve dürtüleri ne denli sömürebildiğini vurgulamak istiyorum; bu, bazı durumlarda yalnızca bireyleri ya da örgütleri değil, büyük toplumsal kitleleri yönlendirmeye yetecek düzeye ulaşabiliyor.
Toplumları ve Hareketleri Manipüle Etmek için Özel Savaş
Türkiye, Kuzey Kürdistan, Filistin, ABD ve başka yerlerdeki siyasi mahkumların açlık grevlerini kırmak için devlet aygıtlarının çokça kullandığı çeşitli yöntemlere genel olarak değinmeyeceğim; bunun yerine ağırlıklı olarak Kuzey İrlanda deneyimine ve Britanyalı yetkililerin “capitulation” (teslim alma) olarak adlandırdığı şeye odaklanacağım.
Geçen on yılda Kuzey İrlanda Ulusal Arşivleri’nden sızdırılan belgelerde, açlık grevlerini bastırmanın yöntemlerinden birinin, grevciyi teslim almak – yani ailelerinin ıstırabını Katolik rahiplerle işbirliği yaparak manipüle etmek ya da doğrudan kullanmak ve grevciyi açlık grevini kırmaya ikna etmek – olduğuna dair referanslar yer almaktadır. Her ne kadar “teslim alma” hedefi birkaç istisna dışında büyük başarı elde etmemiş olsa da, grevci ailelerin IRA üzerinde açlık grevlerinin durdurulması yönünde önemli bir baskı uyguladığı gerçeğini göz ardı edemeyiz. Aynı şekilde ailelerin onayıyla, komaya giren her grevci açlık grevini sona erdirdi. Burada bu kararın doğru olup olmadığını yargılamıyorum; yalnızca tarihsel gerçeği aktarıyorum.
Duygusal manipülasyon yalnızca bir taktik değil, toplumları yönetmenin ve hareketleri bastırmanın başlıca silahlarından biridir; çünkü içgüdüler, duygular ve dürtüler, çoğu zaman mantıktan bağımsız işleyen ilkel bir hayatta kalma sistemi oluşturur. Açlık, susuzluk ve üreme gibi temel hayatta kalma içgüdüleri, beynin duygusal merkezi olan amigdala bölgesini – özellikle korku ve kaygı altında – ön prefrontal korteksi devre dışı bırakacak biçimde çok daha hızlı harekete geçirir.
Açlık grevinin ilk haftalarında, Leoforos Alexandras caddesi üzerindeki imza toplama çadırındayken bir yabancı bana yaklaştı; kendini yakın bölgede çalışan, solcu görüşlü bir sağlıkçı olarak tanıttı ve sağlığımda kalıcı hasar oluşacağı, kendi kendimi mahvetmeye değmeyeceği için grevi bırakmam gerektiğini söylemeye başladı. “Buradaki herkes güzel güzel yiyor” derken bildiri dağıtan iki genç yoldaşı işaret edip onları “tok karnına bildiri dağıtan sahte dayanışmacılar” olarak suçladı. Bana yaklaşmasından onu derhal yoluna devam etmeye davet etmeme kadar geçen sürede, bir topluluğun tamamını aşağılamak ve üstelik orada bulunan genç yoldaşların duygularıyla oynamak gibi bir bayağılık içindeydi; üslubu, muhataplarına panik, korku ve şüphe aşılamaya çalışan bir yapıdaydı. Bu somut vaka fazlasıyla cüretkâr bir örnek olsa da şunu söylemeliyim: Tüm bu süreçte bu açlık grevinin buna değip değmediğini sorgulayan pek çok kişi yaklaştı bana. Bunların bir kısmının en iyi niyetle hareket ettiğinden eminim – ama niyetleri yargılamak buradaki amacım değil. Yine de kimseyi istihbarat ajanı olarak damgalamadığımı tekrarlamalıyım – bana yaklaşan onlarca yabancı arasında birinin böyle biri olma ihtimalini de dışlamıyorum. Fakat niyetten bağımsız olarak, şüphe tohumları ekme, güvensizlik yayma ve kara çalma pratiği, karşı devrim güçleri tarafından hareketleri bölmek ya da aynı örgüt içindeki veya farklı örgütler arasındaki kadroları birbirine tasfiye ettirmek amacıyla tarih boyunca kullanılmıştır. FBI, Kara Panterler Partisi’ne karşı mücadelede COINTELPRO kapsamında “Bad-Jacketing” yöntemini tam da bunun için uyguladı.
Devletler ve emperyalizm, direnişi kırmak için etkili yöntemleri yalnızca kullanmakla kalmaz; bu deneyimi birbirlerine aktarır, devreder ve geliştirir. Teknoloji, yapay zekâ ve sosyal medya çağında, iktidarın içgüdüleri, duyguları ve dürtüleri manipülasyonu, artık kitlesel, hedefli, son derece hızlı ve anlık olarak gerçekleşebilmektedir. Biraz gülünç görünebilir ama şunu deneyimledim: Kullandığım bazı sosyal medya hesaplarımda, trigliserid açısından zengin yemeklerin iştah kabartan bir biçimde servis edildiği ya da gösterişle tüketildiği videolar sık sık karşıma çıkmaya başladı. Bu videolar elbette reklam amaçlı olarak zaten internette her yerde mevcut ve benim için üretilmedi ama böyle içeriklere herhangi bir ilgi göstermemişken hesabımda belirmeleri biraz tuhaf. Bununla birlikte, salt bu spesifik deneyimi aktarmak istedim – belki de tesadüfi bir durum. Asıl önemli bulduğum başka bir şeye odaklanmak istiyorum. Sosyal medyada sayısız hesap var; troller ve botlar. Bunlar yorumlar, yanıtlar ve paylaşımlarla önemli durumları küçümsüyor, mücadeleleri değersizleştiriyor, kişiliklere suikast düzenliyor, anlaşmazlıkları körüklüyor, karakterleri, kolektifleri ya da çeşitli eğilimleri karalıyor. Bunları genellikle küçümsüyor, engelliyor ya da yanıt vermeden geçiyoruz. Ama onlar sosyal medya dünyasında varlığını sürdürüyor ve çeşitli toplumsal grupların reflekslerini, korku ve kıskançlık gibi duygularını ya da erotik arzularını harekete geçirerek kamuoyunun bilincini etkileyebiliyor. Ne yazık ki sosyal medya, kitlesel ve hedefli biçimde cinsiyetçiliği, kadın bedeninin nesneleştirilmesini, kadın düşmanlığını, tecavüz kültürünü, kıskançlığı, ulaşılmaz hayalleri, sahte gerçeklikleri ve sahte haberleri yaygınlaştırarak – yine hep içgüdüleri, duyguları ve dürtüleri kullanarak – toplumsal dokuyu ciddi biçimde parçalıyor. Bununla birlikte, bu mecraların toplumun tamamı tarafından kitlesel olarak kullanıldığı gerçeği göz önünde bulundurulduğunda, bu mecralara müdahil olmak – topluma ulaşmanın diğer biçimleriyle ve propaganda faaliyetiyle paralel yürütülerek – bir zorunluluktur.
Halihazırda, “alışılmadık eylemlerle” ilişkilendirilen klasik mahkum tipine uymayan yakın dönem örneklerinden biri olan Panos Routsis’in [1] açlık grevi sırasında maruz kaldığı karalama kampanyası üzerinden ortak bir deneyim yaşadık. Sosyal medyada çeşitli trollerin ona nasıl çamur attığını gördük. Benzer biçimde benim durumumda da pek çok yorum gördüm: Grevi keyfi biçimde sorguluyor, insan vücudunun açlığa dayanma sınırını çoktan aştığımı öne sürüyor, Bobby Sands’i örnek gösteriyor ve genel olarak mücadeleyi küçümsemeye, değersizleştirmeye, gülünçleştirmeye çalışıyorlar. Büyük medya kuruluşları sustuğu ve konunun hak ettiği ölçüde gündeme taşınması için gerekli baskılar uygulanmadığı sürece, propaganda mekanizmaları kamuoyunu şekillendirmeye devam ediyor; öyle ki grevci sağlığının artık kritik bir eşiğe ulaştığı noktada kamuoyunda çoktan bir kanaat oluşturulmuş oluyor. Amaç hem grevci üzerinde hem de dayanışma hareketi üzerinde psikolojik baskı ve tükenme yaratmak.
Duyguları Politikleştirmek
İyi niyetli olarak beni ikna etmeye çalışanlar, bunu açıkça bir duygudan hareketle yapıyor. Ya kalıcı zarar göreceğim veya hayatımı kaybedeceğim düşüncesiyle duydukları üzüntüden; ya da Topluluğumun beni kullandığı ve bırakmam için teşvik etmediği düşüncesiyle hissettikleri öfke veya tiksintiden. Duyguların bileşiminden kaygı, öfke, keder, umutsuzluk gibi karmaşık duygular doğduğunu biliyoruz. Bu duygular bir insanın davranışını etkileyebilir, onu kötü bir durumu önlemek için harekete geçirebilir ya da tam tersine yılgınlığa sürükleyebilir. Yalnızca parantez içinde değineceğim: Mücadelede en kötü şey umutsuzluktur – yani mücadelenin doğru yürütüleceğine, zafer kazanılacağına duyulan inancın yitirilmesi, umudun tükenmesi. Umut olmadan hiçbir normallik güvencesi kalmaz; işler ne kadar kötü giderse gitsin, umut olduğu sürece itici güç vardır; umudu yitirmek ataleti getirir. Daha karmaşık bir toplumsal duygu da aşağılamadır; ister Topluluğa ve taleplerine yönelik, ister kişiliğime yönelik olsun. Karmaşık duyguların en yükseği ise kuşkusuz sevgidir- ve burada biraz durmak istiyorum. Sevgi olarak yorumladığımızın her zaman olumlu bir şey olduğundan emin miyiz? Egemenlik dünyasının etkilerini taşımadığından ve onu yeniden üretmediğinden emin miyiz? Nitekim kendi kişiliklerimiz de ataerkillik, devlet, kapitalizm ve bireyselleşme sisteminin bizi biçimlendirmesinin sonucu olarak farklı eğilimler ve bir yığın çelişki barındırmıyor mu? Sevdiği insanın seçimlerine saygı duymadan sevebilir mi biri? Sevgi adı altında işlenen suçlara götürecek bir dizi toksik duygu ve davranışa burada ayrıntılı olarak değinmeyeceğim.
Kesinlikle var olmak için bu denli faydalı olan içgüdüleri, duyguları ve dürtüleri şeytanlaştırmak amacıyla bunları söylemiyorum. Bununla birlikte, her şeyden önce toplumsal varlıklar olarak ve üstelik devrimci güçler olarak bu duyguların bizi yönlendirdiği davranışları denetlemeyi öğrenmek son derece önemlidir; özellikle de karşı devrim güçlerinin toplum kontrolü için bunları kullandığını bildiğimizde. Duygular büyük ölçüde yetiştiğimiz toplumlar, kurallar, değerler ve ideolojiler tarafından inşa edilir; bir kısmı ise dönemin iktidarları tarafından bastırılır ya da kısıtlanır. Her koşulda duygular kimliğimizi tanımlar. Kendimizi ne kadar iyi tanırsak, nasıl yaşamak istediğimizi ve hedeflerimizin ne olduğunu o kadar biliriz; bu da dürtülerimizi amaçlarımıza, siyasi kimliğimize, kolektif süreçlerimizde geliştirdiğimiz ahlaka, topluluklarımıza ve toplumlarımıza göre denetlememizi kolaylaştırır.
İktidar her zaman – ve sömürgecilik döneminde çok daha yoğun biçimde – sömürgeleştirilen ya da sömürgeleştirilmek istenen halkların imgesini kendi çıkarlarına hizmet edecek şekilde kurgulamak, kültürel kimliklerini bozmak, onlara boyun eğdirmek ve nihayetinde sömürgeleştirmek için yöntemler kullandı. Yunanistan’daki tövbe bildirgeleri, CIA tarafından finanse edilen ve sonradan siyasi mahkumlara ve savaş esirlerine uygulanan akıl hastalarına yönelik elektroşok deneyleri… Dünya genelinde toplumlar üzerinde uygulanmaya devam eden bu yöntemler, klasik işkence biçimlerinden başlayarak sosyal medyaya, uyuşturucunun yayılmasına, modaya, müziğe ve sinemaya kadar her şey; bireylerin ve toplumların kimliklerini yitirmeleri için araç ve yöntemlere dönüşmüş ya da dönüştürülmüştür.
Sosyal bağların, dayanışma yapılarının, öz örgütlenmenin ve kolektivizasyonun inşası – bireyin ortak işlerde etkin rol almasına ve toplumların ortaklaşa tanınan maddi-manevi ihtiyaçları temelinde kendi kurumlarını oluşturmasına olanak tanıyan bu inşa – devlet ve kapitalizmden gelen yabancılaşma saldırısına karşı toplumların gerçek öz savunmasıdır. Böylece öz bilince sahip olacak ve toplumlar olarak iktidar kültürüne yabancılaştırılmadan kendi yönümüzü belirleyebileceğiz.İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu, kolektif kimliğini sürekli inşa etme yolculuğunda, kendisine kolektif kimlik & öz savunma ya da bireyselleşme ikilemi sunulduğunda, en azından gerekli asgari öz kurumlaşma düzeyine ulaştığı için bunu soğukkanlılıkla yanıtlayabildi. Samimi toplumsal ilişkiler, ahlaki kurallar, hoşgörü ve kapsayıcılık bütünü içinde, bireyin kişiliğinin kolektif toplumsal kimlik içinde güçlendiği tüm uygun süreçler toplulukta işliyor. Toplulukçu kültür, her “ben”i “biz”i savunma kararı almaya iten katalizördür. Bu koşullar altında, kolektif kimliğimizi savunmak için – Zalongo’yu [2] birlikte raksetsek bile – ellerimizi birleştirme kararı aldık.
İnisiyatifi Refleksten, Eylemi Tepkiden Ayıran Şey
Bireysel inisiyatif, baskı altında paniğin anlık bir parıltısı ya da bir refleksi değildir. Sonuçta o kadar da bireysel değildir; onu gerçekleştiren birey üzerinde belirli koşullar altında etkili olan bir dizi durumun ve sürecin ürünüdür. Örneğin, hangi aklı başında insan, inisiyatifinin güçleneceğini ve iyi bir sonuç vermesi için gerekli tüm koşulların mevcut olduğundan emin olmadan böyle bir girişimin riskini göze alır? İnisiyatifinin güdüsü, etik çerçevesi ve sonucu nihayetinde bunlar o girişimin doğru olup olmadığını belirler.
İşçi Bayramı günü açlık grevimin 86. gününde olacağım ve bu satırlar yazılırken Attika Bölgesi, Atina Belediyesi, devlet ve hükümet ile bunlar tarafından denetlenen büyük medya kuruluşları, Topluluğun taleplerine, haklı mücadelemize ve sağlık durumuma karakteristik bir ilgisizlik sergiledi. Baskının artmasına ya da meselenin susturulmasına karşın, ilk günlerden itibaren ölüme kadar sürdürülen açlık grevi girişiminin Topluluğun diğer üyeleri tarafından da güçlendirileceğini açıklamıştık. 1 Mayıs’ta, iki açlık grevcisi el ele vererek öne çıkacak ve August Spies’ın şu sözlerini yüksek sesle haykıracağız:
“BİR GÜN GELECEK, BİZİM SESSİZLİĞİMİZ BUGÜN BOĞDUĞUNUZ SESLERDEN DAHA GÜÇLÜ OLACAKTIR”
Kararımdan Vazgeçirmek İsteyenlere Borçlu Olduğum Yanıt
İster Topluluğum, ister arkadaşlarım ve yoldaşlarım, ister ailem, ister dayanışmacılar olun; beni nasıl ikna edebilirsiniz? Bu karar, bilinçli olarak amaçlara, araçlara ve risklere odaklanmış, bedeli ve kazanımı tartmış, kolektif kimliğimize hem şimdiki koşullar içinde, hem evrimsel dinamik olarak, hem de bireyselleşme dünyasına karşı bir önerme olarak derin bir inançla bağlı, anarşist olarak toplumsal hareketlere adanmış bir insanın kararından ibaret değil ki. Tümüyle ve bırakmak istediği iz itibarıyla toplulukçu yaşam biçiminin kolektif kimliğini barındıran bir inisiyatif, bireyin kaçışına dayanan bireyselleşmiş bir çözümle nasıl çökertilеbilir?
Bunu şundan daha açık ifade edemem: Açlık grevi kararının alındığı koşullar şunlardır; yaklaşan ölümler, toplama kampları, sınır dışı etmeler, hukuki kovuşturmalar, savunmasız toplumsal grupların, çocukların ve ailelerin kökünden sökülüp atılması. Bunların hepsi Prosfygika’nın “yeniden düzenlenmesi” adı altında baskı ve zorla boşaltılması planının doğrudan sonuçları olacak. Farklı toplumsal ve siyasi geçmişlerden gelen bu insanlar için gerçek bir Golgota yaklaşıyor; üstelik her biri bu süreci tek başına yaşayacak ve normal koşullarda birbirlerine verebilecekleri karşılıklı desteği bile bulamayacaklar. Bu insanların büyük çoğunluğu dayanışma hareketi içinde tanınmıyor; dağıldıklarında kimse onların peşinden gitmeyecek, kimse akıbetlerini sormayacak.
“Zirveye ulaşmamış bir açlık grevini durdurmak ne anlama gelir? Zirveye ulaşmamış herhangi bir mücadeleyi durdurmak ne maliyet doğurur?” diye düşünüyoruz. Sonuçta bir mücadelenin zirvesi nedir ki; zafer ya da en azından zafer için harcanan tüm çabaların tükenmesi, ya da amaca yönelik kısmi ama tatmin edici kazanımlar değilse? Bunun sonraki açlık grevleri için ne sonuçları olur? Mücadele aracı olarak seçilen şeyi, onu seçen kişinin anlamsızlaştırdığı bilinci kolektif bilinçaltına işlerse toplum bunu nasıl karşılar? Bu tür bir emsal, baskı silah deposuna ne tür bir argüman ve metodoloji sunar? Mücadelelerimizi durdurduğumuzda, talepte bulunmadığımızda, mücadelelerimiz zirvelerine ulaşmadığında, devletin hamlelerine refleksif tepkiler vererek hareket ettiğimizde, inisiyatif almanın doğru anını tanıyamadığımızda gelecek mücadeleler ve gelecek nesiller için ne miras bırakırız?
200 Kaisariani [3] savaşçısının düşmanın tüfeklerinin karşısında bu kararlılıkla, yumruklarını kaldırarak, onuruyla ilerlediğini nasıl hayal edebiliriz – eğer bu kolektif ruha, Haidari’deki örgütsel süreçlerine, ortak duruşlarının düşmanın zihnine sonsuza dek kazınacağı inancına sahip olmasaydılar? O fotoğraflar tam da doğru zamanda gün yüzüne çıktı: Direnenler ölüme dik ve gururla, zafer güvencesiyle yürüyebilir; onu hiç yaşayamayacaklarını bilseler de.
Açlık grevini kendi tarafımdan bırakmak, ciddi gerekçelerin bulunmadığını gösterir ve grevin talepleri küçümsemiş olurdu; oysa halihazırda bunun bir toplumsal bütünün, bir toplumsal projenin yıkımı anlamına geldiğini zaten açıkladık. Prosfygika Topluluğu’nu küçümsemiş olurdu ve açlık grevi aracını anlamsızlaştırarak sonraki herhangi bir açlık grevi, gelecekteki mücadeleler ve nesiller için kötü bir miras bırakmış olurdu.
“Fikirler Tahliye Edilemez”
Ne yazık ki geçmişteki yenilgiler bizi mücadeleleri kazanmaya bakmadan yürütmeye, başlamadan teslim olmaya, talepte bulunmamaya, kan nehirleriyle kazanılmış kazanımlar yitip giderken bile en düşük maliyetle mücadele etmeye alıştırdı.
Uzun yıllardır, her işgal ve öz örgütlenme girişiminin tahliyesinin ardından “fikirler tahliye edilemez” sloganı benimsenmiştir – ve gerçekten öyledir, öyle olmalıdır ve var olmaya devam etmek istiyorsak bunu savunmayı sürdürmeliyiz. “Fikri” savunmak, ona ihanet etmemek, başını eğmemek, mücadeleye devam etmek anlamına gelir. Örneğin her mahkemede bir anarşist “fikirlerini” maliyete bakmaksızın savunduğunda, aynı zamanda maddi bir zemin inşa eder: “Fikirleri” kovuşturma mekanizmalarına karşı zırhlar, dayanışma hareketini canlandırır, “fikirleri” yayar, yeni savaşçılara ilham verir. Ambelokipi davasında [4] yargılanan anarşist yoldaşlar Marianna Manoura ve Dimitra Zarafeta tam da böyle bir miras bıraktı; siyasi kimliklerini, anarşist şehit Kyriakos Xymiteris’in siyasi kimliğini, anarşizmi ve “fikri” savundular.
Peki onu taşıyan maddi özne olmadan, zeminde köklenmeden “fikir” var olmaya devam edebilir mi? Zemin ile “fikir” arasındaki diyalektik ilişkiyi kavrıyor muyuz? “Fikir” zemine köklenmeksizin ne kadar süre var olmaya devam edebilir? “Fikirler tahliye edilemez” dediğimizde ya da “fikirlerimizi” savunduğumuzda, açıkça kolektif kimliğimizi, inançlarımızı, ahlaki ilkelerimizi ve değerlerimizi kastediyoruz. Sonuçta tüm bunların, tezahür edecekleri maddi zemin olmaksızın bir anlamı olabilir miydi? Tarihsel olarak, sömürgeciliğin kökünden söküp attığı pek çok kabile “fikirlerini”, inançlarını ve kolektif kimliklerini de yitirdi. Benzer biçimde modern kentsel yaşam tarzı, geleneksel kırsal yaşam biçimini yerinden ederken toplulukçu kültürü de bir kolektif kimlik olarak dışladı. “Fikirler” kolektif bir ihtiyacı karşılamak üzere ortaya çıkar; bir kolektif kimlik gelişir, kültür, kurum ve uygarlık haline gelir. Köylerinden kopan iç göçmenler, kentin yeni yaşam koşullarına göre şekillenen ihtiyaçlar edindi; kimlikleri de bu yeni koşullara uyum sağladı. Kırsal yaşamda kolektif emek maddi bir gerekliliktir, dayanışma zorlu koşulların dayatmasıdır, toplumsallık ise mekânın kendisinden doğar. Oysa kentsel yaşam biçimi tam tersine bireyciliği, yalnızlaşmayı ve yabancılaşmayı besleyecek biçimde kurgulanmıştır.
“Fikirlerini”, kimliklerini, inançlarını ve değerlerini mahkeme salonlarında savunan savaşçılar, mücadeleci yolculuklarını hem duvarlar içinde hem de dışarıda sürdürdüler.
Prosfygika örneğinde “Topluluk” fikri, bazı işgalcilerin zihninde toplulukçuluk var olsa da, baştan bir tasarım olarak hayata geçirilmedi. Topluluğu yaratan şey bir ideoloji değil; belirli koşullar içinde mekanın kendisi, maddi ihtiyaçlar ve manevi ihtiyaçlardı. Bu ihtiyaçlar üzerinden alt yapılar, örgütsel işleyiş, karar alma mekanizmaları ve ilkeler çerçevesi oluştu. Tüm bunlar durağan değil, mekan, ihtiyaçlar, kolektif kimlik, öz kurumlaşma, eleştiriyle yenilenmeyle birbirini sürekli besleyen canlı bir ilişki içinde gelişiyor.
Zeminin yitirildiği, en savunmasız üyelerini kolektif olarak savunamadığı, üyelerinin fiziksel olarak uzaklaştırıldığı ve sürüldüğü, kopuşun ve dağılmanın yaşandığı bir durumda “Topluluk” fikri var olmayı sürdürebilir miydi? “Fikrin” maddi gerçekleşmesinin tam olarak çözüldüğü noktada “fikir” nasıl var olmaya devam edebilir ki?
Aşırı bir pozitivist, “önemli olan deneyin başarılı olmasıdır, dolayısıyla teori uygulanabilirdir” diyebilir. Ama kendimizi kobay olarak görmemenin yanı sıra, topluluklarda özne-nesne ilişkileri değil, insani ilişkiler gelişir.
İktidara ne kadar zemin bırakırsak, kazanımlardan ne kadar taviz verirsek, ne kadar direnmezsek nihayetinde “fikirlerimizi” ya yitiririz ya da yeni koşullara uyarlarız. Fiziksel yenilgiyi ideolojik yenilginin izlediğine dair pek çok tarihsel örnek var; geçmişteki hataların sonuçları bugünkü mücadelelere musallat olmaya devam ediyor.
Açlık Grevi: Haklı ve Somut Taleplerin, Adil Bir Mücadelenin Son Silahı
Açlık grevi, grevcinin sağlığını ve yaşamını tehlikeye atarak bir meselenin – yaşam ya da ölüm meselesi olan bir konunun – gündeme taşınması için verilen karara dayanan bir mücadele aracıdır. Muhatap aldığı kitlelerde – ister kamuoyu, ister etrafında birleştirmek istediği bir dayanışma hareketi olsun – mücadele aracını kötüye kullanmadığını ya da yaşamıyla akla aykırı bir şekilde şantaj yapmadığını göstermek için yalnızca genel ve belirsiz biçimde adil taleplere sahip olmak yetmez; kurumların da açıkça bir haksızlık işliyor olması gerekir.
Prosfygika’nın olası tahliyesinde bir dizi insan hakkı ile Yunan, Avrupa ve uluslararası mevzuatın çok sayıda hükmü ve maddesi ihlal edilmektedir: a) yeterli barınma hakkının ihlali, b) konut dokunulmazlığı hakkının ihlali, c) adil yargılanma hakkının ihlali, d) eşitlik ve ayrım gözetmeme ilkesinin ihlali, e) insan onuruna ve kişisel gelişime saygı hakkının ihlali, f) aile ve çocukların korunması hakkının ihlali.Bunların yanı sıra, Bölgenin çalışmasının önerdiği müdahaleler, Kültür Bakanlığı ve Danıştay tarafından çağdaş tarih ve kültürel miras anıtı olarak tescillenmiş binaların görünümünü değiştirmektedir.
Bu koşullar altında açlık grevi, haksızlığı önlemeye çalışan bir baskı kolu işlevi görüyor; kurumları haksızlığı ortadan kaldırma ya da insan hayatının doğrudan yitirilmesinin bedelini üstlenme ikilemiyle doğrudan yüzleştiriyor. Elbette kurumlardan söz ederken soyut ve iktidar medeniyetinin merkezi sisteminden kopuk bir şeyden değil, devlet – kurumların en büyük atası, varlığının yapısal unsuru haksızlık olan devlet – suretinde ve benzerinde yaratılmış çok somut kuruluşlardan bahsediyoruz. Kesin olan tek şey şu: Devlet, hiçbir taviz vermemek ve grevciyi bir teslim olma durumuna getirmek için elinden geleni ardına koymayacak. Son yıllarda Yunan devletinin açlık grevcilerini gerçekten kritik bir noktaya, sağlıkta kalıcı hasar ya da grevci ölümü tehlikesiyle yüz yüze getirdiği pek çok örnek var. Dayanışma hareketinin tepkilerine rağmen – ki bazı durumlarda bu hareket oldukça geniş tabanlıydı – grevcinin yaşamıyla risk alıyor ve oynuyor. Devlet nettir: geri adım atmaz, “şantajlara” boyun eğmez, gerekli kurumsal prosedürleri atlamaz, kurumları ortadan kaldırmaz, sorumluluğu grevcinin kendisine yükler, grevciyi grevi bırakmaya çağırır ve gerisini doktorların ve hastane personelinin yetkisine bırakır.
Bedel meselesi, devletin bir açlık grevcisinin ölümüyle tetiklenebilecek gerilimi ve istikrarsızlığı yönetip yönetemeyeceği sorusuyla bağlantılıdır; özellikle grevin talepleri insan hakları uluslararası sözleşmelerine dayandığında. Devlet kurumlarının olası bir geri adımında belirleyici rol, toplumun kayda değer bir kesiminin yaklaşmakta olan bir ölümün hissizliği karşısında duyarlılaşmasına bağlı olacak.
Bu açlık grevi söz konusu olduğunda, ılımlı muhafazakar kesim de dahil olmak üzere kolektif bilinci duyarlılaştırabilecek tüm etkenler mevcut olmasına karşın ve grevin iki ayı aşkın bir süredir devam etmesine rağmen konu henüz kamuoyunun gündemine yeterince giremedi.
Başlangıcından bu yana açlık grevi geniş bir dayanışmacı kesimce desteklendi. Şimdiye dek başlıca propaganda araçları tüketildi: İddia alanının her kesiminden binlerce dayanışmacının katıldığı 3 yürüyüş; bölge ve belediye meclislerine, parlamento siyasi liderler toplantısının yapıldığı sırada parlamento avlusunda eylemli müdahaleler; bir gazeteci ve siyasi partilerin meclise soru önergeleri; çevrimiçi haber siteleri ve gazetelerde röportajlar; Yunan büyükelçiliklerine yönelik eylemler & yurt dışında dayanışma eylemleri; geniş kitlelerce tanınan sanatçıların Prosfygika mahallesini ziyaretleri ve bildirgeleri; Zapatistalardan Rojava’ya, ABD’den Singapur’a uzanan uluslararası dayanışma açıklamaları; konserlerde ve tiyatro gösterilerinde eylemler. Topluluğun taleplerini desteklemek amacıyla binlerce imza toplandı; destek kampanyası Syntagma Meydanı’nda ve Leoforos Alexandras’ta günlük olarak sürdürülüyor.
Ülke genelinde muhalif hareket, yazılar, pankartlar ve dayanışma eylemleriyle sürekli bir varlık sergilerken, Atina’da pek çok muhalif hareketin meclis toplantısı Prosfygika’nın Sosyal Merkezi’ne taşındı. Eş zamanlı olarak Prosfygika’da çok sayıda etkinlik düzenleniyor; hemen hemen her gün kültürel ve siyasi etkinlikler gerçekleşiyor.
Türkiye’den 11 siyasi mahkumun açlık grevleri dışında Yunanistan’da 80 günü aşan tek açlık grevi bu. Genellikle uzun süreli açlık grevinin 50. gününe yaklaşınca – pek çok durumda çok daha erken – grevcinin sağlığı belirgin biçimde sarsılır; bu da durum netleştikçe, baskı eylemleri ve dayanışma eylemlerinin sıklığında, katılımında, yaratıcılığında ve yoğunluğunda belirleyici bir etken haline gelir.
Bu açlık grevinin stratejisi, dayanışma hareketi içinde ve kamuoyunda grevin taleplerinin iletilmesi için zaman kazanmak amacıyla elektrolit takviyesiyle süreci uzatmaya ağırlık veriyor. Paralel olarak, sorumlu kurumlar üzerinde gerekli baskıların uygulanması için tırmanmaya olanak tanıyacak bir zaman dilimi hedefleniyor ancak bu sürenin kesin olmadığını ya da grevcinin sağlığının günden güne sarsılmayacağına dair herhangi bir güvence bulunmadığını belirtmeliyim. Açlık grevcisi geçen her gün yaşamını riske atıyor.
Kendi durumumda, son ölçümlere göre 20 kilodan fazla – yani başlangıç vücut ağırlığımın %30’u – kaybettim. Kas erimesi, sık baş dönmeleri ve alt ekstremitelerde sürekli uyuşma yaşıyorum. Kan tahlillerim, açlığa bağlı doğrudan belirtiler gösteriyor ve ani kriz riski taşımaya devam ediyor. Ayrıca ayağa kalktığımda ortostatik hipotansiyon ve taşikardi görülüyor; uyku bozuklukları da her gün sürüyor. Günlük belirtilerin ötesinde yaşadığım ciddi krizler ise şunlar: bayılma atağı, ağır hipoglisemik atak ve elektrolit dengesizliğine bağlı tehlikeli aritmiler.
Doktorlara göre tüm bunlar, şu an işlevselliğimi yitirmemiş olsam da, ani komplikasyonlar için risk taşıyor. Bu açlık grevi yöntemi Yunanistan’ın büyük çoğunluğu için ne denli yeni ve bilinmezse benim için de o denli yeni ve bilinmez; dolayısıyla aktarabildiğim tek şey kişisel deneyimim ve tarihsel örnekler
.Özellikle Türkiye’deki devrimcilerin kolektif deneyimine göre, bu stratejiyle, hiçbir takviye alınmadan sürdürülen açlık grevlerine kıyasla çok daha uzun süre hayatta kalınabiliyor. Pek çok durumda bu stratejiyi izleyen grevcilerde yaşamsal organlarda kalıcı hasar oluşuyor; bir kısmı komaya giriyor, felç geçiriyor (Wernicke-Korsakoff sendromu) ya da uzun soluklu bir açlık maratonunun ardından hayatını kaybediyor. Bu vakalarda ne belirli bir sınır ne de net bir süre aralığı vardır. Önceki sağlık durumu ve tıbbi geçmiş, başlangıç vücut ağırlığı, kişinin vücut yapısı, bedensel gücünü ne ölçüde koruyabildiği ve dengeli su ile elektrolit alımı; ayrıca olası enfeksiyonlar, virüsler, aritmiler gibi öngörülemeyen pek çok etken, grevcinin sağlığını aniden çökertebilir.
Bu tür bir açlık grevi yapan grupla ilk temasım, 2020 yılında Grup Yorum müzik grubunun üyelerinin “terörle” suçlanarak toplu tutuklanmalarına, kültür merkezlerine yönelik saldırılara ve konserlerinin yasaklanmasına karşı çıkmak ve adil yargılama talep etmek için açlık grevine başlamasıyla oldu. İlk hayatını kaybeden, tahliyesinin ardından da açlık grevini sürdüren Helin Bölek’ti; 3 Nisan 2020’de hayatını kaybetti. Onun hikâyesi beni sarstı ve derin bir iz bıraktı; bunun yalnızca benim için geçerli olmadığından eminim. O günleri hatırlıyorum; bir yoldaşla konuşurken bana Helin Bölek’i Kafkasya’da bir kayaya zincirlenmiş ve 288 gün boyunca bir kartalın bağırsaklarını yediği şekilde hayal ettiğini söyledi. Helin Bölek’in alevi sönmedi; yeryüzünün her köşesinde, haksızlığa karşı her mücadelede insanlığı aydınlatmayı sürdürüyor.
Onun onuruna, Grup Yorum’un tüm şehitlerinin, 1944 Emek Bayramı Kaisariani’nin 200’ünün, 9 Mayıs 1936’da düşen Tasos Tousis’in ve Mayıs 1936 Selanik ayaklanmasının tüm şehitlerinin [5], 1886 Şikago’nun anarşist şehitlerinin ve evrensel özgürlük uğruna hayatını kaybeden herkesin anısına, Aiskhylos’un Zincire Vurulmuş Prometheus tragedyasından şu dizeleri ithaf etmek istiyorum:
“Biliyordum zaten bu haberleri,
bana getirenin kim olduğunu da;
ve onur sayarım, düşmanlarımın
bana bir düşman gibi eziyet etmesini.
Haydi! Üzerime insin ateşin
çift ağızlı alevi;
ve gök sarsılsın
gök gürültüleriyle,
yaban rüzgârların çarpıntısıyla.
Onların hücumu
yerin köklerini sarsın,
ve denizin dalgaları uğultusuyla
kapatsın yıldızların gökyüzü yollarını.
Ve savursun bedenimi
kara Tartaros’a,
amansız bir zorunluluğun
girdabına!
Ne yaparsa yapsın,
beni öldüremeyecek!”
“Ey saygıdeğer annem ve ey ether,
ey her şeyi kuşatan ışık,
görüyor musun
nasıl haksızlığa uğrayarak acı çektiğimi”
Güncel Durum ve Beliren Fırsatlar
Sistem krizi derinleştikçe ve bunun yerel düzeydeki somut yansımalarıyla birlikte, bu açlık grevinin yalnızca taleplerle sınırlı olmadığını; aynı zamanda hem kritik bir önem taşıdığını hem de yeni fırsatlar barındıran bir konjonktürde yürütüldüğünü giderek daha iyi anlıyorum.
İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu’nun aşağıdan yukarıya bir toplumsal öz-yönetim modeli olarak öne çıkarılması, bu mücadelenin ve onu destekleyip sürdürme çabasının temel bir parçası olmalıdır.Büyüklük kompleksine kapıldığımı düşünmeyin: Düşmanın her saldırısının karşı atağa dönüştürülmesi gerektiğine inanıyorum. Ayrıca İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu’nu diğer toplumsal öz-örgütlenme ve dayanışma yapılarından, özgür mücadele alanlarından, işgallerden, icra satışlarına karşı mücadelelerden, taban örgütlenmesi olan sendikalardan, toplumsal tabanın aracısız ve vesayetsiz mücadelelerinden ayırmıyorum. Çok daha önemlisi, tüm bunları “doğal toplum” çağından DNA’mıza işlenmiş olan ve her toplumsal temasımızda, her dayanışma ve karşılıklı yardım içgüdüsünde, her “BEN”in “BİZ”i savunduğu eylemde kendini gösteren toplulukçu kültürden koparmıyorum. Bu kültür, bu örgütsel yapılar bizim komünlerimizdir; sahip olduğumuz araçlarla ve bulunduğumuz noktadan dünyaya sunacağımız öneridir. Hedefimiz onların organik bağlantısı, koordinasyonu, ortak stratejisi ve yayılması olmalıdır.
Bunu, Mayıs 1936’da Zaragoza Kongresi’nde CNT’nin özgürlükçü komünizm anlayışının temelini oluşturan broşürün yazarı Isaac Puente’nin sözleriyle ifade etmek gerekirse: “Yeni toplum eskinin kabuğundan çıkar. Gelecekteki toplumun unsurları halihazırda mevcut düzenin içinde yer alır. Bunlar sendikalar ve özgür komünlerdir – eski, köklü ve dinamik halk kurumları; kentsel ve kırsal alanlardaki tüm şehir ve köyleri kendiliğinden örgütleyen ve kapsayan yapılardır.”
Herhangi bir alternatif modele olan tüm inancını yitirmiş toplumlarımıza, eğer toplumsal öz yönetim değilse ne önerebiliriz? Geçmişin deneyimini eleştirel biçimde değerlendirmezsek, Yunan toplumu yeniden meydanlara ve sokaklara kitlesel olarak çıktığında ne önerebiliriz? Tempi hareketi [6] şunu gösterdi: Bir “ŞEHİTLER” ailesi derneğinin örgütlenmesi ve merkezi sloganın “ADALET” olması toplumsal güçleri ve dinamikleri harekete geçirip birleştirmeye yetti. Nihayetinde direnen ve dönüşümü getirecek toplumsal dinamik nerededir; eğer bunu, soğuk savaş sonrası dönemin, özellikle 21. yüzyılın şafağında filizlenen mücadelelerinde göremiyorsak? Halkların kendi topraklarını sermayenin yağmasına karşı mücadelelerinde, meydanlarda, parklarda, doğayı koruma mücadelelerinde, işgal girişimlerinde ve Seattle, Cenova, Selanik’te yoğrulan, indymedia’da, savaş karşıtı mitinglerde, antifaşist mücadelelerde, sosyal adalet mücadelelerinde yeşeren enternasyonalist çabalarda toplumsal dinamiği tanıyabilir miyiz? Ve sonuçta, tüm bu birikimi devrimci bir öneriye dönüştürebilmek için, içe kapanma, mücadelelerin birbirinden kopukluğu, elitizm, iradeye aşırı bel bağlama ve hegemonizm gibi sorunlara özeleştirel bir şekilde yaklaşmazsak bu nasıl mümkün olabilir?
Avrupa Birliği savunma özerkliği hasretiyle bir topluluk-devlet olarak bütünleşirken, NATO 2020’den itibaren Rusya ve Çin tehdidine karşı on yıllık bir savaş hazırlığı koşusu planladı. Rusya’ya kanalize edilen eski savaş teknolojisinin yerini yeni silahların aldığı, askerlik modelinin yeniden yapılandığı, Yunan toplumunun hızla militarize edildiği, Yunan devletinin giderek daha aktif biçimde emperyalistlerin çatışmalarına katıldığı, Yunan ordusu subaylarının çatışma bölgelerinde eğitildiği ve “ASPIDES” operasyonunun [7] koordine edildiği istikrarsız jeopolitik ortamda, doğrudan askeri müdahalenin uzak bir tehdit olmadığı görülüyor.
Yunan devleti, ülkeyi Avrupa’ya kontrollü işgücü akışı sağlayan bir tür toplama kampları ağına, deniz ve kara sınırlarında göçmen mezarlıklarına, kırsal alanları tahrip etme pahasına Avrupa’ya ucuz enerji sunan büyük bir askeri üs ve enerji merkezine dönüştürdü. Aynı zamanda ülke, iki rakip ekonomik koridorun (Tek Kuşak, Tek Yol Girişimi ile IMEEC) kesişim noktasında yer alıyor ve giderek turizm endüstrisine bağımlı hale getiriliyor. KAP’ın (Ortak Tarım Politikası – CAP) küçük ve orta ölçekli üreticilere verdiği zarar, ilaç sanayisine artan bağımlılık, tek ürün tarımı ve sözde yeşil dönüşümle birlikte oluşan tahribatın ardından, geriye kalan ekonomik alanlar da Mercosur ülkeleriyle yapılan anlaşmalarla tasfiye edilmeye çalışılıyor.
Çatışmalar nedeniyle derinleşen ekonomik krizle birlikte IMF, Batı Balkan ülkelerine ve Yunanistan’a müdahale etmeye başladı; ülke tam anlamıyla neo-liberal modele geçiş sürecindeyken Floridis ceza yasası ve 8 yeni cezaevi toplumu yeni distopyaya boyun eğdirmeye hazırlanıyor.
Bu tablo içinde, hükümeti ağırlıkla etkileyen bir dizi skandal ve iddia da göz önünde bulundurulduğunda, ülke seçime gidiyor. Güç dengelerinin ve olası koalisyon kombinasyonlarının şimdiye kadarki görünümü, bir sonraki dönemin, hiçbir burjuva-parlamenter partinin klasik istikrar yanılsamasını bile sunamayacağı hükümet istikrarsızlığı dönemi olma ihtimalinin yüksek olduğunu gösteriyor. Kesin olan şu: Siyasi sistemin tamamının önerebileceği tek şey yoksulluk, skandal, yolsuzluk, baskı, insan yaşamının değersizleştirilmesi ve emperyalist savaş makinasına daha derin katılımdır.
Görünen o ki Yunan toplumu önümüzdeki dönemde bir kez daha güçlü bir sarsıntı yaşayacak. Öte yandan, kendilerini “sistem karşıtı” gibi gösteren gerici güçler, aslında örgütlenip büyümek istediklerini daha önceki dönemde zaten açıkça göstermişti.
Mitsotakis hükümetinin, yaklaşan seçim sürecinde istikrar ve düzenli bir gidişat sağlamaya çalıştığı anlaşılsa da, bu kadar akışkan ve çok katmanlı bir derin kriz ortamında, en yoksul toplumsal kesimlere ve muhalif harekete yönelik kapsamlı saldırıların gündeme gelmesi olasıdır. Merkezde yaşanan seçmen kaybıyla birlikte, artan baskı politikaları Yeni Demokrasi hükümeti için aşırı sağ ve muhafazakâr seçmen tabanını çekip konsolide etmede bir araç hâline gelmektedir.
Direniş hareketi güçlerinin görevi, siyasi kimliğimizi ve önerimizi savunmak, topluluğun özünde yer alan toplumsal yapıyı korumak, varoluşsal baskı koşullarına direnmek ve toplumsal dokunun aktif bir parçası olmaktır.
Burjuva partileri seçim yarışına hazırlanırken, biz de yollarda, direniş içinde ve mücadele süreçleriyle birlikte şekillenmeliyiz. İradeye dayalı yönetim anlayışına karşı, toplumsal öz yönetim üzerine kurulu bir alternatifin mümkün olduğunu birlikte ortaya koymalıyız. Prosfygika mücadelesi ve açlık grevi, bu dönemde farklı mücadelelerin ve direniş hatlarının kesişebileceği bir zemin oluşturabilir. Öz örgütlü girişimlerin bir araya gelerek daha koordineli bir şekilde hareket etmesine de imkan sağlayabilir.
Toplumsal reflekslere, dayanışma hareketine ve mücadelenin haklılığına derin bir inançla kazanabiliriz ve gelecek mücadelelerin cephaneliğine bir miras bırakabiliriz.
Açlık grevcisinin ölümünün getireceği bedel karşısında devleti geri adım atmaya zorlayacak olan, her şeyden önce örgütlü güçler ve dayanışma hareketidir. Eğer Erdoğan tipi bir rejime özgü yeni bir aşamaya geçilmişse, bu durumda devlet; mahallenin “yeniden düzenlenmesi” ve İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu’na yönelik saldırılar üzerinden kamuoyunu yeni bir distopyaya, yani direnenlerin neyle karşılaşacağına hazırlamaktadır. Aynı zamanda, bir açlık grevcisinin ölümünün tetikleyeceği her türlü öfke dalgasını da aşırı baskıyla karşılamaya hazır durumdadır.
Böyle bir durumda, geride kalanların omuzlarında taşıyacağı tabutların ilki ben olacağım. Yaşamımı, toplumsal mücadeleye adamış ve buna inançla bağlı bir insan olarak sahip olduğum olanakları küçümsemeden; Prosfygika’nın çocuklarından, Topluluğun daha genç üyelerinden daha fazla yaşamış, herhangi bir yükümlülüğü olmayan, kendi ülkesinde bir erkek ve batılı olmanın tüm ayrıcalıklarına sahip biri olarak, sırada ilk olmayı tercih ediyorum. Ama bundan da öte, her amacımın, her hayalimin ve yaşamak isteyeceğim her anın, bağlı olduğum kolektif yapıların mücadeleleri içinde süreceğine dair bir kesinliğe sahibim: İşgal Edilmiş Mülteci Evleri (Prosfygika) Topluluğu ve Konfederal Birlik Platformu. Nihayetinde bunların hepsi devletten, kapitalizmden ve ataerkillikten özgürleşmiş her komünde, her yapıda, her özgürleştirilmiş alanda yaşamaya devam edecek. Eğer ilk ölen ben olacaksam, bunu şimdiden ve cüretle söyleyebilirim: ÖZGÜRLÜĞÜN GÜBRESİ İLK ÖLENLERDİR!
DAYANIŞMA DÜNYASINA, YOLLARDA BİRLİKTE YÜRÜDÜĞÜMÜZ HERKESE YOLDAŞÇA BİR ÇAĞRI:
İŞGAL EDİLMİŞ MÜLTECİ EVLERİ (PROSFYGIKA) TOPLULUĞU İLE DAYANIŞMA EYLEMLERİNİN YÜKSELTİLMESİ
İŞGAL EDİLMİŞ MÜLTECİ EVLERİ (PROSFYGIKA) TOPLULUĞU VE AÇLIK GREVİYLE DAYANIŞMA SÜREÇLERİNİN VE İNİSİYATİFLERİNİN GÜÇLENDİRİLMESİSYNTAGMA’DA VE ALEXANDRAS CADDESİ ÜZERİNDE HER GÜN KURULAN İMZA TOPLAMA NOKTALARININ DESTEKLENMESİ
DEVLETİN TUTSAK ETTİĞİ ANARŞİST YOLDAŞLAR MARIANNA MANOURA VE DIMITRA ZARAFETA’YA GÜÇ VE DAYANIŞMA
KOUKAKI İŞGAL TOPLULUĞU’NA GÜÇ VE DAYANIŞMA
İŞGALCİLERİN HAPSEDİLMESİ DÜŞÜNÜLEMEZ
KYRIAKOS X GEMİSİNE VE FİLİSTİN ABLUKASINI KIRMAK İÇİN ÖZGÜR İNSANLARIN YOLUNU AÇAN GLOBAL SUMUD FİLOTİLLASI’NIN TÜM GEMİLERİNE İYİ VE BAŞARILI BİR YOLCULUK DİLİYORUM
PUSULALARINIZ BİZE DİRENİŞİN YOLUNU GÖSTERİYOR
DEVLET BASKISI SONUCU HAYATINI KAYBEDEN VASILEIOS MAGGOS İÇİN ADALET MÜCADELESİNE ZAFER
HER ZAMAN BİRLEŞTİRİCİ OLAN ANARŞİST YOLDAŞ KYRIAKOS XYMITIRIS ÖLÜMSÜZDÜR, HER MÜCADELEDE ARAMIZDADIR
Bu açlık grevinin talepleri şunlardır:
- ATTİKA BÖLGESİ TARAFINDAN SÖZLEŞMENİN DERHAL İPTAL EDİLMESİ.
- MÜLTECİ KONUTLARI’NDAKİ (PROSFYGIKA) TÜM SAKİNLERİN, HALİHAZIRDA İKAMET ETTİKLERİ VE SOSYAL, KÜLTÜREL, ORGANİK BAĞLARLA BAĞLI OLDUKLARI EV, YER VE BÖLGEDE KALMAYA DEVAM ETMESİ.
- “KATOIKOI KAI FILOI PROSFYGIKON L. ALEXANDRAS A.M.K.E’’ (ALEXANDRAS CADDESİ PROSFYGIKA SAKİNLERİ VE DOSTLARI) UNVANLI KENTSEL KAR AMACI GÜTMEYEN ŞİRKET TARAFINDAN, KENDİ FINANSMANIYLA MÜLTECİ KONUTLARI’NIN YENİLENMESİNE YÖNELİK SOMUT GÜVENCELERİN VERİLMESİ! – MÜLTECİ KONUTLARI’NIN “YENİDEN DÜZENLEMESİNE“ TEK BİR KAMU KURUŞU HARCANMASIN!
YA KAZANACAĞIZ YA KAZANACAĞIZ
Aristotelis Hantzis
Leoforos Alexandras Prosfygika İşgal Topluluğu’nun sakini ve üyesi
5/2/26’dan itibaren Açlık Grevcisi
30/4/26
[1] Panos Routsis, 2023 yılında Yunanistan’da ve 57 kişinin hayatını kaybettiği Tempi tren kazasında 22 yaşındaki oğlu Denis’i kaybetmiş; adaletin sağlanması ve şeffaf bir soruşturma talebiyle açlık grevi eylemine girmiştir.
[2] Zalongo Direnişi: 1803 yılında Osmanlı İmparatorluğu’na karşı direnişte, Ali Paşa güçleri tarafından kuşatılan Souli bölgesindeki kadın ve çocuklar, esir düşmek yerine uçurumdan atlayarak yaşamlarına son vermiştir.
[3] 1 Mayıs 1944’te Atina’daki Kaisariani Atış Poligonu’nda 200 komünist tutsak Naziler tarafından kurşuna dizilerek katledilmiştir. Tutsaklar öncesinde ağır işkencelerle tarihe geçen Haidari Kampı’nda tutulmuştur.
[4] Ambelokipi Davası: Anarşist Kyriakos Xymitiris şehit düştüğü Ambelokipi’deki bir patlama ardından açılan davada iki kadın anarşist hakkında tutsaklık kararı verilmiştir.
[5] Selanik tütün işçilerinin 1936 yılında başlattığı genel grev ülke tarihindeki büyük işçi hareketlerinden biridir. Grevin bastırıldığı kanlı saldırılarla aynı zamanda diktatörlük döneminin yolu açılmıştır.
[6] Tempi hareketi, 2023 meydana gelen büyük tren kazasında açığa çıkan devletin ihmaller dizisine karşı, özellikle üst düzey sorumluların yargılanmasını isteyen çeşitli kesimlerin buluştuğu büyük bir adalet hareketir.
[7] ASPIDES, AB’nin Husilere karşı Kızıldeniz’de AB gemilerini korumak ve ticari trafiği güvence altına almak iddiasıyla yürüttüğü operasyon.
