Κάλεσμα σε Κλιμάκωση των Δράσεων Αλληλεγγύης
με την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών
Κάλεσμα στη Διαδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς
Κάλεσμα στην Πορεία Αλληλεγγύης με τα Προσφυγικά στις 16 Μάη
Με την έναρξη της απεργίας πείνας είχα γράψει ένα μικρό, αλλά θεωρώ περιεκτικό γράμμα υπό τον τίτλο «Μήνυμα προς την κοινωνία, την οικογένεια μου, τις φίλες και τους φίλους μου», με σκοπό την καλύτερη κατανόηση της απεργίας πείνας που ξεκίνησα στις 5/2/2026. Πριν περάσω στο κυρίως θέμα, οφείλω να πω ότι από την έναρξη της απεργίας πείνας μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, με προσέγγισαν υποκείμενα των τριών αυτών κατηγοριών που τους απευθύνθηκα μέσω του μηνύματός μου -και αναλόγως το θάρρος ή ακόμα και το θράσος κάποιων ή την οικειότητα που έχουν μαζί μου, άλλοι με ευθύτητα, άλλοι/ες πλαγίως- με σκοπό να με μεταπείσουν για την απόφαση μου. Είναι κάτι που το γνώριζα ήδη προτού ξεκινήσω την απεργία πείνας ότι θα αντιμετωπίσω αυτή την κατάσταση τόσο εγώ προσωπικά, όσο και η Κοινότητα και ειδικά τα υπόλοιπα πολιτικά μέλη αυτής. Επίσης, γνωρίζω ότι όσο η κατάσταση της υγείας μου θα επιδεινώνεται, τόσο θα αυξάνονται οι παραινέσεις για διακοπή της απεργίας πείνας. Δεν τους αδικώ μέχρι τώρα, αρκεί να μη φτάσουν στα όρια της εχθρότητας ως προς ό,τι εγώ αντιπροσωπεύω ως πολιτικό μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, που αυτό σημαίνει να μην αρχίσουν να σχολιάζουν σε στενούς ή ευρύτερους κύκλους, να μην επιτίθενται ευθέως ή πλαγίως στην Κοινότητα ή τα υπόλοιπα μέλη αυτής. Όποιος λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, ακόμα και επειδή δεν μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματα ή τις παρορμήσεις του, ρίχνει εμμέσως νερό στον μύλο της καταστολής όχι απλά στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, αλλά γενικότερα στον κόσμο των Κοινοτήτων, της Αυτοοργάνωσης, της Αλληλεγγύης, των Κοινωνικών Αντιστάσεων αλλά και στο ίδιο το μέσο αγώνα της Απεργίας Πείνας. Οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρακτορολογώ και δεν έχω καμία πρόθεση να κατηγορήσω κανέναν ως «εχθρικό» από όσους/ες με προσέγγισαν ούτε απέναντι σε εμένα, ούτε στην Κοινότητα ή γενικά στο ανταγωνιστικό κίνημα. Τουναντίον, αντιλαμβάνομαι ότι το έκαναν με τις καλύτερες των προθέσεων και με αγάπη προς τη ζωή μου και το άτομο μου και όλοι τους στέκονται αλληλέγγυοι, με κάποιους από αυτούς να κάνουν ακόμα και υπερβάσεις. Θα ήθελα όμως να εστιάσω στο πώς οι κατασταλτικοί μηχανισμοί εκμεταλλεύονται τα ένστικτα, τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις σε τέτοιο βαθμό που σε κάποιες περιπτώσεις είναι ικανοί να κατευθύνουν όχι απλά άτομα ή οργανώσεις, αλλά και μεγάλα κοινωνικά σύνολα.
Ειδικός Πόλεμος για τη χειραγώγηση των κοινωνιών και των κινημάτων
Δεν θα αναφερθώ γενικά στις διάφορες μεθόδους που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρων από τους κρατικούς μηχανισμούς για να κάμψουν απεργίες πείνας πολιτικών κρατουμένων σε Τουρκία, Βόρειο Κουρδιστάν, Παλαιστίνη, ΗΠΑ και αλλού, αλλά θα εστιάσω κυρίως στην εμπειρία της Βόρειας Ιρλανδίας με αυτό που οι Βρετανοί αξιωματούχοι ονόμαζαν “capitulation” (μτφ. συνθηκολόγηση). Σύμφωνα με αρχεία που κυκλοφόρησαν την προηγούμενη δεκαετία από το Εθνικό Αρχείο της Βόρειας Ιρλανδίας υπάρχουν αναφορές για το πώς μια από τις μεθόδους για την καταστολή των απεργιών πείνας ήταν η συνθηκολόγηση του απεργού, χειραγωγώντας ή απλά χρησιμοποιώντας την αγωνία των οικογενειών τους σε συνεργασία με καθολικούς ιερείς για να πείσουν τον απεργό να σπάσει την απεργία πείνας. Αν και ο στόχος της «συνθηκολόγησης» δεν είχε μεγάλη επιτυχία εκτός μερικών περιπτώσεων, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι οι οικογένειες των απεργών έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πίεση που άσκησαν στον IRA για τη διακοπή των απεργιών, καθώς και ότι με τη συγκατάθεση των οικογενειών, όποιος απεργός έπεφτε σε κώμα σταματούσε την απεργία πείνας. Εδώ δεν κρίνω αν ήταν σωστή η απόφαση ή όχι, απλά παραθέτω την ιστορική πραγματικότητα.
Η συναισθηματική χειραγώγηση δεν είναι απλώς μια τακτική, αλλά ένα από τα κύρια όπλα για τη χειραγώγηση των κοινωνιών και την καταστολή των κινημάτων επειδή τα ένστικτα, το συναίσθημα και οι παρορμήσεις, αποτελούν το αρχέγονο σύστημα επιβίωσης που συχνά λειτουργεί ανεξάρτητα από τη λογική. Τα βασικά ένστικτα για την επιβίωση και την αυτοσυντήρηση, όπως η πείνα, η δίψα, η αναπαραγωγή, ενεργοποιούν γρηγορότερα την περιοχή της αμυγδαλής, το συναισθηματικό κέντρο του εγκεφάλου, με τρόπο που απενεργοποιείται ο προμετωπιαίος φλοιός, ειδικά κάτω από συνθήκες όπως ο φόβος και το άγχος.
Κάποια στιγμή, κατά τις πρώτες εβδομάδες έναρξης της απεργίας κι ενώ βρισκόμουν στην τέντα για τη συλλογή υπογραφών επί της Λ. Αλεξάνδρας με προσέγγισε ένας άγνωστος που μου συστήθηκε ως υγειονομικός που εργάζεται στην ευρύτερη περιοχή, αριστερών πεποιθήσεων, ο οποίος άρχισε να με παροτρύνει να σταματήσω την απεργία πείνας γιατί θα έχω ανεπανόρθωτες βλάβες για την υγεία μου, ότι δεν αξίζει τον κόπο να καταστρέφω εγώ τον εαυτό μου, ενώ όλοι οι υπόλοιποι εδώ καλοτρώνε και δείχνοντας δύο πολύ νεαρά συντρόφια που μοίραζαν κείμενα τα κατηγόρησε ότι δήθεν είναι αλληλέγγυοι και με χορτάτο στομάχι μοιράζουν κείμενα. Από τη στιγμή της προσέγγισης του μέχρι και την παρότρυνση μου να συνεχίσει το δρόμο του άμεσα, δεδομένης της χυδαιότητας του να υποτιμήσει μια ολόκληρη Κοινότητα και πολύ περισσότερο να παίξει με τα συναισθήματα των νεαρών συντροφιών που ήταν παρόντα, το ύφος του είχε χαρακτηριστικά που προσπαθούσαν να εμφυσήσουν τον πανικό, τον φόβο και την αμφιβολία στους αποδέκτες των λεγόμενών του. Αν και η συγκεκριμένη περίπτωση είχε περίσσιο θράσος, έχω να πω ότι όλο αυτό το διάστημα με έχουν προσεγγίσει κάμποσοι οι οποίοι μου θέτουν το ερώτημα αν αξίζει τον κόπο αυτή η απεργία πείνας. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι/ες απ’ αυτούς είχαν τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά ούτως ή άλλως στόχος μου εδώ δεν είναι να κρίνω τις προθέσεις. Επίσης, οφείλω να επαναλάβω ότι δεν φωτογραφίζω κανέναν σαν πράκτορα της ασφάλειας, χωρίς βέβαια να αποκλείω ότι δεν θα μπορούσε κάποιος από τις δεκάδες περαστικών που με έχουν προσεγγίσει να είναι. Ασχέτως όμως προθέσεων, η πρακτική διασποράς αμφιβολιών, καχυποψίας, δυσφήμισης χρησιμοποιείται διαχρονικά από τις δυνάμεις της αντεπανάστασης με σκοπό τη διάσπαση των κινημάτων ή την αλληλοεξόντωση στελεχών εντός της ίδιας οργάνωσης ή μεταξύ διαφορετικών οργανώσεων. Το FBI εφάρμοσε τις παραπάνω τεχνικές με τη μέθοδο “Bad-Jacketing” στο COINTELPRO για την καταπολέμηση του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων. Τα κράτη και ο ιμπεριαλισμός όχι μόνο δεν εγκαταλείπουν τις αποτελεσματικές μεθόδους για την κάμψη των αντιστάσεων, αλλά ανταλλάσσουν, μεταλαμπαδεύουν κι εξελίσσουν την εμπειρία τους. Την εποχή της τεχνολογίας, των AI, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η χειραγώγηση των ενστίκτων, των συναισθημάτων και των παρορμήσεων από την κυριαρχία μπορεί να γίνεται μαζικά, στοχευμένα, ταχύτατα και άμεσα. Ίσως φανεί κάπως αστείο, αλλά οφείλω να καταθέσω την εμπειρία ότι σε κάποια από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιώ, ξεκίνησαν να μου εμφανίζονται συχνά πυκνά βίντεο με δελεαστικά γεύματα πλούσια σε τριγλυκερίδια που σερβίρονται ή καταναλώνονται επιδεικτικά απολαυστικά. Φυσικά αυτά τα βίντεο υπάρχουν διάχυτα μέσα στο διαδίκτυο για λόγους διαφήμισης και δεν δημιουργήθηκαν για εμένα, αλλά ότι εμφανίζονται στον λογαριασμό μου χωρίς να έχω επιδείξει κάποιο ενδιαφέρον ως προς αυτά, είναι κάπως παράξενο. Πέρα όμως από την κατάθεση της συγκεκριμένης εμπειρίας που μπορεί απλά να είναι ένα τυχαίο γεγονός, θα ήθελα να εστιάσω σε κάτι άλλο που θεωρώ πραγματικά σημαντικό. Υπάρχουν αμέτρητοι λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα λεγόμενα trolls και bots που με σχόλια, απαντήσεις και αναρτήσεις υποβαθμίζουν καταστάσεις, απαξιώνουν αγώνες, δολοφονούν προσωπικότητες, υποδαυλίζουν έριδες, αμαυρώνουν χαρακτήρες, συλλογικότητες ή τάσεις εντός του χώρου κ.ο.κ. Συνήθως τους απαξιώνουμε, τους μπλοκάρουμε ή τους προσπερνάμε χωρίς να κάνουμε ένα σχόλιο ή να μπούμε στον κόπο να απαντήσουμε, αλλά αυτοί συνεχίζουν να υπάρχουν στον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ικανοί να επηρεάσουν τις συνειδήσεις της κοινής γνώμης ενεργοποιώντας αντανακλαστικά, συναισθήματα φόβου, φθόνου κ.α., ή το ένστικτο της ερωτικής επιθυμίας, διάφορων κοινωνικών ομάδων. Δυστυχώς, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνουν ανυπολόγιστη ζημιά διαρρηγνύοντας τον κοινωνικό ιστό προάγοντας μαζικά και στοχευμένα τον σεξισμό, την αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος, τον μισογυνισμό, την κουλτούρα του βιασμού, τον φθόνο, άπιαστα όνειρα, πλαστές πραγματικότητες, fake news κ.ο.κ. χρησιμοποιώντας πάντα τα ένστικτα, το συναίσθημα και τις παρορμήσεις. Παρ’ όλα αυτά, εφόσον χρησιμοποιούνται μαζικά από το σύνολο του πληθυσμού, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε και σε αυτά τα μέσα, παράλληλα με τις υπόλοιπες μορφές προσέγγισης της κοινωνίας και την προπαγάνδα.
Ήδη, υπάρχει η συλλογική εμπειρία για τη λάσπη που έριξαν στον Πάνο Ρούτσι όταν έκανε απεργία πείνας, για να αναφερθώ σε ένα πρόσφατο παράδειγμα χωρίς τα συνήθη χαρακτηριστικά του κλασικού έγκλειστου για «έκνομες» ενέργειες απεργού πείνας, αλλά και για το τι λάσπη ρίχνουν τα διάφορα trolls στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρομοίως και στη δική μου περίπτωση, έχω δει πολλά σχόλια που αμφισβητούν την απεργία πείνας επιχειρηματολογώντας αυθαίρετα σε μια βάση του ότι ήδη έχω ξεπεράσει το όριο της αντοχής του ανθρώπινου οργανισμού στην ασιτία, φέρνοντας ως παράδειγμα τον Bobby Sands και γενικά επιχειρούν να υποβαθμίσουν, υποτιμήσουν, να γελοιοποιήσουν τον αγώνα. Όσο τα μεγάλα ΜΜΕ σιωπούν και όσο δεν ασκούνται οι κατάλληλες πιέσεις για την ανάδειξη του ζητήματος στον βαθμό που του αναλογεί, οι μηχανισμοί προπαγάνδας επηρεάζουν ήδη την κοινή γνώμη, ώστε να της έχουν διαμορφώσει αντίληψη, τη στιγμή που η υγεία του απεργού θα έχει φτάσει ήδη σε οριακό σημείο, με σκοπό την άσκηση ψυχολογικής πίεσης και εξάντλησης τόσο του απεργού, όσο και του κινήματος αλληλεγγύης.
Πολιτικοποιώντας τα συναισθήματα
Οι έχοντες αγνές προθέσεις που προσπαθούν να με μεταπείσουν, το κάνουν σαφώς ορμώμενοι/ες από κάποιο συναίσθημα. Είτε αυτό είναι λύπη στη σκέψη του ότι θα πάθω ανεπανόρθωτη βλάβη ή ότι θα χάσω τη ζωή μου, είτε είναι θυμός ή απέχθεια στη σκέψη ότι η Κοινότητα μου μπορεί να με εκμεταλλεύεται και δεν με παροτρύνει να σταματήσω. Γνωρίζουμε ότι ο συνδυασμός συναισθημάτων φέρνει σύνθετα συναισθήματα όπως το άγχος, η οργή, η αγωνία, η απελπισία. Συναισθήματα ικανά να επηρεάσουν τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου, να τον κάνουν να αναλάβει δράση για να αποτρέψει μία κακή κατάσταση που του γεννάει αυτά τα συναισθήματα ή και να παραιτηθεί. Παρενθετικά μόνο θα αγγίξω ότι το χειρότερο στον αγώνα είναι η απελπισία, δηλαδή η έλλειψη πίστης στη σωστή διεξαγωγή του αγώνα, στη νίκη, το χάσιμο της ελπίδας. Χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει καμία εγγύηση για έστω και μία προοπτική ομαλότητας, όσο άσχημα και να είναι τα πράγματα όσο υπάρχει ελπίδα υπάρχει κινητήριος δύναμη, το χάσιμο της ελπίδας φέρνει αδράνεια. Ακόμα ένα πιο σύνθετο κοινωνικό συναίσθημα είναι η υποτίμηση, είτε αυτή είναι προς την Κοινότητα και τα αιτήματα της , είτε προς το άτομό μου. Το ανώτερο των σύνθετων συναισθημάτων φυσικά, όπου θα ήθελα να σταθώ για λίγο, είναι η αγάπη. Είμαστε σίγουροι ότι αυτό που ερμηνεύουμε ως αγάπη είναι πάντα κάτι θετικό; Είμαστε σίγουροι ότι δεν ενέχει επιρροές από τον κόσμο της κυριαρχίας με αποτέλεσμα να τον αναπαράγει; Άλλωστε οι ίδιες μας οι προσωπικότητες, δεν έχουν διαφορετικές τάσεις κι ένα σωρό αντιφάσεις ως αποτέλεσμα του ότι εκπαιδευτήκαμε από το σύστημα της πατριαρχίας, του κράτους, του καπιταλισμού και της εξατομίκευσης; Μπορεί κάποιος να αγαπάει χωρίς να σέβεται τις επιλογές του ανθρώπου που αγαπάει; Δεν θα αναφερθώ διεξοδικά σε μια σειρά τοξικών συναισθημάτων και συμπεριφορών που οδηγούν ακόμα και σε εγκληματικές πράξεις με επίκληση στην αγάπη.
Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι σε όλα αυτά με σκοπό να δαιμονοποιήσω ένστικτα, συναισθήματα και παρορμήσεις που είναι τόσο χρήσιμα στην επιβίωση, την έκφραση, την εκδηλωτικότητα. Είναι σημαντικό όμως πρωτίστως ως κοινωνικά όντα, πόσο δε μάλλον ως επαναστατικές δυνάμεις να μάθουμε να ελέγχουμε τις συμπεριφορές που μας οδηγούν αυτά, ειδικά όταν γνωρίζουμε ότι οι δυνάμεις της αντεπανάστασης τα χρησιμοποιούν για τον έλεγχο των πληθυσμών. Τα συναισθήματα εν πολλοίς, είναι κατασκευασμένα από τις κοινωνίες που μεγαλώσαμε, από κανόνες, αξίες και ιδεολογίες, ενώ κάποια από αυτά καταπιέζονται ή περιορίζονται από τις εκάστοτε εξουσίες. Σε κάθε περίπτωση τα συναισθήματα ορίζουν την ταυτότητα μας. Όσο καλύτερα γνωρίζουμε τον εαυτό μας, ξέρουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε και ποιοι είναι οι στόχοι μας, τόσο είμαστε πιο ικανοί στο να ελέγχουμε τις παρορμήσεις μας βάσει των σκοπών μας, της πολιτικής μας ταυτότητας, της ηθικής που αναπτύσσουμε εντός των συλλογικών μας διαδικασιών, των κοινοτήτων μας, των κοινωνιών μας.
Ανέκαθεν η κυριαρχία -πολύ περισσότερο κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας και ύστερα- χρησιμοποίησε μεθόδους για να κατασκευάσει την εικόνα των αποικημένων ή των προς αποίκιση λαών που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της, για να αλλοιώσει την πολιτιστική τους ταυτότητα, να μπορέσει να τους επιβληθεί και τελικά να τους αποικήσει. Οι δηλώσεις μετανοίας στην Ελλάδα, τα χρηματοδοτούμενα πειράματα από τη CIA για τις θεραπείες σοκ σε ψυχικά ασθενείς που ύστερα εφαρμόστηκαν σε πολιτικούς κρατούμενους, αιχμαλώτους πολέμου και συνεχίζουν να εφαρμόζονται σε ολόκληρες κοινωνίες ανά τον κόσμο, τα κλασικά βασανιστήρια, μέχρι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την εξάπλωση των ναρκωτικών, τη μόδα, τη μουσική και τον κινηματογράφο, είναι ή μετατρέπονται σε εργαλεία και μεθόδους ώστε τα άτομα και οι κοινωνίες να χάσουν την ταυτότητα τους. Το χτίσιμο κοινωνικών δεσμών, δομών αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης, συλλογικοποίησης που επιτρέπει στο άτομο να παίρνει ενεργό ρόλο στις κοινές υποθέσεις, και στις κοινωνίες να αυτοθεσμίζονται βάσει των κοινά αναγνωρισμένων υλικών και πνευματικών αναγκών τους, είναι η πραγματική αυτοάμυνα των κοινωνιών απέναντι στην αλλοτρίωση τους από το κράτος και τον καπιταλισμό. Έτσι θα έχουμε αυτογνωσία και θα είμαστε ικανοί/ες να χαράζουμε την κατεύθυνση μας ως κοινωνίες, χωρίς να αλλοτριώνεται η ταυτότητα μας από τον πολιτισμό της κυριαρχίας. Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών σε αυτή τη διαρκή πορεία δόμησης της συλλογικής της ταυτότητας, όταν της τέθηκε το δίλημμα συλλογική ταυτότητα και αυτοάμυνα ή εξατομίκευση, μπόρεσε να απαντήσει νηφάλια επειδή είχε κατακτήσει έστω και τον ελάχιστο απαραίτητο βαθμό αυτοθέσμισής της. Μέσα σε αυτό το σύνολο ειλικρινών κοινωνικών σχέσεων, ηθικών κανόνων, ανεκτικότητας και συμπεριληπτικότητας γίνονται όλες οι κατάλληλες διεργασίες που η προσωπικότητα του ατόμου ενδυναμώνεται εντός της συλλογικής κοινωνικής ταυτότητας. Η κοινοτίστικη κουλτούρα είναι ο καταλύτης που ωθεί το κάθε «εγώ» να πάρει την απόφαση να υπερασπιστεί το «εμείς». Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, πήραμε την απόφαση να ενώσουμε τα χέρια μας για να υπερασπιστούμε τη συλλογική μας ταυτότητα, ακόμα κι αν είναι για να χορέψουμε τον χορό του Ζαλόγκου.
Αυτό που διακρίνει την πρωτοβουλία από το αντανακλαστικό, είναι η δράση από την αντίδραση
Η ατομική πρωτοβουλία δεν είναι μια αναλαμπή ή ένα αντανακλαστικό σε μια κατάσταση πανικού υπό καθεστώς πίεσης. Εν τέλει, δεν είναι και τόσο ατομική, αλλά είναι προϊόν ενός συνόλου καταστάσεων και διεργασιών που έχουν επενεργήσει υπό συγκεκριμένες συνθήκες στο άτομο που της πραγματώνει. Για παράδειγμα, ποιος νοήμων άνθρωπος θα έπαιρνε το ρίσκο μιας πρωτοβουλίας αν δεν ήταν σίγουρος ότι υπάρχουν όλες οι κατάλληλες συνθήκες για την ενίσχυση και την καλή έκβαση της πρωτοβουλίας. Το κίνητρο, το ηθικό πλαίσιο της πρωτοβουλίας και το αποτέλεσμα είναι τελικά αυτά που καθορίζουν για το αν η πρωτοβουλία ήταν σωστή.
Την ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς θα διανύω την 86η ημέρα απεργίας πείνας και μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι σειρές, η Περιφέρεια Αττικής, ο Δήμος Αθηναίων, κράτος και κυβέρνηση, καθώς και τα ελεγχόμενα από αυτούς μεγάλα ΜΜΕ, έχουνε επιδείξει χαρακτηριστική αδιαφορία ως προς τα αιτήματα της Κοινότητας, τον δίκαιο αγώνα μας, την κατάσταση της υγείας μου. Μπροστά στην κλιμάκωση της καταστολής ή την αποσιώπηση του ζητήματος είχαμε δηλώσει από τις πρώτες μέρες ότι η πρωτοβουλία της απεργίας πείνας μέχρι θανάτου θα ενισχύεται και από άλλα μέλη της Κοινότητας. Την 1η του Μάη, δύο απεργοί πείνας θα ενώσουμε τα χέρια μας και θα σύρουμε πρώτοι τον χορό βροντοφωνάζοντας τα λόγια του August Spies “ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΣΙΩΠΗ ΜΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΖΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ”.
Μια οφειλόμενη απάντηση σε όσους και όσες θέλουν να μεταπείσουν την απόφαση μου
Πώς είναι δυνατόν να με μεταπείσετε, είτε είστε η Κοινότητα μου, είτε οι φίλοι και σύντροφοι μου, είτε η οικογένεια μου, είτε αλληλέγγυοι εφόσον όχι απλά ήταν η απόφαση ενός ανθρώπου που είναι δεσμευμένος στα κοινωνικά κινήματα ως αναρχικός, εν πλήρη συνειδήσει του σκοπού, του μέσου, των επιδίκων, ζυγίζοντας το κόστος και το κέρδος, έχοντας βαθιά πίστη στη συλλογική μας ταυτότητα ως παρούσα κατάσταση υπό τις συνθήκες που διαμορφώθηκε, ως εξελικτική δυναμική και ως προοπτική πρόταση απέναντι στον κόσμο της εξατομίκευσης; Πώς είναι δυνατόν μια πρωτοβουλία που στο σύνολο της, αλλά και σαν αποτύπωμα που επιδιώκει να αφήσει, εμπεριέχει τη συλλογική ταυτότητα του κοινοτίστικου τρόπου ζωής να σπάσει από την εξατομικευμένη λύση της απόδρασης;
Δεν μπορώ να το πω πιο ξεκάθαρα παρά το ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πάρθηκε η απόφαση για τη συγκεκριμένη απεργία πείνας είναι οι επικείμενοι θάνατοι, στρατόπεδα συγκέντρωσης, επαναπροωθήσεις, δικογραφίες, ξεριζωμός ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, παιδιών και οικογενειών, ως αποτέλεσμα του σχεδίου «ανάπλασης», καταστολής και εκκένωσης των Προσφυγικών. Ένας επικείμενος Γολγοθάς για ένα σύνολο ανθρώπων διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών υποβάθρων που λόγω της κατάστασης που θα βιώνει ο καθένας χωριστά δεν θα έχουν ούτε καν τη δυνατότητα της μεταξύ τους αλληλοϋποστήριξης που θα είχαν υπό κανονικές συνθήκες. Η μεγάλη πλειοψηφία εξ’ αυτών, όντας άγνωστοι εντός του κινήματος αλληλεγγύης δεν θα αναζητήσει κανείς την τύχη τους.
Αναλογιζόμαστε, τι κόστος θα έχει η διακοπή μιας απεργίας πείνας που δεν έχει φτάσει στο απόγειο της και τι κόστος έχει η διακοπή οποιουδήποτε αγώνα που δεν έχει φτάσει στο απόγειο του. Εν τέλει, ποιο είναι το απόγειο ενός αγώνα αν δεν είναι η νίκη ή έστω η εξάντληση όλων των προσπαθειών για τον σκοπό της νίκης ή έστω κάποιων επιμέρους ικανοποιητικών ως προς τον σκοπό κατακτήσεων; Τι συνέπειες θα έχει για τις επόμενες απεργίες πείνας; Με τι σκεπτικισμό θα τις αντιλαμβάνεται η κοινωνία εάν περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο ότι το μέσο αγώνα που χρησιμοποιείται ως το ύστατο, απονοηματοδοτείται από αυτόν που το επέλεξε ως μέσο αγώνα; Τι επιχειρηματολογία και μεθοδολογία θα προσφέρει στην κατασταλτική φαρέτρα ένα τέτοιο προηγούμενο; Τι παρακαταθήκη θα αφήσουμε για τους επόμενους αγώνες και τις επόμενες γενιές όταν σταματάμε τους αγώνες μας, όταν δεν διεκδικούμε, όταν οι αγώνες μας δεν φτάνουν στο απόγειο τους, όταν λειτουργούμε αντανακλαστικά στις κινήσεις του κράτους, όταν δε ξέρουμε να αναγνωρίζουμε την κατάλληλη στιγμή για να αναλάβουμε πρωτοβουλίες;
Πώς φανταζόμαστε ότι οι 200 της Καισαριανής βαδίσανε με αυτήν την αποφασιστικότητα και με υψωμένες γροθιές, με αξιοπρέπεια μπροστά στα τουφέκια του εχθρού αν δεν είχαν αυτό το συλλογικό πνεύμα, τις οργανωτικές τους διαδικασίες μέσα στο Χαϊδάρι, την πεποίθηση ότι η κοινή τους στάση θα αποτυπωθεί για πάντα στο μυαλό του εχθρού, στον φακό που αντίκριζαν να τους εστιάζει σαν τρόπαιο σε συλλογή; Αυτές οι φωτογραφίες ήρθαν στο φως της δημοσιότητας την πιο κατάλληλη στιγμή για να δείξουν σε όλους μας, ότι όσοι αντιστέκονται μπορούν να βαδίζουν όρθιοι και περήφανοι στον θάνατο με τη σιγουριά της νίκης που έρχεται, κι ας ξέρουν ότι δεν θα τη ζήσουνε ποτέ.
Η διακοπή της απεργίας πείνας από μεριάς μου θα έδειχνε ότι δεν συντρέχουν σοβαροί λόγοι και θα υποτιμούσε τα αιτήματα της απεργίας, ενώ ήδη έχουμε περιγράψει ότι αυτό που επίκειται είναι η καταστροφή ενός κοινωνικού συνόλου, ενός κοινωνικού εγχειρήματος. Θα υποτιμούσε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και θα απονοηματοδοτούσε το ίδιο το μέσο της απεργίας πείνας αφήνοντας μια κακή παρακαταθήκη για όποια επόμενη απεργία πείνας, συνολικά για τους μελλοντικούς αγώνες και τις επόμενες γενιές.
«Οι ιδέες δεν εκκενώνονται»
Δυστυχώς οι ήττες του παρελθόντος, μας έχουν οδηγήσει στο να δίνουμε αγώνες χωρίς να προσβλέπουμε στη νικηφόρα έκβαση τους, να παραιτούμαστε πριν καν ξεκινήσουμε, να μη διεκδικούμε, να δίνουμε αγώνες με το ελάχιστο δυνατό κόστος ακόμα και όταν χάνουμε κεκτημένα που έχουν κερδηθεί με ποταμούς αίματος.
Εδώ και πολλά χρόνια, ύστερα από κάθε εκκένωση καταληψιακών και αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων έχει υιοθετηθεί το σύνθημα «οι ιδέες δεν εκκενώνονται», και πράγματι έτσι είναι, έτσι πρέπει να είναι και αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Το να υπερασπίζεσαι την «ιδέα» σημαίνει ότι δεν την προδίδεις, δεν σκύβεις το κεφάλι, συνεχίζεις τον αγώνα. Για παράδειγμα, σε κάθε δικαστήριο που ένας αγωνιστής/ρια υπερασπίζεται τις «ιδέες» του χωρίς να λογαριάζει το κόστος, παράλληλα χτίζει ένα υλικό έδαφος. Θωρακίζει τις «ιδέες» απέναντι στους διωκτικούς μηχανισμούς, εμψυχώνει το κίνημα αλληλεγγύης, διαδίδει τις «ιδέες», εμπνέει νέους αγωνιστές. Τέτοια παρακαταθήκη άφησαν οι συντρόφισσες αναρχικές Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζαραφέτα στη δίκη της υπόθεσης των Αμπελοκήπων που υπερασπίστηκαν την πολιτική τους ταυτότητα, υπερασπίστηκαν την πολιτική ταυτότητα του αναρχικού μάρτυρα Κυριάκου Ξυμητήρη, υπερασπίστηκαν την αναρχία, υπερασπίστηκαν την «ιδέα».
Μπορεί όμως να συνεχίσει να υπάρχει η «ιδέα» χωρίς το υλικό υποκείμενο που τη φέρει, χωρίς το υλικό έδαφος που γειώνεται; Αντιλαμβανόμαστε τη διαλεκτική σχέση εδάφους και «ιδέας»; Για πόσο μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει η «ιδέα» όσο δεν γειώνεται σε ένα έδαφος; Όταν λέμε ότι οι «ιδέες δεν εκκενώνονται» ή όταν υπερασπιζόμαστε τις «ιδέες» μας, σαφώς εννοούμε τη συλλογική μας ταυτότητα, τα πιστεύω μας, τις ηθικές αρχές, τις αξίες μας κ.ο.κ. Τελικά όλα αυτά θα είχαν κάποιο νόημα αν δεν υπάρχει το υλικό έδαφος για να εκδηλωθούν; Ιστορικά, πολλές από τις φυλές που ξεριζώθηκαν από την αποικιοκρατία έχασαν και τις «ιδέες» τους, τα πιστεύω τους, τη συλλογική τους ταυτότητα. Παρομοίως ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής εκτοπίζοντας τον παραδοσιακό τρόπο ζωής της υπαίθρου, παράλληλα εκτόπισε και την κοινοτίστικη κουλτούρα ως συλλογική ταυτότητα. Οι «ιδέες» καλούνται να πραγματώσουν μια συλλογική ανάγκη, αναπτύσσεται μια συλλογική ταυτότητα, γίνεται κουλτούρα, θεσμός, πολιτισμός. Εσωτερικοί μετανάστες που έχασαν την επαφή με τον τόπο τους, οι ανάγκες τους διαμορφώθηκαν βάσει των νέων συνθηκών της ζωής στην πόλη και η ταυτότητα τους προσαρμόστηκε επίσης βάσει αυτών των νέων συνθηκών. Δηλαδή από εκεί που στον τρόπο ζωής της υπαίθρου η συλλογική εργασία είναι μια υλική ανάγκη, η αλληλοβοήθεια επιβεβλημένη από την αντιξοότητα των συνθηκών και η κοινωνικότητα επιβάλετε από τη χωροταξία, ο τρόπος ζωής στην πόλη είναι δομημένος με τρόπο που προάγει την εξατομίκευση, την απομόνωση και την αποξένωση. Αγωνιστές/ριες που υπερασπίστηκαν τις «ιδέες» τους, την ταυτότητα, τα πιστεύω, τις αξίες τους, στις αίθουσες των δικαστηρίων, συνέχισαν την αγωνιστική τους πορεία και εντός και εκτός των τειχών. Στην περίπτωση των Προσφυγικών, η «ιδέα» της Κοινότητας δεν φορέθηκε στο έδαφος, ακόμα κι αν υπήρχε ο κοινοτισμός στο φαντασιακό κάποιων εκ’ των καταληψιών. Αυτό που τελικά συνετέλεσε στη δημιουργία της Κοινότητας ήταν και ο ίδιος ο χώρος και οι υλικές και πνευματικές ανάγκες σε δεδομένες συνθήκες. Στη βάση αυτών των αναγκών δημιουργήθηκαν οι επιμέρους δομές, η οργανωτική δομή και λειτουργία, ο τρόπος λήψης των αποφάσεων, το καταστατικό πλαίσιο αρχών και λειτουργίας κ.ο.κ. Όλα αυτά εξελίσσονται και ανατροφοδοτούνται σε μια διαλεκτική σχέση εδάφους, υλικών και πνευματικών αναγκών, συλλογικής ταυτότητας – κουλτούρας, αυτοθέσμισης, κριτικής ανανέωσης και αλλαγής.
Θα μπορούσε η «ιδέα» της Kοινότητας να συνεχίσει να υπάρχει σε μια περίπτωση που θα χαθεί το έδαφος, που δεν θα καταφέρει να υπερασπιστεί συλλογικά τα πιο ευάλωτα από τα μέλη της, που θα υπάρξει φυσική απομάκρυνση και εκτοπισμός, αποσύνδεση και διασκορπισμός των μελών της; Πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει η «ιδέα» όταν θα έχει επέλθει η πλήρης ρευστοποίηση της υλικής πραγμάτωσης της «ιδέας»;
Ένας ακραίος θετικιστής θα μπορούσε να πει ότι αυτό που έχει σημασία, είναι ότι το πείραμα πέτυχε άρα η θεωρία είναι εφαρμόσιμη, αλλά εκτός του ότι δεν βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν πειραματόζωα, στις κοινότητες αναπτύσσονται ανθρώπινες σχέσεις και όχι σχέσεις υποκειμένου – αντικειμένου.
Όσο εκχωρούμε έδαφος στην κυριαρχία, παραχωρούμε κεκτημένα, δεν αντιστεκόμαστε, τελικά χάνουμε ή προσαρμόζουμε τις «ιδέες» μας στις νέες συνθήκες. Είναι πολλά τα ιστορικά παραδείγματα που τη φυσική ήττα τη διαδέχτηκε και η ιδεολογική, οι συνέπειες των λαθών του παρελθόντος στοιχειώνουν τους αγώνες του σήμερα.
Το μέσο της απεργίας πείνας ως το ύστατο μέσο
για την ανάδειξη δίκαιων και εμπεριστατωμένων αιτημάτων, ενός δίκαιου αγώνα
Η απεργία πείνας είναι ένα μέσο αγώνα στην οποία ο απεργός παίρνει την απόφαση να θέσει την υγεία του και την ίδια του τη ζωή σε κίνδυνο για την ανάδειξη ενός θέματος που είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Για να μην θεωρηθεί ότι καταχράζεται το μέσο αγώνα ή εκβιάζει παράλογα με τη ζωή του αυτούς που απευθύνεται είτε είναι η κοινή γνώμη, είτε ένα κίνημα αλληλεγγύης που θέλει να συσπειρώσει γύρω του, δεν αρκεί απλά γενικά και αόριστα να έχει δίκαια αιτήματα, αλλά να συντελείται και μια κατάφορη αδικία από τους θεσμούς.
Στην πιθανή εκκένωση των Προσφυγικών παραβιάζεται μια σειρά ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πληθώρα διατάξεων και άρθρων της ελληνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς νομοθεσίας, καθώς και ευρωπαϊκών και διεθνών συμβάσεων, όπως:
α) παραβίαση του δικαιώματος σε επαρκή στέγαση, β) παραβίαση κατά του απαραβίαστου της οικίας, γ) παραβίαση κατά του δικαιώματος σε δικαστική και δίκαιη δίκη, δ) παραβίαση της αρχής της ισότητας και της μη – διάκρισης, ε) παραβίαση του δικαιώματος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την προσωπική ανάπτυξη, στ) παραβίαση της προστασίας της οικογένειας και των παιδιών.
Επιπροσθέτως, οι παρεμβάσεις που προτείνει η μελέτη της Περιφέρειας αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία των κτιρίων, τα οποία είναι χαρακτηρισμένα από το Υπουργείο Πολιτισμού και το ΣτΕ ως διατηρητέα μνημεία νεότερης ιστορίας και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Υπό τέτοιες συνθήκες η απεργία πείνας είναι ένας μοχλός πίεσης που προσπαθεί να αποτρέψει την αδικία, θέτοντας ευθέως στους θεσμούς το δίλημμα να άρουν την αδικία ή να αναλάβουν την ευθύνη του κόστους της άμεσης απώλειας της ανθρώπινης ζωής. Φυσικά όταν μιλάμε για θεσμούς δεν αναφερόμαστε σε κάτι αφηρημένο και αποκομμένο από το κεντρικό σύστημα του πολιτισμού της εξουσίας, αλλά για πολύ συγκεκριμένους οργανισμούς που δημιουργήθηκαν καθ’ εικόνα και ομοίωση του πατριάρχη των θεσμών το κράτος, δομικό στοιχείο ύπαρξης του οποίου, είναι η αδικία. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι το κράτος θα κάνει τ’ αδύνατα δυνατά ώστε να μην κάνει καμία παραχώρηση και να φέρει τον απεργό σε μια κατάσταση παραίτησης. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα των τελευταίων χρόνων όπου το ελληνικό κράτος έχει φτάσει απεργούς πείνας σε πραγματικά οριακό σημείο με κίνδυνο ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία ή και τον θάνατο του απεργού. Ρισκάρει και παίζει με τη ζωή του απεργού παρά τις αντιδράσεις του κινήματος αλληλεγγύης, που σε κάποιες περιπτώσεις ήταν αρκετά διευρυμένο. Το κράτος είναι ξεκάθαρο: δεν οπισθοχωρεί, δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς, δεν παρακάμπτει τις απαραίτητες θεσμικές διαδικασίες, δεν καταργεί τους θεσμούς, επιρρίπτει την ευθύνη στον ίδιο τον απεργό, εγκαλεί τον απεργό να σταματήσει την απεργία και τα υπόλοιπα είναι στη δικαιοδοσία των γιατρών και των νοσοκομειακών.
Το ζήτημα του κόστους έρχεται ως προς το αν συμφέρει το κράτος και αν είναι σε θέση να διαχειριστεί την ένταση και την αστάθεια που δύναται να φέρει ένας επικείμενος θάνατος από απεργία πείνας, όταν μάλιστα τα αιτήματα της απεργίας πατάνε πάνω σε διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Καθοριστικό ρόλο για μια πιθανή αναδίπλωση των κρατικών θεσμών, θα παίξει η ευαισθητοποίηση μιας αξιοπρόσεκτης μερίδας της κοινωνίας μπροστά στην αναλγησία ενός επερχόμενου θανάτου.
Στην περίπτωση της συγκεκριμένης απεργίας πείνας, αν και υπάρχουν όλοι αυτοί οι παράγοντες που μπορούν να ευαισθητοποιήσουν τη συλλογική συνείδηση ακόμα και της μερίδας της μετριοπαθούς συντήρησης, το θέμα δεν έχει φτάσει στα αυτιά της κοινής γνώμης παρά το γεγονός ότι η απεργία συνεχίζεται για διάστημα μεγαλύτερο των 2 μηνών.
Είναι γεγονός ότι από την έναρξη της μέχρι και σήμερα, η απεργία πείνας πλαισιώθηκε από ένα ευρύ φάσμα αλληλέγγυου κόσμου. Ήδη μέχρι στιγμής έχουν εξαντληθεί τα βασικά μέσα προπαγάνδισης, όπως οι 3 πορείες με τη συμμετοχή χιλιάδων αλληλέγγυων απ’ όλο το φάσμα του ανταγωνιστικού χώρου, παρεμβάσεις σε περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια, και στον προαύλιο χώρο της βουλής κατά τη συνεδρίαση των πολιτικών αρχηγών με θέμα το κράτος δικαίου, επερωτήσεις στη βουλή από δημοσιογράφο και πολιτικά κόμματα, παρεμβάσεις και συνεντεύξεις σε διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης και εφημερίδες, παρεμβάσεις σε ελληνικές πρεσβείες, καθώς και δράσεις αλληλεγγύης στο εξωτερικό, δηλώσεις κι επισκέψεις στη γειτονιά των Προσφυγικών από καλλιτέχνες ευρείας αναγνωρισιμότητας, δηλώσεις αλληλεγγύης από το εξωτερικό, από τους Ζαπατίστας μέχρι τη Ροζάβα και από τις ΗΠΑ μέχρι τη Σιγκαπούρη, παρεμβάσεις σε χώρους όπου διεξάγονται συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Καθώς για την υποστήριξη των αιτημάτων της Κοινότητας, χιλιάδες υπογραφές έχουν ήδη συλλεχθεί, ενώ η εκστρατεία στήριξης των αιτημάτων συνεχίζεται με καθημερινή παρουσία στην πλατεία του Συντάγματος και στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Σε πανελλαδικό επίπεδο το ανταγωνιστικό κίνημα δίνει μια συνεχή παρουσία με κείμενα, πανό και δράσεις αλληλεγγύης, ενώ στην Αθήνα πολλές σταθερές ή μη συνελεύσεις έχουν μεταφερθεί στο Κοινωνικό Κέντρο των Προσφυγικών. Παράλληλα, πλήθος εκδηλώσεων λαμβάνουν χώρα στα Προσφυγικά σε ένδειξη αλληλεγγύης και πρακτικής υποστήριξης εκ μέρους των διοργανωτών τους, ενώ σχεδόν σε καθημερινή βάση διεξάγονται πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις.
Στην Ελλάδα πέρα από τις απεργίες πείνας των 11 πολιτικών κρατουμένων από την Τουρκία, είναι η μόνη απεργία που έχει ξεπεράσει τις 80 ημέρες. Συνήθως κοντά στις 50 ημέρες παρατεταμένης νηστείας, και σε πολλές περιπτώσεις αρκετά νωρίτερα, η υγεία του απεργού κλονίζεται αισθητά με αποτέλεσμα η έκδηλη κρισιμότητα της κατάστασης να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τη συχνότητα, τη συμμετοχικότητα, την εφευρετικότητα και την ένταση συνελεύσεων, παρεμβάσεων και δράσεων αλληλεγγύης.
Η στρατηγική της συγκεκριμένης απεργίας πείνας δίνει βαρύτητα στη διάρκεια, με τη χορήγηση ηλεκτρολυτών ώστε να υπάρχει ο χρόνος να επικοινωνηθούν τα αιτήματα της απεργίας στο κίνημα αλληλεγγύης και κατ’ επέκταση στην κοινή γνώμη. Παράλληλα, στόχος είναι να υπάρχει ο χρόνος για μια κλιμάκωση ώστε να ασκηθούν οι κατάλληλες πιέσεις προς τους αρμόδιους φορείς, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ο χρόνος αυτός είναι δεδομένος ή ότι υπάρχει κάποιου είδους εγγύηση ότι η υγεία του απεργού δεν θα κλονιστεί από μέρα σε μέρα. Ο απεργός πείνας ρισκάρει τη ζωή του κάθε μέρα που περνάει.
Στην περίπτωση μου, σύμφωνα με τις τελευταίες πρόσφατες μετρήσεις συνεχίζω με σωματική απώλεια βάρους πάνω από 20 κιλά, δηλαδή το 30% του αρχικού σωματικού μου βάρους και μυϊκή ατροφία, συχνές ζαλάδες, συνεχή μουδιάσματα των κάτω άκρων, αιματολογικές εξετάσεις που δείχνουν άμεσα σημάδια σχετιζόμενα με ασιτία και δεν παύουν να ενέχουν τον κίνδυνο για αιφνίδια επεισόδια. Επίσης συνεχίζουν καθημερινά η ορθοστατική υπόταση με ταχυκαρδία κατά την έγερση και οι διαταραχές ύπνου. Εμφανείς κρίσεις πέρα από τα καθημερινά μου συμπτώματα ήταν ένα λιποθυμικό επεισόδιο, ένα σοβαρό υπογλυκαιμικό επεισόδιο και επικίνδυνες αρρυθμίες σχετιζόμενες με ηλεκτρολυτικές διαταραχές.
Κατά τα λεγόμενα των γιατρών όλα τα παραπάνω ενέχουν κινδύνους για άμεσες επιπλοκές ακόμα κι αν δεν έχω χάσει προς το παρών τη λειτουργικότητα μου. Αυτή η μέθοδος απεργίας πείνας όσο πρωτόγνωρη είναι για την πλειοψηφία του ελλαδικού χώρου άλλο τόσο είναι και για εμένα, άρα το μόνο που μπορώ να αναφέρω είναι η βιωματική μου εμπειρία και ιστορικά παραδείγματα.
Υπάρχει η συλλογική εμπειρία κυρίως από επαναστάτες/ριες από την Τουρκία ότι με αυτή τη στρατηγική μπορούν και παραμένουν στη ζωή για πολύ παραπάνω διάστημα απ’ ότι με τις στεγνές απεργίες πείνας. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι απεργοί που ακολουθούν αυτή τη στρατηγική έχουν ανεπανόρθωτες βλάβες στα ζωτικά τους όργανα, με πολλούς εξ’ αυτών να πέφτουν σε κώμα, να παραλύουν (σύνδρομο Wernicke-Korsakoff) ή και να καταλήγουν μετά από ένα μαραθώνιο ασιτίας. Δεν υπάρχει ούτε συγκεκριμένο όριο, ούτε εύρος διαστήματος σε αυτές τις περιπτώσεις. Παράγοντες όπως η πρότερη υγεία και το ιατρικό ιστορικό, το αρχικό σωματικό βάρος, η κράση κάθε ανθρώπου, η καλή συντήρηση δυνάμεων, η ισορροπημένη κατανάλωση νερού και ηλεκτρολυτών, αλλά και μια σωρεία αστάθμητων παραγόντων όπως είναι οι πιθανές λοιμώξεις, ιώσεις, αρρυθμίες κ.ο.κ. μπορεί να καταβάλουν την υγεία του απεργού άμεσα.
Η πρώτη μου επαφή με μια τέτοιου είδους απεργία πείνας ήταν το 2020 όταν τα μέλη του μουσικού συγκροτήματος Group Yorum προχώρησαν σε απεργία πείνας ενάντια στις μαζικές συλλήψεις των μελών τους με την κατηγορία περί τρομοκρατίας, στις επιθέσεις στα πολιτιστικά τους κέντρα, στην απαγόρευση των συναυλιών τους και απαιτώντας δίκαιες δίκες. Πρώτη κατέληξε η Helin Bolek στις 3 του Απρίλη του 2020 η οποία είχε συνεχίσει την απεργία πείνας και αφότου αποφυλακίστηκε. Η ιστορία της με συγκλόνισε και με σημάδεψε, και είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο μόνος. Θυμάμαι, εκείνες τις μέρες μιλάγαμε με μια συντρόφισσα και μου είπε ότι φαντάζεται την Helin Bolek δεμένη στον Καύκασο κι επί 288 ημέρες έναν αετό να της τρώει τα σωθικά. Η φλόγα της Helin Bolek δεν έχει σβήσει, συνεχίζει να φωτίζει την ανθρωπότητα σε κάθε αγώνα ενάντια στην αδικία, σε κάθε μεριά της γης.
Προς τιμήν της θα ήθελα να αφιερώσω στη μνήμη όλων των μαρτύρων του Group Yorum, των 200ων της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1947, του Τάσου Τούση που έπεσε στις 9 Μαΐου του 1936 και όλων των μαρτύρων της εξέγερσης του Μαΐου 1936 στη Θεσσαλονίκη, των αναρχικών μαρτύρων του Σικάγο του 1886 και όλων όσων έπεσαν για την πανανθρώπινη λευτεριά, τους στοίχους του Αισχύλου από την τραγωδία Προμηθέας Δεσμώτης:
«Τα ‘ξερα τούτα τα μηνύματα
που αυτός μου φέρνει και τιμή μου το βρίσκω
να με παιδεύουν ως εχθρό οι εχθροί μου.
Εμπρός! Πάνω μου ας πέσει της φωτιάς
η δίστομη πλεξούδα, κι ο αιθέρας
ας ταραχθεί με τις βροντές και τον σπασμό
άγριων ανέμων κι η ορμή τους
τη γη ας τραντάξει ριζοθέμελα
και το θαλάσσιο κύμα με βουητά
ας κλείσει τις ουράνιες τις διαβάσεις
των αστεριών κι ας ρίξει το κορμί μου
στα μαύρα Τάρταρα, μέσα στη δίνη
μιας αδυσώπητης ανάγκης!
Δεν θα με θανατώσει ό,τι κι αν κάνει!»
«Ω σεβαστή μητέρα μου κι αιθέρα,
εσύ φως που τα πάντα περιζώνεις,
με βλέπεις πόσο άδικα υποφέρω;»
Τρέχουσα συγκυρία και αναδυόμενες ευκαιρίες
Όσο βαθαίνει η κρίση του συστήματος με τις ειδικές εκφάνσεις της σε τοπικό επίπεδο, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι πέραν των αιτημάτων, αυτή η απεργία πείνας διεξάγεται σε μια συγκυρία που πέρα της κρισιμότητάς της παρουσιάζει και αναδυόμενες ευκαιρίες.
Η ανάδειξη της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών ως ένα μοντέλο κοινωνικής αυτοδιαχείρισης των από τα κάτω, θα πρέπει να είναι ένα ακόμα ζητούμενο και αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για την υποστήριξη και διατήρησή της. Για να μην νομίζετε ότι πάσχω από μεγαλοϊδεατισμό, πιστεύω ότι κάθε επίθεση του εχθρού πρέπει να μετατρέπεται σε ευκαιρία για αντεπίθεση. Επίσης, δεν ξεχωρίζω την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών από τις υπόλοιπες δομές κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, τους απελευθερωμένους χώρους αγώνα, τις καταλήψεις, τους αγώνες ενάντια στους πλειστηριασμούς, τα σωματεία βάσης, τους αδιαμεσολάβητους και ακηδεμόνευτους αγώνες της κοινωνικής βάσης κ.ο.κ. Πολύ περισσότερο δεν αποκόπτω όλα τα προηγούμενα από την κοινοτίστικη κουλτούρα που έχουμε βαθιά περασμένη στο DNΑ μας από την εποχή της «φυσικής κοινωνίας» και είναι έκδηλη σε κάθε κοινωνική μας συναναστροφή, σε κάθε ένστικτο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, σε κάθε πράξη που το «ΕΓΩ» υπερασπίζεται το «ΕΜΕΙΣ». Αυτή η κουλτούρα, αυτές οι οργανωτικές δομές, είναι οι κομμούνες μας, είναι ο κόσμος που έχουμε να προτείνουμε, άμεσα, με τα εργαλεία που έχουμε και από το σημείο που βρισκόμαστε. Στόχος μας πρέπει να είναι η οργανική τους σύνδεση, ο συντονισμός, η κοινή τους στρατηγική και η εξάπλωσή τους.
Για να το πω με τα λόγια του Issak Puente, η μπροσούρα του οποίου αποτέλεσε τη βάση των θέσεων της CNT για τον ελευθεριακό κομμουνισμό, στο συνέδριο της Σαραγόσα τον Μάιο του 1936 “Η νέα κοινωνία βγαίνει απ’ το κέλυφος της παλιάς. Τα στοιχεία της μελλοντικής κοινωνίας είναι ήδη εμφυτευμένα μέσα στο υπάρχον καθεστώς. Είναι τα συνδικάτα και οι ελεύθερες κομμούνες, παλιοί, βαθιά ριζωμένοι και δυναμικοί λαϊκοί θεσμοί που οργανώνουν αυθόρμητα και αγκαλιάζουν όλες τις πόλεις και τα χωριά στις αστικές και αγροτικές περιοχές.”
Τι έχουμε να προτείνουμε στις κοινωνίες μας που έχουν χάσει εντελώς την πίστη τους σε οποιοδήποτε εναλλακτικό μοντέλο, αν δεν είναι η κοινωνική αυτοδιαχείριση; Τι έχουμε να προτείνουμε στην ελλαδική κοινωνία όταν θα ξαναβγεί μαζικά στις πλατείες και στους δρόμους αν δεν αποτιμήσουμε κριτικά την εμπειρία του παρελθόντος; Το κίνημα των Τεμπών έδειξε ότι αρκεί να οργανωθεί ένας σύλλογος οικογενειών των «ΜΑΡΤΥΡΩΝ» του κρατικο-καπιταλιστικού εγκλήματος και με κεντρικό σύνθημα “ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ” να κινητοποιήσει και να συσπειρώσει κοινωνικές δυνάμεις αλλά και δυναμικές. Που βρίσκεται τελικά η κοινωνική δυναμική που θα αντισταθεί και θα φέρει την ανατροπή, αν δεν μπορούμε να τη δούμε στους σύγχρονους αγώνες της μεταψυχροπολεμικής περιόδου και ιδιαίτερα αυτούς που άνθισαν με την αυγή του 21ου αιώνα; Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την κοινωνική δυναμική στους αγώνες των κατοίκων ενάντια στη λεηλασία του τόπου τους απ’ το κεφάλαιο, στις πλατείες, στα πάρκα, στους αγώνες για την προστασία της φύσης, στα καταληψιακά εγχειρήματα κι ακόμα στις διεθνιστικές προσπάθειες που ζυμώθηκαν στο Σιάτλ, τη Γένοβα, τη Θεσσαλονίκη, στα indymedia, στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, τους αντιφασιστικούς αγώνες, στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη; Και εν τέλει, πώς όλη αυτή η εμπειρία θα μετουσιωθεί σε ριζοσπαστική πρόταση αν δεν σταθούμε αυτοκριτικά στην περιχαράκωση, τη μη σύνδεση των αγώνων, τον ελιτισμό, την ανάθεση, τον ηγεμονισμό;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ολοκληρώνεται ως κοινότητα – κράτος με τον διακαή πόθο της αμυντικής αυτονομίας και ήδη από το 2020 το ΝΑΤΟ έχει προγραμματίσει έναν δεκαετή αγώνα δρόμου πολεμικής προετοιμασίας μπρος στην απειλή της Ρωσίας και της Κίνας. Μέσα σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, με την παλιά τεχνολογία πολέμου να διοχετεύεται στην Ουκρανία και νέοι εξοπλισμοί να παίρνουν τη θέση της, με την αναδιάρθρωση του μοντέλου στράτευσης, την επιταχυνόμενη στρατιωτικοποίηση της ελλαδικής κοινωνίας, την εμπλοκή του ελληνικού κράτους όλο και πιο ενεργά στις πολεμικές συρράξεις των ιμπεριαλιστών για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των πετρελαιοπαραγωγών, αλλά και την συνακόλουθη εκπαίδευση αξιωματικών του ελληνικού στρατού σε εμπόλεμο πεδίο και τον συντονισμό της επιχείρησης «ΑΣΠΙΔΕΣ», διαφαίνεται ότι η άμεση στρατιωτική εμπλοκή δεν είναι μια μακρινή απειλή.
Το ελληνικό κράτος έχει μετατρέψει τη χώρα σε μια απέραντη στρατιωτική βάση, στρατόπεδα συγκέντρωσης για την ελεγχόμενη εισροή εργατικού δυναμικού προς την Ευρώπη βάσει της ζήτησης εργατικού δυναμικού, νεκροταφείο στα θαλάσσια και χερσαία σύνορα, μπαταρία και ενεργειακό κόμβο για την φθηνή τροφοδότηση της Ευρώπης με κόστος την καταστροφή της υπαίθρου, σταυροδρόμι των δύο αντιμαχόμενων οικονομικών διαδρόμων (One Belt One Road & IMEEC), βιομηχανία τουρισμού, ενώ ό,τι έχει απομείνει από την καταστροφή που προξένησε η ΚΑΠ στους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς λόγω της εξάρτησης τους στις φαρμακοβιομηχανίες, τη μονοκαλλιέργεια και τέλος την καταστροφή τους με την τάχα μου πράσινη μετάβαση, επιχειρεί να το αποτελειώσει η συμφωνία με τις χώρες της Mercosur.
Με την οικονομική κρίση να βαθαίνει λόγω των συρράξεων ήδη το ΔΝΤ έχει αρχίσει να παρεμβαίνει στα εσωτερικά των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων και της Ελλάδας, τη στιγμή που η χώρα είναι σε τροχιά πλήρους μετάβασης στο νεο-φιλελεύθερο μοντέλο ξεπουλώντας κυριολεκτικά γη, ύδωρ και ό,τι έχει απομείνει από την τάχα μου πάλαι ποτέ κοινωνική παροχή κι έννοια δημοσίου, προστίθεται ο ποινικός κώδικας Φλωρίδη και οι 8 νέες φυλακές που θα τιθασεύσουν τον πληθυσμό στη νέα δυστοπία.
Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό και με σωρεία σκανδάλων και καταγγελιών να βαραίνουν την κυβέρνηση, η χώρα οδεύει για εκλογές. Οι μέχρι τώρα συσχετισμοί των δυνάμεων και των πιθανών συνδυασμών για συγκυβέρνηση δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες η επόμενη περίοδος να είναι μια περίοδος κυβερνητικής αστάθειας όπου κανένα εκ των αστικών – κοινοβουλευτικών κομμάτων δε θα μπορέσει να δώσει ούτε την κλασική ψευδαίσθηση σταθερότητας. Το σίγουρο είναι ότι σύσσωμο το πολιτικό σύστημα το μόνο που έχει να προτείνει είναι φτώχεια, σκάνδαλα, διαφθορά, καταστολή, υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής και περισσότερη εμπλοκή στην πολεμική μηχανή του ιμπεριαλισμού.
Όπως διαφαίνεται η ελλαδική κοινωνία θα περάσει ακόμα ένα ισχυρό σοκ την επόμενη περίοδο, ενώ οι δυνάμεις της αντίδρασης ενδυόμενες τον αντισυστημικό μανδύα, ήδη από την προηγούμενη περίοδο έχουν δείξει τις προθέσεις τους να βγουν οργανωμένα και να μαζικοποιηθούν ως κίνημα.
Όσο κι αν φαίνεται ότι προς το παρόν η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδιώκει μια σταθερότητα και μια ομαλή πορεία προς τις κάλπες, μέσα σε μια τέτοια ρευστότητα και βαθιά πολυεπίπεδη κρίση, η ολομέτωπη επίθεση απέναντι στα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα και το ανταγωνιστικό κίνημα είναι προ των πυλών. Με τη μέχρι τώρα διαρροή ψηφοφόρων προς το κέντρο, η ακραία καταστολή είναι ένα καλό χαρτί για την προσέλκυση και συσπείρωση ενός ακροδεξιού και ενός συντηρητικού ακροατηρίου ψηφοφόρων για την κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας.
Οι δυνάμεις του ανταγωνιστικού κινήματος έχουμε χρέος να αντισταθούμε στην καταστολή και να αποτελέσουμε ενεργό κομμάτι εντός του κοινωνικού ιστού με όρους υπαρξιακούς για την υπεράσπιση της πολιτικής μας ταυτότητας και πρότασης, για την υπεράσπιση της ίδιας της κοινωνίας στον πυρήνα της ως έννοια.
Όσο τα αστικά κόμματα προετοιμάζονται για την εκλογική τους αναμέτρηση, να ζυμωθούμε από κοινού στο δρόμο, στις αντιστάσεις, στις διαδικασίες και να χαράξουμε την εναλλακτική πρόταση της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης απέναντι στον κόσμο της ανάθεσης. Ο αγώνας των Προσφυγικών και η απεργία πείνας στη δεδομένη χρονική συνθήκη, μπορούν να αποτελέσουν σημείο συνάντησης διαφορετικών αγώνων και αντιστάσεων, αφορμή συσπείρωσης και συντονισμού των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων.
Με βαθιά πίστη στα κοινωνικά αντανακλαστικά, το κίνημα αλληλεγγύης και το δίκαιο του αγώνα μπορούμε να νικήσουμε και να αποθέσουμε μια παρακαταθήκη στη φαρέτρα των αγώνων που έρχονται.
Οι οργανωμένες δυνάμεις και το κίνημα αλληλεγγύης είναι αυτά που πρωτίστως θα εξαναγκάσουν το κράτος να αναδιπλωθεί μπροστά στο κόστος που θα φέρει ο θάνατος ενός απεργού πείνας. Εκτός κι αν έχουμε περάσει σε μια νέα φάση όμοια με καθεστώς τύπου Ερντογάν, οπότε το κράτος με όχημα την «ανάπλαση» της γειτονιάς και την επίθεση στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών προετοιμάζει την κοινή γνώμη για το τι περιμένει όποιον αντιστέκεται στη νέα δυστοπία, έτοιμο να αντιμετωπίσει με περίσσια και ακραία καταστολή οποιοδήποτε κύμα οργής προκαλέσει ο θάνατος ενός απεργού πείνας.
Σε μία τέτοια περίπτωση, απλά θα είμαι στο πρώτο από τα φέρετρα που όσοι μείνουν πίσω θα σηκώσουν στους ώμους τους. Χωρίς να υποτιμάω τη ζωή μου, τις δυνατότητες μου ως ένας άνθρωπος αφιερωμένος και με πίστη στο κοινωνικό σύνολο, προτιμώ να είμαι ο πρώτος στη σειρά ως ένας άνθρωπος που έχω ζήσει περισσότερα από τα παιδιά των Προσφυγικών, από τα νεότερα από τα μέλη της Κοινότητας, δίχως υποχρεώσεις, με όλα τα προνόμια που έχει ένας άντρας, δυτικός, στον τόπο του. Αλλά πολύ περισσότερο με τη βεβαιότητα ότι κάθε μου σκοπός, κάθε μου όνειρο, κάθε στιγμή που θα ήθελα να ζήσω θα συνεχιστεί μέσα απ’ τους αγώνες των συλλογικών οργάνων που είμαι δεσμευμένος – την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και την Πλατφόρμα Συνομοσπονδιακής Ένωσης. Στην τελική, θα συνεχίσει μέσα σε κάθε κομμούνα, δομή, απελευθερωμένο χώρο από το κράτος, τον καπιταλισμό και την πατριαρχία. Αν είναι να είμαι ο πρώτος που θα πεθάνω, μπορώ εκ’ των προτέρων και με θράσος να πω: ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΛΙΠΑΣΜΑ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ!
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
ΑΠΕΥΘΥΝΩ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗΣ ΣΕ :
ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
ΠΛΑΙΣΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ
ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ. ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ
ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΣΚΑΦΟΣ KYRIAKOS X ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΣΤΟΛΟ ΤΟΥ GLOBAL SUMUD FLOTILLA ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ. ΟΙ ΠΥΞΙΔΕΣ ΣΑΣ, ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΓΓΟΥ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
Ο ΠΑΝΤΑ ΕΝΩΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ, ΠΑΡΩΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑ
Τα αιτήματα αυτής της απεργίας πείνας είναι:
- ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
- ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
- ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
Αριστοτέλης Χαντζής
Μέλος και κάτοικος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας
Απεργός Πείνας από 5/2/26
30/4/26
