Μήνυμα προς την κοινωνία, την οικογένειά μου, τις φίλες και τους φίλους μου

Ονομάζομαι Αριστοτέλης Χαντζής, ως μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, προχωράω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου αναγνωρίζοντας σε αυτήν την ενέργεια ένα μέσο αγώνα για την ανάδειξη ενός συλλογικού αγώνα που στόχο έχει τη διατήρηση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας ως κοινωνικές κατοικίες και ως δομή αλληλεγγύης για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ως μια οργανωμένη κοινότητα αγώνα.

Η επίθεση που δεχόμαστε είναι μέρος της συνολικής επίθεσης του κράτους και του καπιταλισμού στον κόσμο της κοινότητας, της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης και των κοινωνικών αντιστάσεων.

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών γεννήθηκε την περίοδο του 2010, μια περίοδο που η ελλαδική κοινωνία βρισκόταν συνεχώς στο δρόμο, σε συνελεύσεις στις πλατείες και σε δομές αλληλεγγύης προσπαθώντας να βρει μια λύση ζωής απέναντι στην μπότα του καθεστώτος των μνημονίων. Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών είναι κομμάτι και συνέχεια αυτού του κινήματος, και ως τέτοια συνεχίζει να συμμετέχει στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

Το κράτος, όσες κυβερνήσεις πέρασαν, μεθόδευσε την εγκατάλειψη και την υποβάθμιση των Προσφυγικών, ως πάγια τακτική πριν την επέλαση του εξευγενισμού. Μέσα σε αυτά τα χρόνια χρησιμοποίησε κάθε ανήθικο μέσο για τον σκοπό της κερδοσκοπίας ιδιωτών, εργολάβων, εταιριών και την ενίσχυση του πολιτικού πελατολογίου περιφερειαρχών, δημοτικών αρχόντων και της κυβέρνησης. Αν δεν υπήρχε η κοινότητα να φροντίζει τα κτήρια των Προσφυγικών όλα αυτά τα χρόνια, θα είχαν γκρεμιστεί προ πολλού.

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί κοινωνική πρόταση απέναντι στον κόσμο της μοναξιάς, της εξατομίκευσης, της ανασφάλειας, της αστεγίας, της ελλιπούς ως και μηδαμινής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που μας σπρώχνουν τα κράτη και ο καπιταλισμός. Έχουμε χτίσει 22 δομές αλληλεγγύης για την παιδεία, την υγεία, την τροφή, την κουλτούρα, την τέχνη, την τεχνική υποστήριξη των κατοικιών, την ενδυνάμωση και την συλλογικοποίηση των γυναικών και των θηλυκοτήτων, τον εκδημοκρατισμό της οικογένειας, την συμμετοχικότητα του ατόμου στις κοινές υποθέσεις. Χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, ασφάλειας, φιλίας, αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας. Αυτές οι σχέσεις και οι δομές δεν περιορίζονται σε κάποια μέλη αλλά είναι η κοινωνική μας πρόταση για όλη την κοινωνία. Λειτουργούμε αμεσοδημοκρατικά μέσω των εβδομαδιαίων γενικών συνελεύσεων και των ολομελειακών συνεδρίων.

Στόχος μας είναι η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων. Στόχος μας είναι η δημιουργία του κόσμου της κοινότητας και των δομών αλληλεγγύης που στηρίζουν τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Μέσω της απεργίας πείνας σας προσκαλώ να δείτε από κοντά αυτήν την κοινότητα, τις δομές αλληλεγγύης και τους κατοίκους της, να γνωριστείτε μαζί μας, να διευρύνουμε τον κόσμο της κοινότητας, να ενώσουμε τις φωνές, την αγωνία μας για τη ζωή και τους αγώνες μας!

Σχετικά με την απεργία πείνας μέχρι θανάτου:

Ως Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών πήραμε την απόφαση να υπερασπιστούμε μέχρι τέλους την κοινωνική μας πρόταση, τους ανθρώπους, τις δομές και την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών. Είναι ξεκάθαρη επιλογή μας και ευθύνη μας να δώσουμε ακόμα και τη ζωή μας για τη συνέχεια της ζωής. Διότι γνωρίζουμε ότι αν τα Προσφυγικά εκκενωθούν, μεγάλη μερίδα από εμάς θα βρεθεί στο δρόμο. Οι ηλικιωμένοι και οι ασθενείς θα πεθάνουν στο δρόμο και τα παιδιά θα χάσουν τη στέγη και σχολεία τους με ανυπολόγιστες συνέπειες για την σωματική ή την ψυχική τους υγεία και την πορεία της ζωής τους. Πάνω σε αυτή τη συλλογική απόφαση υπεράσπισης αποφάσισα εθελοντικά να προχωρήσω σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου με ύψιστο σεβασμό προς τη ζωή.

Η μέθοδος που έχω επιλέξει επιτρέπει στον απεργό να έχει μια μακρά απεργία πείνας, ώστε να μπορέσει να υπάρχει το κατάλληλο χρονικό διάστημα για να επικοινωνηθούν τα αιτήματα προς την κοινωνία. Φυσικά γνωρίζω ότι μπορεί να έχω επιπλοκές στην υγεία μου από τις πρώτες μέρες και καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας, όχι τόσο από την ασιτία αλλά από ανακοπή καρδιάς. Επίσης γνωρίζω ότι ακόμα και σε μια νικηφόρα έκβαση, η χρόνια ασιτία μπορεί να μου προκαλέσει ανεπανόρθωτες βλάβες κυρίως στο νευρικό μου σύστημα, ακόμα και την περίοδο της αποκατάστασης.

Η δίαιτα μου περιλαμβάνει:

Νερό, Τσάι, 10-25 gr Ζάχαρη ημερησίως, 1-1,5 κουταλάκι Αλάτι ημερησίως, Βιταμίνες Β1, Β6, Β12, Μαγνήσιο και Κάλιο.

Τα αιτήματα αυτής της απεργίας πείνας είναι:

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Αριστοτέλης Χαντζής

Μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

5/2/2026

[ENG]

HUNGER STRIKE TO THE DEATH IN DEFENSE OF LIFE

Message to the society, my family, my friends

My name is Aristotelis Chantzis, as a member and resident of the Community of Squatted Prosfygika on Alexandras Avenue, I am going on a hunger strike to the death, recognizing this action as a means of struggle to highlight a collective struggle aimed at preserving Prosfygika of Alexandras Avenue as social housing and as a structure of solidarity for vulnerable social groups, as an organized community of struggle.

The attack we are facing is part of the holistic attack by the state and capitalism on the world of community, self-organization, solidarity, and social resistance.

The Community of Squatted Prosfygika was born in 2010, a period when Greek society was constantly on the streets, in assemblies in the squares and in solidarity structures, trying to find a solution to life under the boot of the memorandum regime. The Community of Squatted Prosfygika continues to participate in social and class struggles.

The state, regardless of which government was in power, planned the abandonment and degradation of Prosfygika as a standard tactic before the onslaught of gentrification. Over the years, it has used every unethical means to serve the interests of private individuals, contractors, companies, and to strengthen the political clientele of regional governors, municipal authorities, and the government. If it weren’t for the community taking care of the buildings of Prosfygika all these years, they would have been demolished long ago.

The Community of Squatted Prosfygika is a social proposal against the world of loneliness, individualization, insecurity, homelessness, and inadequate or non-existent medical care that states and capitalism push upon us. We have built 22 solidarity structures for education, health, food, culture, art, technical support for housing, the empowerment and collectivisation of women and femininities, the democratisation of the family, and individual participation in common affairs. We build relationships of trust, security, friendship, and solidarity with our fellow human beings. These relationships and structures are not limited to certain members but are our social proposal for the whole of society. We operate directly democratically through weekly general assemblies and plenary conferences.

Regarding the hunger strike to the death:

As the Community of Squatted Prosfygika, we have decided to defend our social proposal, the people, the structures, and the historical memory of the Prosfygika to the end. It is our clear choice and our responsibility to give even our lives for the continuation of life. Because we know that if Prosfygika are evacuated, a large portion of us will find ourselves on the street. The elderly and the sick will die on the streets, and children will lose their homes and schools, with incalculable consequences for their physical and mental health and the course of their lives. Based on this collective decision to defend ourselves, I have voluntarily decided to go on a hunger strike to the death, with the utmost respect for life.

The method I have chosen allows the striker to go on a long hunger strike, so that there is enough time to communicate the demands to society. Of course, I am aware that I may experience health complications from the first days and throughout the strike, not so much from starvation but from cardiac arrest. I also know that even if the outcome is successful, chronic starvation can cause irreparable damage, mainly to my nervous system, even during the recovery period.

My diet includes:

Water, Tea, 10-25 grams of Sugar per day, 1-1.5 teaspoons of Salt per day, Vitamins B1, B6, B12, Magnesium and Potassium.

The demands of this hunger strike are:

• IMMEDIATE CANCELLATION OF THE CONTRACT BY THE REGION OF ATTICA.

• ALL RESIDENTS OF PROSFYGIKA TO REMAIN IN THEIR HOMES, IN THE PLACE AND AREA WHERE THEY LIVE AND HAVE ESTABLISHED SOCIAL, CULTURAL, AND ORGANICALT TIES.

• CONCRETE GUARANTEES TO BE GIVEN FOR THE RESTORATION OF PROSFYGIKA BY THE NON-PROFIT CIVIL LAW COMPANY “KATOIKOI KAI FILOI PROSFYGIKON L. ALEXANDRAS NON PROFIT CIVIL LAW COMPANY” WITH ITS OWN SELF-FINANCING! – NO PUBLIC FUNDS FOR THE “REDEVELOPMENT” OF PROSFYGIKA!

Aristotelis Chantzis

Member and resident of the Community of Occupied Refugee Camps, L. Alexandras

5/2/2026